Του ανιδιοτελούς

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, που μπορεί να μη σε ξέρουν σε βάθος καν, να μην έχεις ζήσει μαζί τους και να μην έχεις μοιραστεί τίποτα, να τους συναντάς σπάνια, όπως κοιτάζεις έναν επιβάτη στο απέναντι τραίνο.
Κι όμως, οι άνθρωποι αυτοί, σου λένε κάποτε μια κουβέντα,
που μπορεί,
να κρατιέσαι απ΄ αυτήν, χρόνια.
Να κρατιέσαι απ’ αυτήν στις χειρότερες ώρες σου. Να παρηγοριέσαι και να αντέχεις. Καμιά φορά και να σώζεσαι.
Θα’ πρεπε να υπάρχει κάπου ένα άγαλμα, ένα μνημείο, ένα ναός ,
Του αγνώστου κι ανιδιοτελούς συνανθρώπου.
Θα ήταν ένα δείγμα πολιτισμού.

Advertisements