Γράμμα απ’ την άκρη της γης

Με αφορμή ένα mail που πήρα από την άκρη του κόσμου, κοινοποιώ κάποια μέρη της απάντησης προς κάθε ενδιαφερόμενο!
Λοιπόν αν το πίστευα ότι έστω και ένας άνθρωπος και μάλιστα σε άλλη ήπειρο! Περιμένει να γράψω κάτι και μπαινοβγαίνει στο μπλόγκ μου θα έγραφα κάτι κάθε μέρα! Βλέπω βέβαια κάτι σημαιάκια κάθε φορά που γράφω , από Αυστραλία, Ευρώπη και Δανία ακόμα , αλλά τόσο άσχετη που είμαι περί τα ιντερνετικά, θεωρώ ότι μπαίνουν για άσχετους λόγους και όχι επειδή πραγματικά το επισκέπτονται άτομα από τις εσχατιές του κόσμου!
Όχι λοιπόν, δεν το βαρέθηκα και το παράτησα, ούτε άρρωστη είμαι, απλώς έχω κατά καιρούς , δύσκολα ,(και εγώ), projects, στην αληθινή ζωή, να αντιμετωπίσω και δεν έχω την ηρεμία ή τον χρόνο, να γράφω συχνά. Επίσης ακούω τόσο σκληρή κριτική από τα παιδιά μου, για το ότι δεν είναι το μπλογκ, χρωματιστό, πολυσχιδές, και «ωραία στημένο» ,που αφήνω το γράψιμο, για να «στήσω» το μπλογκ το οποίο στήσιμο δεν φτιάχνω ποτέ!
Ναι, μαγειρεύω. Κάθε μέρα και πολλές φορές δυο φορές την ημέρα. Γιατί; Γιατί έχω πολύ κόσμο να ταΐσω, γιατί έτσι ηρεμώ, γιατί σκέφτομαι διάφορες ιστορίες και γιατί θέλω να τρώμε όσο γίνεται πιο ελεγχόμενες και υγιεινές τροφές .
Το έχω ξαναγράψει (γιατί και κάποιος άλλος μου είχε στείλει μήνυμα και μου έλεγε διάφορα), δεν θεωρώ ότι είμαι καλή μαγείρισσα. Πρώτον γιατί δεν μαγειρεύω διάφορα γκουρμέ πιάτα, δεν τολμάω διάφορες και πολλές αλλαγές και δεν έχω πάντα επιτυχημένο αποτέλεσμα.
Περισσότερο με απασχολούν άλλα, την ώρα που προετοιμάζω ένα φαγητό παρά να εντυπωσιάσω με το αποτέλεσμα.
Ναι και εγώ, επικοινωνώ με διάφορους ανθρώπους που αγαπώ μέσω της μαγειρικής! Η προετοιμασία του φαγητού συνδέεται πάντα, με διάφορες αναμνήσεις μου, με ανθρώπους που αγαπώ και λείπουν ή έχουν φύγει για πάντα, ή δεν «ξέρουν» πια να μαγειρεύουν, ή δεν «μπορούν» πια να αναγνωρίσουν γεύσεις και φαγητά που μαγείρευαν.
Δεν μου φαίνεται καθόλου τρελό και δεν είσαι τρελή , επειδή θέλεις να φτιάξεις ένα φαγητό όπως ακριβώς το έφτιαχνε η μαμά σου και έτσι τη νοιώθεις να είναι στο σπίτι σου.
Εγώ όποτε φτιάχνω λαχανοντολμάδες, πάντα νομίζω ότι ο πατέρας μου καπνίζει το τσιγαράκι του στο μπαλκόνι και πίνει μισό φλιτζανάκι καφέ, περιμένοντας να βράσει το λάχανο!
Γιατί;
Κοίτα τώρα τι μου ανέσυρες:
Είμαι σπίτι με άδεια. Έχω ακόμα ένα παιδί, μωρό, που κάθεται ξάγρυπνο όλη τη νύχτα και κοιμάται την ημέρα! (Συνέβαιναν πάντα σε όλους, μην τρελαίνεσαι). Το μωρό κοιμάται κι εγώ έχω βαλθεί να φτιάξω λαχανοντολμάδες. Έχω ετοιμάσει όλα τα υλικά, και περιμένω να βράσει το λάχανο. Το λάχανο όμως έχει ήδη λιώσει από την πάνω μεριά και στο κοτσάνι, συνεχίζει να είναι άβραστο. Αποτέλεσμα, κάθε φορά που πάω να το γυρίσω με μια πιρούνα, για να βράσει από κάτω , λιώνουν και διαλύονται τα λαχανόφυλλα , και το κοτσάνι συνεχίζει να είναι άβραστο, μην αφήνοντας τη δυνατότητα να βγάλεις τα φύλλα και να τυλίξεις τους ντολμάδες.
Η ώρα περνάει το λάχανο διαλύεται συνεχώς και εγώ …κλαίω από τα νεύρα μου!
Τότε χτυπάει η πόρτα και έρχεται ο μπαμπάς μου!
« Ήρθα μια βόλτα να δω τι κάνεις, τι συμβαίνει; Το παιδί;» ρωτάει ανήσυχος,
«Το λάχανο …» του λέω κλαίγοντας, «διαλύεται και το μισό είναι άβραστο… δεν καταλαβαίνω τι φταίει…»
Πλησιάζει την κατσαρόλα και λέει ήσυχα: «Πάει αυτό, δεν κάνει, δεν φτιάχνεις μακαρόνια να φάτε;»
«Όχι! Θα φτιάξω λαχανοντολμάδες, πάει και τελείωσε!»
«Να πάω να σου πάρω δυο μερίδες έτοιμους, να ξεμπλέξεις; Τι τη θες τέτοια κούραση;»
«Όχι θα τους φτιάξω, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να μην μπορώ να φτιάξω ένα φαί που το φτιάχνουν ακόμα κι οι γιαγιάδες!»
«Καλά, κάτσε εδώ και περίμενέ με, έρχομαι»
Έφυγε και σε δέκα λεπτά γύρισε με ένα καινούργιο λάχανο .
«Έλα εδώ να δεις» μου λέει, παίρνει ένα μυτερό μαχαίρι και κόβει και πετάει ένα βαθύ τριγωνάκι από την καρδιά του κοτσανιού, «τώρα » μου λέει, «βάλε το νερό με αλάτι να βράσει λίγο και βάλτο να πάρει μια βράση, το άλλο λάχανο πέτα το»
Μετά έκατσε στον καναπέ με ένα φλιτζανάκι καφέ και μπαινόβγαινε στο μπαλκόνι για να καπνίσει το τσιγάρο του.
Σε ένα δεκάλεπτο πάνω κάτω, το λάχανο ήταν μαλακό, ελαφρώς βρασμένο και τα λαχανόφυλλα έβγαιναν άνετα και χαλαρά.
«Άντε φεύγω τώρα και μη στενοχωριέσαι μωρέ, μικρή είσαι ακόμα θα μάθεις!» είπε κι έφυγε ήσυχα .
Μην στενοχωριέσαι λοιπόν, «Μικρή είσαι και θα μάθεις!»
Να μαγειρεύεις αν σε ευχαριστεί,να γράψεις κιόλας! δοκίμασε να γράψεις, να ζεις όμορφα όπου και να είσαι, ναι το ιντερνετ τελικά είναι εκπληκτικό, μας δίνει την επικοινωνία, που είναι ανακουφιστική, ιαματική και σωτήρια, εντάξει, δεν μας συνδέει με τους γονείς μας που έχουν φύγει, αλλά … μας συνδέει με ανθρώπους στην άκρη της γης, που καταλαβαίνουν και νοιώθουν! Ό,τι θέλεις ρώτα αρκεί να ξέρω, (ναι και για τις χαζές ερωτήσεις)!
Φιλιά στην άκρη της γης!

Υ.Γ. Αν δεν κοιμάται, δοκίμασε να βάλεις ελαφρά τον απορροφητήρα! Είναι σωτήριο τρικ για ανήσυχα και έξυπνα μωρά!

Έξι επί δεκατρία.

Έξι επί δεκατρία.
Αυτό ήταν ο ουρανός για έξι ημέρες. Έξι πλάκες στο πλάτος, δεκατρείς πλάκες στο μήκος. Έξι τετράγωνες, μεγάλες, υπόλευκες γκρίζες πλάκες, σαν αυτές των πεζοδρομίων. Από υλικό, φαντάζομαι, ελαφρύτερο. Τις μέτρησα άπειρες φορές στις ατέλειωτες ώρες της νύχτας. Πάντα εξέταζα την περίπτωση να έχω μπερδευτεί , να έχω κάνει λάθος.
Οι έξι στο πλάτος, ήταν σίγουρα έξι. Οι δεκατρείς , όμως στο μήκος; Ήταν δεκατρείς, ή είχα μπερδευτεί και έτσι που η σκέψη πήγαινε, τόσο μακριά, χανόταν στο δρόμο και έχασα κάποια;
Στη μια γωνία του θαλάμου εξ άλλου, υπήρχε η τουαλέτα και εκεί οι πλάκες κόβονταν από τον τοίχο, έτσι έχανα την ορατότητα του μετρήματος στην ευθεία. Τώρα έπρεπε να μετακομίσω το βλέμμα μου στην άλλη γωνία, αλλά σε εκείνο τον τοίχο υπήρχε η πόρτα του θαλάμου και αυτό μπέρδευε πολύ την κατάσταση. Έτσι ξεκινούσα να τις μετράω πάλι απ΄τη αρχή.
Ο ουρανός λοιπόν, ήταν γκρίζος και μοιρασμένος σε έξι επί δεκατρείς, πλάκες. Δυο μικρές τρύπες, περίπου στην τέταρτη πλάκα, μάλλον από καλώδια που πρέπει να περάσουν από την ψευδοοροφή, χαμηλά φώτα οροφής και σχάρα κεντρικού κλιματισμού. Μέρα και νύχτα ο ουρανός ήταν ίδιος.
Οι νύχτες στα νοσοκομεία είναι πολύ μεγάλες.

Ο άνθρωπος νομίζω ότι είναι μνήμη και άγγιγμα.
Μνήμη για να έχει συνείδηση ποιος είναι, από πού ήρθε, με ποιους άλλους έχει δεσμούς και τι είδους δεσμούς, τι έχει σημασία για αυτόν, ποιες είναι οι αξίες του, ο ηθικός του κώδικας και τα όριά του.
και άγγιγμα.
Συνειδητή, ηθελημένη επαφή.
Ερωτική/ προστατευτική/φιλική/αδελφική/ζεστή,/αλληλέγγυα/ βοηθητική/συντροφική. Επαφή αναγνώρισης/νοσταλγίας/στήριξης/αγάπης/αγωνίας/ αναζήτησης/επιβεβαίωσης/ επιβράβευσης/απώλειας /απελπισίας/ χαράς/ικανοποίησης/ανακούφισης.
Αν δεν έχει μνήμη
Αν με το άγγιγμα δεν σηματοδοτεί τίποτα.
Τότε, είσαι μαζί του, κοντά του, δίπλα του.
Και μόνος σου, ολομόναχος,
τον αποχαιρετάς κάθε μέρα, μέχρι να τον αποχαιρετίσεις οριστικά.
Η άνοια, το Αλτσχάιμερ, δεν είναι μια ασθένεια που καταστρέφει τον εγκέφαλο. Αυτές είναι καλές εξηγήσεις αν είσαι νευρολόγος, ψυχίατρος, βιολόγος, ψυχοβιολόγος, στέλεχος φαρμακευτικής εταιρίας, χημικός ή νευροβιολόγος.
Για όλους τους άλλους, είναι μια ασθένεια που σου κλέβει, σου καταστρέφει, σου ακυρώνει, τον άνθρωπο που ξέρεις, που έχεις, που αγαπάς. Τον δικό σου άνθρωπο. Τον μεταμορφώνει σε κάποιον, που δεν σε ξέρει ,δεν τον συνδέει τίποτα μαζί σου και δεν σημαίνεις τίποτα απολύτως γι αυτόν. Είσαι γι αυτόν ένας ξένος. Ένας ενοχλητικός ξένος.

Από εκεί και μετά είσαι συνέχεια στα μαρμαρένια αλώνια και δίνεις μάχες. Και κερδίζεις μάχες. Νίκες χωρίς κανένα νόημα.
Όσες μάχες κι αν δώσεις, με σπασμένα χέρια, με εγχειρίσεις σε σπασμένα ισχία, με λοιμώξεις και ιώσεις, είναι μάχες που τις κερδίζεις, αλλά ξέρεις πάντα ότι ο πόλεμος έχει χαθεί. Έτσι κι αλλιώς.
Πόσες μάχες δίνουμε χωρίς νόημα; Πολλές. Και πόσες απώλειες έχουμε σε αυτές τις μάχες; Πολλές.
Κάνεις προσπάθειες, να σκεφτείς κάτι μεγαλύτερο, οικουμενικό, που να ξεφύγεις από το θέμα σου, σκέφτεσαι, έχουν γράψει τόσοι: ο Μπρεχτ, ο Παπαδιαμάντης, ο Βιζυηνός, ο Σαχτούρης, ο Χριστιανόπουλος, ή ο Καβάφης. Του κάκου. Καθόλου δεν σε παρηγορεί η τέχνη κάτι τέτοιες ώρες.
Για να μη σκέφτεσαι τις απώλειες,
Για να μη σκέφτεσαι το νόημα,
Για να μην πέφτεις σε βαθειά πηγάδια,
Για να μην παζαρεύεις με το Θεό, με τη συνείδησή σου,
Μετράς πλάκες στην οροφή.
Τις μετράς ατέλειωτες φορές και ποτέ δεν βγαίνουν σωστές. Σίγουρα στο πλάτος είναι έξι, στο μήκος όμως; Συνεχίστε να διαβάζετε το Έξι επί δεκατρία..