Καλλιέργειες και σκέψεις γενικώς

Πέρα ως πέρα ο κάμπος που απλώνεται μπροστά,

ως εκεί που φτάνει το μάτι, είναι δικός μας.

Αγροτεμάχια, όμορφα χωρισμένα με αγκαθωτό συρματόπλεγμα.

Όλα γόνιμα. Καταπράσινα. Άλλα σπαρμένα. Άλλα φυτεμένα.

Σε άλλα χαμηλή πυκνή βλάστηση. Σε άλλα  ψηλά αναρριχόμενα φυτά, στηριγμένα προσεχτικά σε καλάμια.

Σε άλλα  δέντρα, μεγάλα πια. Άλλα με ανθό κι άλλα με καρπό, δεμένο.

Όλα καταπράσινα. Φροντισμένα.

Η περιουσία μας.

Είναι τα λάθη μας. Οι ολιγωρίες μας. Οι ανασφάλειές μας. Οι αδυναμίες μας. Οι λανθασμένες επιλογές μας.

Το κάθε αγροτεμάχιο έχει και άλλη σπορά, άλλη ποικιλία, άλλα φυτά.

Κάμποσα είναι ετήσια. Τα ανανεώνουμε  κάθε χρόνο. Άλλα έχουν μικρότερο κύκλο ζωής, παίρνουμε  τους καρπούς,  ξεκουραζόμαστε  λίγο  και μετά σπέρνουμε ευθύς καινούρια φυτά.

Άλλα έχουν βολβούς και ζεσταίνονται για πολύ καιρό στο σκοτάδι και στη σιωπή, μέχρι να δώσουν εμφανές αποτέλεσμα.

Κι άλλα, δέντρα έχουν γίνει  ολόκληρα. Μεγαλώνουν αγέρωχα κι αλαζονικά και δεν μας κοιτάζουν καν.

Αφού μπήκες στον κόπο να  τα φυτέψεις  και τα περιποιήθηκες μέχρι να θεριέψουν, θέλουν κόπο πολύ για να  τα ξεριζώσεις, και το ξέρουν, γι αυτό σε αγνοούν.

Όλα ποτίζονται επιμελώς και συχνάκις.

Εκεί στις άκρες, πολύ πολύ μακριά, είναι μερικά  κομμάτια γης με κιτρινισμένα και ξερά φυτά. Είναι αυτά τα ξεχασμένα από χρόνια.

Εύκολα βέβαια μπορεί να λαμπαδιάσουν, (άλλος κίνδυνος κι αυτός), γι αυτό  πρέπει να έχεις το νου σου. Να  τα εξετάζεις κάθε φορά και να τα κρατάς βρεγμένα και ακίνδυνα.

Το κάθε τεμάχιο έχει τη δική του σπορά και σοδειά.

Άλλα τα λάθη του γονιού, άλλα τα λάθη του συντρόφου, άλλα τα λάθη του αδελφού κι άλλα  του φίλου, του γείτονα, του πολίτη, άλλα τα λάθη που έκανες ως παιδί,ή ως έφηβος. (Αυτά είναι τα ξερά, τα κιτρινισμένα)Άλλα τα λάθη του ανθρώπου που πίστεψε ή που επένδυσε σε κάτι, ή σε πολλά. Κι άλλα τα λάθη αυτού που δεν πίστεψε σε τίποτα.Άλλα τα λάθη του αποστολέα κι άλλα του παραλήπτη. Άλλα τα λάθη της σύνεσης που υιοθετήσαμε  κι άλλα του χάους που κουβαλήσαμε μέσα μας.Άλλα τα λάθη του σκοτεινού κι άλλα του ολόφωτου εκτεθειμένου εαυτού μας.

Αγναντεύουμε από μακριά κι αναλογιζόμαστε  σιωπηλά  την περιουσία μας.

Κάποιες νύχτες με πανσέληνο, άυπνες,  κατεβαίνουμε και τριγυρίζουμε μυστικά, ανάμεσα σε όσα φυτέψαμε κι όσα καλλιεργήσαμε.

Στην περιουσία μας.

Ένα μεταξωτό μαντήλι του λαιμού, πιασμένο στο αγκαθωτό, μαρτυράει τις επισκέψεις αυτές και μια ζώνη πιασμένη ψηλά, σε ένα κατάφορτο κλαδί αμυγδαλιάς, αποδείχνει πώς δοκιμάζουμε  ακόμα τους καρπούς των φυτεμένων μας.

Κάποια από αυτά τα αγροτεμάχια  είναι κληρονομημένα  κι άλλα θα αποδοθούν στους κληρονόμους μας.

Άλλα δίκαια κι άλλα άδικα μοιρασμένα. Άλλα εξ αδιαιρέτου, έτσι που να μην μπορούν να απαλλαγούν και να μη γλυτώσει κανείς.

Ούτε εκκαθαρίσεις ,ούτε βελτιώσεις. Άκαιροι  καιροί για παντός είδους εσωτερικές βελτιώσεις .

Σκέψεις  άλλες δεν κάνουμε.

Μια σκέψη μας βασανίζει μόνο σ’ αυτούς τους καιρούς: Θα πρέπει να τα δηλώσουμε όλα αυτά στο Ε9;

Advertisements

Τρεις ιστορίες άσχετες μεταξύ τους, τρία θαύματα

Τρεις ιστορίες άσχετες μεταξύ τους ή  τι είναι τελικά, Χριστούγεννα ;

Μια κούκλα στη βιτρίνα του Δραγώνα που μπορεί να την είδες το Σεπτέμβρη, που πήγες εκεί για σχολική ποδιά και να την ονειρεύεσαι κάθε βράδυ… να ελπίζεις ότι μπορεί να γίνει ένα θαύμα  τα Χριστούγεννα και να έλθει κάπως μαγικά στο σπίτι σου, στα χέρια σου…

Το θαύμα δεν έγινε παρά το Πάσχα και τότε καταλαβαίνεις ότι δεν φτάνει να γεννηθείς, πρέπει να προϋπάρξει η σταύρωση  για να αναστηθεί οτιδήποτε, ακόμα και τα όνειρά σου.

Ένα κλείσιμο του μαγαζιού απ’ την αστυνομία, για τους διάφορους «προφανείς λόγους»,  και μια οικογένεια,  τις προπαραμονές Χριστουγέννων, χωρίς εισόδημα. Πάντα υπήρχαν δύσκολα. Υπήρχε όμως  και μια  διαβολεμένη  επιμονή για επιβίωση. Επινόηση και εφευρετικότητα.

Το ξέρατε; Υπάρχουν αγριοκρεμμύδες στον Υμηττό! Μπορείς να τις μαζέψεις και να τις πουλήσεις στους ανθρώπους που τις κρεμούν πίσω από την πόρτα για γούρι!  Έτσι μπορείς  να κάνεις Χριστούγεννα  με αξιοπρέπεια. Απλώς αποκλείονται  τα  θαύματα που περιμένουν τα παιδιά.

Ένα παιδί μπορεί να πάει στον Υμηττό για παρέα και κουράγιο  σε έναν άνεργο και αποφασισμένο γονιό, αλλά ποιος μπορεί να δώσει κουράγιο,  σε ένα παιδί, όταν οι κρεμμύδες  φυτρώνουν κοντά στη σπηλιά του Νταβέλη, που ξέρει καλά, ότι «εκεί πηγαίνει ο Νταβέλης τα παιδιά που κάνουν αταξίες;»

Δύσκολο και επικίνδυνο πράγμα ο αγώνας για την επιβίωση.Όμως με ένα θαύμα ο Νταβέλης δεν εμφανίστηκε μέχρι που τέλειωσε «ο θερισμός»

Τα φοβερά Χριστούγεννα, στην πτέρυγα του Παίδων, Μακκά.

Εκεί που ο χρόνος, οι μέρες, οι γιορτές, το εισόδημα, οι άνθρωποι, το σπίτι,το πριν, τα πάντα, χάνουν το νόημά τους και υπάρχει μόνο, όχι η προσμονή, αλλά η απαίτηση για ένα θαύμα.

Και το θαύμα έγινε.

Χριστούγεννα, γεμάτα θαύματα!

 

Για το «Μπαίνω στη θέση σου»

Υπάρχουν άνθρωποι που η ζωή τους, είναι μικρές ανάλαφρες πετρούλες, βοτσαλάκια, επίπεδα, λεπτά, ανάλαφρα,- απ’ αυτά που τα πετάς στη θάλασσα και αναπηδούν τέσσερις, πέντε, έξι, εφτά φορές-.

Είναι χορταράκια στις όχθες, που λυγίζουν, ή πρασινίζουν, κιτρινίζουν, σκουραίνουν, σαπίζουν και πέφτουν  ανάλογα με τις εποχές, για να βγουν καινούρια.

Είναι μικρά ανάλαφρα υλικά που ακολουθούν το ρυάκι και σταματούν για λίγο καιρό στις εσοχές και μετά πάλι, όταν το νερό φουσκώνει , παραδίνονται  στη ροή του, σαν σε Θεϊκή απόφαση, χωρίς αντίσταση.

Είναι ξύλα, βαριά και φουσκωμένα απ’ το νερό, άκαμπτα που σκαλώνουν όπου περνούν και μάχονται με λύσσα τη δύναμη του νερού. Στις άκρες έχουν στραβωμένες, σκουριασμένες πρόκες και σε τρυπούν ανελέητα, βάφοντας κόκκινα τα νερά.

Άλλα λογίζονται για γέφυρες, άλλα για τείχη.

Υπάρχουν  άνθρωποι που η ζωή τους  είναι πέτρες. Κοτρόνες. Βαριές, ασήκωτες. Σφηνωμένες. Με πράσινη γλιστερή βλάστηση πάνω τους, ώστε να γλιστράς επικίνδυνα και να κινδυνεύεις, αν δοκιμάσεις να τις μετακινήσεις, να σκαλώσεις, ή να πιαστείς απ’ αυτές.

Άλλων πάλι, η ζωή, είναι μεγάλα βαριά βότσαλα. Λεία και ομαλά, χωρίς γωνίες, άσπρα αστραφτερά, ή μαύρα λουστρίνια. Γυαλιστερά, οβάλ. Για να σε ξεγελάνε. Να νομίζεις ότι μπορείς να τα καταπιείς χωρίς κόπο, με μια γουλιά νερό. Τα καταπίνεις όλα και όταν πια έχουν σταθεί στο λαιμό σου και δεν μπορείς ούτε ανάσα να πάρεις, ούτε να μιλήσεις, ούτε τίποτα να γευτείς, τότε καταλαβαίνεις πόσο σε ξεγέλασαν.

Άλλων, είναι βράχοι περίεργοι κι ακατέργαστοι. Αμετακίνητοι. Στέκουν εκεί και πολεμούν το μοιραίο.

Αυτούς, αναλαμβάνουν τόνοι νερού να τους διδάξουν. Να τους λειάνουν. Να τους μετακινήσουν.

Τόνοι νερού. Τσουνάμι, ποτάμια, νεροποντές, χαλάζι, θύελλες, πλημμύρες, θάλασσες, αλλά κυρίως δάκρυα …

«Σταγόνες ύδατος πέτραις κοιλαίνουσι». Το έγραψε κάποτε στην Έκθεση.

Κάτι θα έπρεπε να έχει μείνει από αυτή την έκθεση.- Αλλιώς για ποιο λόγο το μάθημα; –

Το μήνυμα όμως δεν παρελήφθη. Έμεινε εκεί, στην αναμονή. Τα μηνύματα, ευτυχώς στο μυαλό, δεν έχουν κάποια περιορισμένη προθεσμία παραλαβής. Δεν χάνονται. Μένουν εκεί «ες αεί» και περιμένουν να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για να «παραληφθούν». Μπορεί κάτι τέτοιο, να πάρει καιρό.

Καμιά φορά μπορεί να πάρει και μια ζωή;

Η αποξένωση.

Παρακολουθείς την ταινία “Time out of mind”.

Ελληνικός τίτλος: «Η αποξένωση»

Μια ταινία σιγανή, χαμηλόφωνη, αργόσυρτη. Κυλάει στην οθόνη σου, σαν ένα κομμάτι χαρτί που κάποιος πέταξε κάτω και ο αέρας το πάει από δω κι από κει…

Συνεχώς είσαι σε μια κατάσταση αναμονής, περιμένεις ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει αυτή η μουρμουριστή, ανεπαίσθητη,  εσωτερική/εξωτερική καταγραφή και θα αρχίσει η ταινία! Νομίζεις ότι παρακολουθείς ένα πρόλογο !

Κάποιες στιγμές, νομίζεις ότι έχει πρόβλημα ο ήχος της δικής σου συσκευής … και δοκιμάζεις να αυξήσεις την ένταση.

Αργείς να μπεις στο κλίμα. Δεν έχεις διαβάσει τι πρόκειται να δεις και δεν είσαι προετοιμασμένος. Δεν είσαι σε αίθουσα κινηματογράφου που συντονίζεσαι με τις ανάσες των άλλων θεατών, που παίρνεις  «το βήμα» και «ζυγίζεσαι» σε μια  «ομαδική οπτική», με αυστηρά προσωπική όμως αποδοχή μηνυμάτων.

Παρακολουθείς λοιπόν με ανάμεικτα αισθήματα και δεν ξέρεις τι σου φταίει. Δεν μπορείς να βυθιστείς και να ταυτιστείς. Γιατί ο άστεγος είναι άστεγος. Τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο. Είναι κάτι που δεν έχεις υπάρξει και δεν έχεις ούτε καν κάποια έμμεση εμπειρία, κάποια  προσέγγιση από φίλο ή συγγενή, για να ανασύρεις.

Δεν ξέρεις τι είναι αυτό που σε πονάει καθώς η ταινία συνεχίζει να σέρνεται , στην οθόνη σου, αλλάζοντας συνεχώς κατευθύνσεις και καταλήγοντας πάντα σε αδιέξοδο. Δεν ξεκολλάς όμως καθόλου, ούτε για νερό, ούτε για τουαλέτα, ούτε για το ψυγείο.

Είσαι εκεί κολλημένος στην οθόνη σου και παρακολουθείς με αμείωτο ενδιαφέρον μια ταινία που δεν έχει ανατροπές/δράση/ταχύτητα/διαλόγους/εμφανή ένταση. Παρακολουθείς κατά πόδας αυτό το σκουλήκι που σέρνεται στην οθόνη σου και κατατρώει τα πάντα.

Την παρακολουθείς ως το τέλος.

Εκεί όταν οι τίτλοι πέφτουν, δεν σηκώνεσαι από τη θέση σου, μένεις έκπληκτος γιατί σιγά σιγά διαπιστώνεις μέσα σου, ανομολόγητα, Τι είδες εσύ, σε αυτήν την ταινία!

Τι έβλεπες τόση ώρα. Γιατί παρακολουθούσες χωρίς να κουνηθείς, κάτι τόσο άγνωστο και μακρινό, κάτι που δεν έχει συμβεί και πιστεύεις ότι δεν θα σου συμβεί. Κάτι  που δεν βλέπεις ούτε στον  χειρότερο εφιάλτη σου.

Έβλεπες τον εαυτό σου.

Τον εαυτό σου και μαζί πολλούς, άλλους, «Πολιτικά Άστεγους».

Αυτό  δεν είναι ύβρις και ειρωνεία για τους πραγματικά άστεγους.

Η τραγικότητα της πραγματικότητας δεν αναιρείται με όσες προβολές κι αν κάνει κάποιος. Απλώς ο καθένας βλέπει σε μια ταινία, ένα βιβλίο, ένα τραγούδι, ένα ποίημα, σε ένα έργο κάτι άλλο.

Δεν με αφορούν οι επαγγελματίες πολιτικοί ή «οι περί την πολιτικήν ασχολούμενοι» οι οποίοι περιφέρονται από πολιτικό χώρο σε πολιτικό  χώρο/κόμμα/παράταξη/συνασπισμό κομμάτων κλπ., για κάποιο χρονικό διάστημα, κάνουν διάφορες δηλώσεις, δίνουν συνεντεύξεις, πολλοί εκλέγονται και μετά αποχωρούν, εξηγούν πάλι τους λόγους της αποχώρησής τους και συνεχίζουν για νέες δημοσιότητες.

Αναφέρομαι στους πολλούς αξιόλογους ανθρώπους οι οποίοι εδώ και πολλά χρόνια ουσιαστικά είναι Πολιτικά Άστεγοι.

Είναι αυτοί που έχουν φύγει, « …τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι…»

Γι αυτό, αυτός ο πόνος σε όλη την διάρκεια της ταινίας.

Έβλεπα ανθρώπους που έζησαν μια ζωή, που έκαναν λάθη, που εθίστηκαν σε πολλά και κάποια στιγμή, βρέθηκαν «χωρίς στέγη» χωρίς έναν πολιτικό φορέα, στον οποίο να νοιώθουν ότι ανήκουν, με την έννοια ότι εκφράζονται μέσα από τις θέσεις του και τις πολιτικές πράξεις του, ως πολίτες.  Ότι νοιώθουν ασφαλείς και σωστοί  μέσα σε αυτόν. Βρέθηκαν άστεγοι και έγιναν ανύπαρκτοι. Δεν μπορούν να νοιώσουν ότι ανήκουν πουθενά. Έπαψαν να εκφράζονται, να συμμετέχουν, να αγωνίζονται, να έχουν διάθεση και σθένος για τα κοινά. Η ζωή συνεχίζεται και κυλάει  χωρίς να τους περιλαμβάνει. Μιλούν χαμηλόφωνα, δεν ελπίζουν, δεν πιστεύουν, δεν περιμένουν. Δοκιμάζουν δειλά να πιστέψουν σιωπηλά κάπου,  αλλά οι συνθήκες είναι διαφορετικές από αυτές που αντέχουν. Στους φορείς που θα ήθελαν να  συμμετέχουν/περιληφθούν/εκφραστούν,  το πολιτικό παιχνίδι παίζεται, με όρους που έχουν προαποφασιστεί εδώ και δεκαετίες , αφορούν πάντα τους αρχηγούς  και τους επικεφαλής  κι όχι τους συμμετέχοντες. Και δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον να αλλάξουν  οι συνθήκες σε βάθος.

Οι πολιτικά άστεγοι, είναι απομονωμένοι στην απογοήτευσή τους,  και στις προσωπικές τους διεξόδους . Είναι χαμένοι, στις σκέψεις τους, στο παρόν που είναι όλο και πιο δύσκολο και αβάσταχτο και στο μέλλον που δεν διαφαίνεται, που δεν έρχεται. Εκτονώνονται  στο διαδίκτυο ενώ στην πραγματική ζωή, το σύστημα, τους  καταργεί ως άτομα/οντότητες/πολίτες/ και τους μαζοποιεί σε ομάδες: απογοητευμένων, δυσαρεστημένων, διαμαρτυρημένων ή απλώς αναποφάσιστων.

Οι πολιτικά άστεγοι,  είναι άνθρωποι ευαίσθητοι, απαιτητικοί και νοήμονες, νοιώθουν ότι η ζωή  κυλάει ερήμην τους και οι επιλογές  λαμβάνονται και αφορούν την ύπαρξή τους με τους ίδιους  απόντες και  τις ανάγκες τους,- οικονομικές, μορφωτικές, εκπαιδευτικές, πολιτιστικές, οικολογικές , αναπτυξιακές,- ουσιαστικά  αγνοημένες. Τριγυρίζουν,  μιλώντας στον εαυτό τους και παρακολουθούν αμέτοχοι και μη ικανοί να παρέμβουν στη ζωή της χώρας τους, σιγά σιγά αποθαρρυνόμενο και απομακρυσμένοι, απλώς μεγαλώνοντας.

Οι πολιτικά άστεγοι, περιμένουν, αναζητούν, προσδοκούν, επιδιώκουν, ζητούν  και δείχνουν με κάθε τρόπο, ότι θέλουν μια πολιτική στέγη η οποία σήμερα δεν υπάρχει. Τα πολιτικά κόμματα ακόμα παίζουν τον ίδιο παλιό σκοπό και ουδόλως βλέπουν τι πραγματικά συμβαίνει στην κοινωνία.

Κι αν στην τελευταία σκηνή της ταινίας αχνοφαίνεται ή υπονοείται μια λύση για την αποξένωση, εδώ δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται με πάντα πολλαπλάσιες και σκοτεινές συνέπειες για όλους.

Αχ Ελλάδα, σ’αγαπώ;

Φέτος όλα είναι κάπως. Θα μου πείτε όλα, πάντοτε κάπως ήταν. Πάντα κάτι συνέβαινε, πάντα κάτι συμβαίνει.. Κάτι δύσκολο κάτι βαρύ, που προσπαθείς να το χειριστείς και να μη σε «πάρει από κάτω» να μη σε ισοπεδώσει, να μη σε αφανίσει. Κάτι καινούριο και άγνωστο που προσπαθείς, να το χειριστείς για «να το φέρεις στα μέτρα σου», να το μάθεις. Κάτι πιο μεγάλο, πιο «προχωρημένο» απ’ τη μέχρι τώρα ζωή σου, που πρέπει να το χειριστείς, να το εντάξεις , να το υποτάξεις, ώστε να κυριαρχήσεις πάλι και να μπορέσεις να συνεχίσεις.
Όσα χρόνια πίσω κι αν γυρίσεις και σκεφτείς, θα δεις ότι πάντα έτσι ήταν.
Πάντα συμβαίνει η ζωή. Αυτό είναι η ζωή.
Πάντα ήταν η ζωή.
Και στις γιορτές, τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, το Πάσχα, πάντα υπήρχε ένα μήνυμα διάχυτο, μια ατμόσφαιρα, που έλεγε:
«Αφήστε τα όλα για λίγες μέρες, ρίξτε αλλού την προσοχή σας, χαλαρώστε από τη ζωή, πάρτε μια ανάσα.
Έπειτα θα μπορέσετε να συνεχίσετε πίσω, λίγο πιο ξεκούραστοι, λίγο πιο ήρεμοι, λίγο πιο αγαπημένοι, λίγο πιο δυναμωμένοι, λίγο λιγότερο στρεσαρισμένοι.
Πάντα έτσι ήταν.
Και είναι καλοδεχούμενη, πολύτιμη και ζωογόνος αυτή η γιορτινή επικέντρωση. Δρα θεραπευτικά, διότι αφήνεσαι. Τραβάς χειρόφρενο για δυο τρεις μέρες και αφήνεσαι στα γέλια, στα χρώματα, στις μυρωδιές, στα στολίδια, στη γιορτή. Τη ζωή σου, την αφήνεις στο πλάι , την ξεχνάς για λίγο.

Φέτος λοιπόν, πάλι όλα είναι κάπως. Πώς κάπως; Κάπως λαθραία. Όλα γίνονται στα μουγκά, στο ελάχιστο, στο αθόρυβο.Σαν να μη γίνονται. Σαν να μην υπάρχουν.
Δεν πρέπει ν ακούγονται φωνές, ούτε ομιλίες. Δεν πρέπει να μυρίζουν γαργαλιστικές μυρωδιές, (ούτε λόγος για ζυμώματα, για κουλούρια και τσουρέκια). Δεν πρέπει να μπαινοβγαίνει κόσμος, ακόμα και τα απαραίτητα ψώνια πρέπει να έλθουν αθόρυβα και να εξυπηρετούν την αναγκαιότητα. Δεν πρέπει να χτυπούν τηλέφωνα, όσα χτυπήσουν, θα ακούσουν ευχές χαμηλόφωνες.
Τα πάντα θα γίνουν σαν να μην έγιναν.
Η παράκληση έχει διατυπωθεί: «Δεν θέλω ν αλλάζω παραστάσεις, πρέπει να είμαι εκεί, χωμένος, να μη φεύγει το μυαλό μου»
Ακόμα και ο πηγαιμός στην εκκλησία, στις πατροπαράδοτες στιγμές, (Επιτάφιος, Ανάσταση) είναι ανεπιθύμητος. Κι αυτό ακόμα,  αποπροσανατολίζει. Δείχνει πώς περνούν οι άνθρωποι αυτές τις μέρες. Με χαλάρωση, άδειασμα από καθημερινότητα, κάποια κατάνυξη, υπέρβαση.
Όλα  αυτά είναι: Ανεπιθύμητα. Ξεμυαλιστικά. Καταστροφικά.
Δεν θέλει να χαλαρώσει, δεν θέλει, να αφεθεί, δεν θέλει ν αγναντέψει από μακριά τη ζωή του.
Μην ξεγελιέστε, δεν είναι από ιερή προσήλωση στη γνώση, ούτε από μανιακή επιμονή στην τρανταχτή επιτυχία.
Φοβάται, φοβάται να σκεφτεί. Δεν θέλει να σκεφτεί. Τι συμβαίνει και τι σημαίνει.
Δεν θέλει να εννοήσει και να συνειδητοποιήσει.
Μια τέτοια ισοπέδωση, σαν τις πανελλήνιες,  δεν μπορείς να την χειριστείς, ούτε να την εντάξεις, ούτε να την υποτάξεις, ούτε να «την φέρεις στα μέτρα σου» και να κυριαρχήσεις, σε αυτήν.
Δεν πρέπει να σκέφτεσαι, ούτε να συνειδητοποιείς.
Παίζεις το παιχνίδι με τους όρους που υπάρχουν, χωρίς σχόλια, χωρίς ηρεμία και χωρίς χαλαρότητα.
Όσο για την εκκλησία, είναι πολύ αθώος ακόμα και δεν έχει μπει στο παιχνίδι των ανταλλαγών με το Θεό.
Το Πάσχα βέβαια σημαίνει πέρασμα. Αυτό το Πάσχα, είναι όντως ένα πέρασμα. Είναι το πέρασμα από τη μαθητική, ανήλικη ζωή, στην ενήλικη άγνωστη πραγματικότητα.

Ούτε κι αυτό έχει μείνει χρόνος διάθεση για να συνειδητοποιηθεί.
Είναι οι πρώτες σχολικές διακοπές που δεν έχουν ξενοιασιά, ατελείωτο ύπνο μετά από ατελείωτα ξενύχτια σε ατελείωτες (προσωπικής επιλογής) δραστηριότητες: παιχνίδια, έργα, βιβλία, τηλεφωνήματα, σινεμά , βόλτες και συζητήσεις, ατελείωτες συζητήσεις.
Είναι οι πρώτες διακοπές μετά από δώδεκα χρόνια που είναι μοναχικές, βασανιστικές, γεμάτες άγχος, κούραση, αγωνία, κρυφούς υπολογισμούς μονάδων, και απουσία.

Αποχή και απουσία.

Από εκδηλώσεις,ανθρώπους, σκέψεις,συναισθήματα,γεγονότα,εξελίξεις, από τη ζωή γενικώς.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς καταφέρνει ένας υποψήφιος και απομονώνεται από τα πάντα. Μπαίνει σε μια κάψουλα και δεν θέλει να χωράει εκεί οτιδήποτε άλλο, εκτός από βιβλία, σημειώσεις, τετράδια, στυλό, νερό και γλυκά. Οτιδήποτε σοκολατένιο. (Αν είχε λίγη έμπνευση και λίγη δημιουργικότητα το εκάστοτε υπουργείο παιδείας –όλα με πεζά- θα έβαζε σπόνσορα στις πανελλήνιες, διάφορες σοκολατοβιομηχανίες)
Δεν είναι ηρωισμός ούτε επιμέλεια, ούτε ένδειξη καλού και χρηστού χαρακτήρα, ούτε στοχοθεσία και υπεύθυνη στάση.
Είναι μονόδρομος.
Άλλοι το ξέρουν από την αρχή, άλλοι το ανακαλύπτουν στην πορεία, άλλοι δεν το ανακαλύπτουν ποτέ.
Δεν πίστεψα ποτέ στην θεωρία των καλών, των υπεύθυνων και συγκεντρωμένων μαθητών και των παραλιακών , ανεύθυνων  ή άσχετων που «δεν τραβάνε» στα μαθήματα.
Οι πάντες, με την κατάλληλη υποστήριξη, μαθησιακή και ψυχολογική, με την κατάλληλη ενίσχυση, σε ό, τι αφορά την ωριμότητα και την συγκρότηση της μαθησιακής τους προσωπικότητας, με την διερεύνηση των ικανοτήτων, ενδιαφερόντων και δυνατοτήτων του καθενός, όλα τα παιδιά, μπορούν να βρουν έναν τομέα της επιστήμης, της τέχνης, της τεχνικής ή της έρευνας ,στον οποίο θα απέδιδαν και θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα επαγγελματικό και προσωπικό, ωφέλιμο για την κοινωνία, μέλλον.
Όμως όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, το εκάστοτε υπουργείο παιδείας –όλα με πεζά- περί άλλα τυρβάζει.(Δεκάδες συστήματα άλλων χωρών,πιο ουσιαστικά και πιο αποτελεσματικά, εμείς δεν θέλουμε/μπορούμε/ασχολούμαστε/ενδιαφερόμαστε, να τα υιοθετήσουμε.

Γιατί;

Φοβόμαστε μήπως  μας διαβρώσουν τον πολιτισμό; ή απλώς δεν έχουμε την ικανότητα και τη θέληση να προσαρμόσουμε στην Ελληνική πραγματικότητα την θετική εμπειρία άλλων χωρών στον τομέα της εκπαίδευσης;

Μάλλον είμαστε πολύ απασχολημένοι με άλλα πολιτικά ζητήματα και δεν μπορούμε να διαθέτουμε τον πολιτικό χρόνο μιας κυβέρνησης για την παιδεία.Ούτε και μας νοιάζει. Στο κάτω κάτω μήπως η ζωή θα συνεχιστεί και μετά την δική μας διακυβέρνηση;

Αν ναι, ακόμα καλύτερα! Μέχρι να ξεμπλέξουν οι επόμενοι τα χάλια αυτά, θα περάσει μιαμιση τετραετία και θα αρχίσουνμε να ετοιμαζόμαστε να αναλάβουμε.
Ο υποψήφιος είναι μόνος. Παλεύει με ένα παράλογο σύστημα που σε μια μέρα θα καθορίσει εν πολλοίς τη ζωή του.
Δώδεκα χρόνια εκπαίδευσης και μάθησης! στην θαυμαστή Ελλάδα!! τον οδήγησαν φέτος, σε ένα δωμάτιο με ντάνες θεωρητικά ή θετικά βιβλία, (αναλόγως κατεύθυνσης), με μερική ή και ολική αποχή από κάθε φυσιολογική δραστηριότητα, με μάτια γυάλινα, που όταν βγαίνει από το δωμάτιο για να κάνει το τρίγωνο, ψυγείο, τουαλέτα, δωμάτιο,
Σε κοιτάζουν με αγωνία, και λίγη παραφροσύνη και σε ρωτούν:
«Όλα είναι όπως πριν;»
«Έγινε τίποτα φοβερό;»
«Μήπως χρεοκοπήσαμε;»
«Θα γίνουν όλα κανονικά; Οι πανελλήνιες;»
Μιλάμε ψιθυριστά,
Δεν κάνουμε τίποτα,
περπατάμε και βγάζουμε φωτογραφίες,
καθόμαστε ώρες και ώρες στις οθόνες,
περιμένουμε,
αθόρυβα, με συμπαράσταση, με οργή,
ανυπεράσπιστοι
και το μόνο που μπορούμε πια να προσφέρουμε στη νέα γενιά,
είναι μια σοκολάτα.

Πλουραλισμός;

Μόνον εγώ, ενευρίζομαι/θυμώνω/στενοχωριέμαι/απογοητεύομαι/προβληματίζομαι/ενοχλούμαι/ανησυχώ/βλέπω αδιέξοδα/μένω ασυγκίνητη/αδιαφορώ, όσο βλέπω ότι κάθε ένας και κάθε μια,που έχει χρηματίσει υπουργός, υφυπουργός,πρόεδρος,βουλευτής κλπ,

δεν δύναται,(διάβαζε δεν διατίθεται) να χωρέσει πουθενά τον προβληματισμό του/της και τις θετικές ιδέες του/της, για την πολιτική/κοινωνική/οικονομική ανάπτυξη/ανόρθωση/σωτηρία, της Ελλάδας, παρά μόνον σε ένα κόμμα,όμιλο,δίκτυο κλπ,κλπ, που θα ιδρύσει ο/η ίδιος/α;
Μόνον εγώ σκέπτομαι ότι όσο καταστροφικό είναι, το «όλοι οι καλοί χωράνε» (αρκεί να είναι σιωπηλοί και πειθαρχημένοι) και το οποίο οδηγεί στα τεράστια κόμματα, που περιέχουν δεκάδες και εκατοντάδες ετερόκλητα άτομα, που έχουν άλλη αφετηρία,αλλά κάνουν και συνειδητά «άλλη διαδρομή» και επιδιώκουν να μην έχουν ποτέ, ποτέ όμως, ένα τέρμα, με τον γνωστό διπολισμό και την εναλλαγή τους στην εξουσία,

άλλο τόσο διαλυτικό και αναποτελεσματικό για την οργάνωση και την διακυβέρνηση μιας χώρας , είναι και αυτό:

«Είμαι ο/η τάδε, έχω τις απόψεις μου,οι οποίες είναι αλάθητες, σε αυτές  είμαι ανυποχώρητος, και δημιουργώ πολιτικό σχηματισμό, στον οποίο σας καλώ να στοιχηθείτε»Είμαι ο πρόεδρος και βεβαίως, καταγράφω τους οπαδούς/ακόλουθους/φίλους/υποψήφιους ψηφοφόρους και διαπραγματεύομαι ανάλογα;

Κόμματα, κομματίδια, κομματάκια,κομμάτια και θρύψαλα.

 

 

Τι μέλλον υπάρχει μετά από αυτό το καλοκαίρι;

Κάθομαι πάλι εδώ και μαγειρεύω πάλι τα γεμιστά μου χωρίς κιμά και το μυαλό μου αρμενίζει χιλιόμετρα και χρόνια μακριά. Αυτά τα γεμιστά σήμερα, είναι γεμάτα αναμνήσεις από το παρελθόν αλλά και από το μέλλον! Είναι πολύ πικάντικα γιατί τα έχω εμπλουτίσει με μπόλικη πολιτική σκέψη και λοιπά μπαχαρικά!
Απαιτείται, βλέπετε, πολλή ώρα στην κουζίνα και αυτό (όταν δεν είσαι ναύτης στη Σούδα και είσαι στην κουζίνα, μεσημέρι, καλοκαίρι και… άστα να πάνε!) σου επιτρέπει να σκέφτεσαι, να θυμάσαι,να ονειροπολείς και να κάνεις διάφορες αναγωγές άλλες πραγματικές κι άλλες συγγραφική αδεία.
Η αλήθεια είναι ότι ενώ υπάρχουν δεκάδες πράγματα που με απασχολούν και σκέφτομαι, δεν μπορώ να γράφω, προτιμώ να διαβάζω.
Υπάρχει γύρω και μέσα μας μια ατμόσφαιρα, σα μούχλα, όπως εκεί που βλέπεις ένα σκούρο σημαδάκι στο ταβάνι του μπάνιου και λες: «Μπα αποκλείεται, τα μάτια μου κάνουν, άστο να δούμε», ανοίγεις και λίγο το παράθυρο να φύγει η υγρασία και ξαφνικά, ενώ κάνεις ότι δεν βλέπεις και δεν πιστεύεις ότι συμβαίνει, ξυπνάς ένα πρωί και βλέπεις ότι το ταβάνι θέλει: ξύσιμο, πλύσιμο με χλωρίνη και πέρασμα με αντιμουχλικό! Υπάρχει λοιπόν, αυτό το καλοκαίρι κάτι σα μούχλα, που απλώνει και καταπίνει τα πάντα, ή κάτι σαν ηλίαση ή σαν ελαφριά διάσειση εγκεφάλου που σε ακινητοποιεί. Σε βάζει σε μια κατάσταση κατάπληξης και άμυνας. Κινείσαι λίγο και αργά, αφήνεις δύσκολες αποφάσεις ή πράγματα για «αύριο που θα δούμε πώς θα είναι τα πράγματα» και δεν ξέρεις πόσο χειρότερα ακόμα μπορούν να γίνουν και τι άλλο μπορεί να προκύψει απ’ το πουθενά.
Δεν είναι υπερβολή αυτό, γιατί κάθε φορά που θα ακούσεις ή θα διαβάσεις, τι έγινε, τι δήλωσαν, τι πρόκειται να γίνει, τι κινήσεις ετοιμάζονται και από ποιους, κάθε φορά αναρωτιέσαι: «Μα πόσες βλακείες μπορούν να κάνουν ακόμα, ή να πουν, ή πόσο πιο χάλια μπορούν να τα αντιμετωπίσουν, να τα χειριστούν και να τα οδηγήσουν εντέλει τα πράγματα;» Και περιμένεις γιατί νοιώθεις ότι οτιδήποτε και να πεις ή να γράψεις, την επόμενη ώρα μπορεί να είναι πολύ λίγο και πολύ άσχετο με την ρέουσα πραγματικότητα.
Άνθρωποι αριστεροί, με την σφραγίδα της αγιοσύνης στο μέτωπο, από εκεί που δεν είχαν καμιά απολύτως δημόσια έκθεση χρόνια τώρα, ξαφνικά δηλώνουν ανενδοίαστα τις οικογενειακές τους δυσπραγίες και ταυτόχρονα μετά από λίγο, παραδέχονται ότι τα παιδιά τους είναι συνδικαιούχοι σε παχουλούς λογαριασμούς!
Πρόεδροι της βουλής, ζητούν από τον Προκόπη, (μάλιστα αυτόν τον Προκόπη, με κάποια πιπεράτα σκάνδαλα; και όλα τα υπόλοιπα), που ξαφνικά έγινε ιερός θεσμός, να πάρει θέση γιατί το κόμμα τους δεν είναι τόσο αριστερό όσο υποσχέθηκε να είναι και δεν στρέφει το τιμόνι της κοινωνίας αριστερά αλλά κάνει άτιμες μανούβρες προς τα μνημόνια την εξάρτηση και την υποτέλεια!
Αριστεροί (δεν θα βάλω εισαγωγικά σε κανέναν, βάλτε τα μόνοι σας) δηλώνουν ότι αν δεν μπορεί ο κόσμος να τα αντέξει τα μέτρα, ας χαλαρώσει κι ας το ευχαριστηθεί! Βορίδης και Άδωνις, κουνούν απειλητικά και προειδοποιητικά το χέρι στην κυβέρνηση και της διαμηνύουν ότι «Χάρη σε εμάς υπάρχετε!» και η Δεξιά που ακολουθούσε νομοτελειακά το δρόμο για την κατάληξη του Πασοκ, για όλα όσα έκανε ή δεν έκανε δεκαετίες τώρα, ξαφνικά αρχίζει να σκέφτεται, «κάποιος ρε παιδιά, κάποιος να λειτουργήσει κάπως «πολιτικά» (εδώ ναι χρειάζονται και μπαίνουν τα εισαγωγικά), κι ας είναι κι ο Βαγγέλης!»
Αν μπορούσα να ζήσω πάλι, θα έπαιρνα τη ζωή όχι «Τρία κλικ αριστερά» που λέει η Γώγου, αλλά Τρία κλικ πιο ελαφρά. Όμως τώρα πάει αυτό, δεν γίνεται τίποτα, ο καθένας είναι αυτό που είναι και δυστυχώς όπως είναι φτιαγμένος έτσι βλέπει τα πράγματα.
Προτιμάω λοιπόν να διαβάζω αυτούς που έχουν την ψυχραιμία και τη θεωρητική γνώση, να αναλύουν στάσεις και πράξεις και επιλογές και να προσπαθώ να επιβιώσω.Σήμερα όμως αποφάσισα να γράψω.
Βέβαια όσο μεγαλώνεις, έχεις απώλειες σε εμφάνιση αλλά αποκτάς αποθέματα σε ψυχική αντοχή. Είναι η δικαιοσύνη της ζωής αυτή. Έτσι σώζεσαι, κι αν σε μια γενναία και ολοκληρωτική διάψευση έχασες κάποτε τον κόσμο και διαλύθηκες, τώρα έχεις κρατήσει τις σωστές αποστάσεις στις επενδύσεις σου στην πολιτική και δεν ξέρω αν αυτό λέγεται ενσωμάτωση στο σύστημα ή γεράματα! αλλά εγώ το λέω ωριμότητα και επαφή με την πραγματικότητα. Σκέφτομαι όμως πολύ τους νέους και τις κοπελιές που έχουν επενδύσει τα όνειρά τους, τη χαρά τους και τις προσδοκίες τους, (πέρα από το επαγγελματικό τους μέλλον στην Ελλάδα και την ζώσα ύπαρξή τους εδώ), για το ψυχολογικό τους προφίλ μιλάω (και όχι γι αυτούς που δεν έχουν τίποτα να ελπίσουν και να χτίσουν και θα γκρέμιζαν με ευκολία τα πάντα, λέγοντάς το αυτό επανάσταση), Σκέφτομαι λοιπόν όλους αυτούς τους νεώτερους από εμένα, που πραγματικά δεν ξέρει κανείς τι σκέφτονται, τι ελπίζουν,τι προσδοκούν, τι έννοια δίνουν πια στις λέξεις, με όλο αυτό το ακατανόητο, αλλοπρόσαλλο, πολλάκις παρανοϊκό τοπίο στο οποίο ζουν και πώς αντιλαμβάνονται τη ζωή τους σαν κοινωνικά όντα σε μια κοινωνία που δεν τους προσφέρει ούτε χαρά, ούτε δικαίωση, ούτε διέξοδο, ούτε ταύτιση, ούτε πρότυπα ζωής, ούτε κάποιο ιδανικό.
Ο δεκαεφτάχρονός μου είναι πηγμένος μέσα στην παρανοϊκή και ισοπεδωτική καλοκαιρινή ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ! Η εντολή από το φροντιστήριο είναι ρητή: Π Α Π Α Γ Α Λ Ι Α !
Τα πάντα πρέπει να τα μάθει ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ. Αρχαία, Λατινικά, Ιστορία, ακόμα και εκθέσεις! Όμως στην Ιστορία και στα κείμενα αρχαίων κ λατινικών, πρέπει να «ΞΕΡΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΕΞΩΦΥΛΛΑ!» «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΑΠΕΞΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!» «ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΝ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΣΗΜΑΔΑΚΙ Η ΣΕΛΙΔΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΤΟ ΦΕΡΕΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ!»
Κάθε φορά που ένα παιδί μου Έδινε Πανελλήνιες, πάθαινα πάντα τα εξής: Την πρώτη φορά, παρότι ήμουν επιφυλακτική και εγκρατής, σιχάθηκα τη Φυσική. Όλα εκείνα «τα κεκλιμένα επίπεδα» που μεσολαβούσαν για να αναπηδήσει η σφαίρα, (η οποία είχε μια ταχύτητα α και μια φορά ή διεύθυνση ή δεν ξέρω τι άλλο) και να αλλάξει πορεία ή να αποκτήσει στροφορμή η οποία έπρεπε να υπολογιστεί, μου ανακάτευαν το στομάχι. Ευτυχώς δεν τα άκουγα όλα, γιατί μεσολαβούσαν οι πάντα κλειστές πόρτες και ως άτομο της θεωρητικής, θεωρήθηκα εξ αρχής άσχετη και άπειρη οπότε απείχα ευγενικά από όλες τις διαδικασίες των κεκλιμένων επιπέδων. Το μόνο κεκλιμένο επίπεδο που παρέμεινε ανέγγιχτο στην καρδιά μου, ήταν τα κεραμίδια του πατρικού μου σπιτιού.
Τη δεύτερη φορά ήμουν πιο ενεργητικά συμμέτοχη και τότε σιχάθηκα τη Βιολογία. Κρατούσα ένα βιβλίο και άκουγα χιλιάδες νουκλεοτίδια και άκουγα από ένα παιδάκι δεκαεφτάρικο ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ για:
Τεχνολογία του ανασυνδυασμένου DNA
• Μία γονιδιωματική Βιβλιοθήκη περιέχει όλο το γονιδίωμα ενός οργανισμού
• Κλωνοποίηοη του mRNA: Κατασκευή cDNA Βιβλιοθήκης
• Η υβριδοποίηση των νουκλεϊκών οξέων χρησιμοποιείται για την ανίχνευση κλώνων γονιδιωματικής ή cDNA βιβλιοθήκης
• Η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης PCR επιτρέπει τον επιλεκτικό πολλαπλασιασμό αλληλουχιών DNA
Ξανά και ξανά και ξανά μέχρι να πεις τη σωστή λέξη και όλο αυτό μου θύμιζε έργο του Χίτσκοκ με βαλίτσες και μέλη πτωμάτων μέσα σε αυτές και Βέρτιγκο κι άλλο Βέρτιγκο αυτά και άλλα πολλά τέτοια και χειρότερα.
Άλλες φορές μου ερχόταν να ουρλιάξω, άλλες να πετάξω το βιβλίο από τον τρίτο όροφο και άλλες να πω στο παιδί μου: «Παράτα το γιατί θα τρελαθείς».
Αντί γι αυτό, χαμογελούσα ψύχραιμα σαν να ήταν εντελώς φυσιολογικά όλα αυτά και μάλιστα προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι έτσι είναι, χρειάζεται σκληρή πιο σκληρή ακόμα πιο σκληρή προσπάθεια και εγώ οφείλω να στηρίξω αυτή την προσπάθεια με όλα τα μέσα.
Τη βιολογία τη σιχάθηκα δια βίου. Εγώ, από έχω την τρέλα να διαβάζω μέχρι επιστημονικές ανακοινώσεις σε συνέδρια για ειδικά θέματα ιατρικής έρευνας, ακόμα κι αν πρόκειται για νοσήματα που έχει το 1/100.000 άτομα και που βλέπω εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς στο YouTube.
Και ήρθε λοιπόν τώρα η στιγμή, που θα σιχαθώ τα αρχαία και τα λατινικά αλλά κυρίως την ιστορία. (Δεν τα σιχάθηκα στην εποχή μου γιατί η πραγματικότητα ήταν πιο light.)
Κάθε φορά λοιπόν, όλες τις φορές ως τώρα έφτανα στα ερωτήματα: «Μα πόσο πολύ θα το αποβλακώσουν; Πόσο θα το καταστήσουν ανίκανο να σκέφτεται; Πόσο θα του απαγορεύσουν να έχει γνώμη, να διαμορφώνει άποψη; Πόσο θα το αποτρέψουν από το να διαβάζει και να μαθαίνει, να «βλέπει» πίσω από τις γραμμές, να κρίνει και να αμφισβητεί, να έχει χιούμορ και να έχει το θάρρος της γνώμης του; Πόσο;»
Και βέβαια ο σκοπός μου δεν είναι να «τα σούρω» στους εκπαιδευτικούς. Παρότι είναι μέρος του προβλήματος, ΚΑΙ με αυτούς το σύστημα θριαμβεύει και γιγαντώνεται και παρότι δεν θυμάμαι να έκαναν ποτέ κυρίαρχο αίτημά τους την επιμόρφωσή τους, την αλλαγή της παροχής της γνώσης και παρότι δεν δέχθηκαν ποτέ την αξιολόγησή τους, παρόλα αυτά όλους τους γνώρισα, πολλούς τους συμπάθησα (θα μπορούσα να κάνω και παρέα μαζί τους εκτός σχολείου),κάποιους τους εκτίμησα και λίγους, τους θαύμασα για τον τρόπο που αντιλαμβανόντουσαν και έκαναν τη δουλειά τους.
Οι εκπαιδευτικοί λειτουργούν στα πλαίσια του συστήματος της εκπαίδευσης με ό, τι σημαίνει και συνεπάγεται αυτό. Κάνουν χρήση των πρακτικών, των δικαιωμάτων, των εθιμικών δικαίων, των εγκυκλίων των νόμων αλλά και των ανοχών που τους παρέχει το σύστημα, μέσα στο οποίο εντάσσεται η καθημερινή τους εργασία. Ότι δηλαδή έκανα και εγώ και όλοι μας καθημερινά, μόνο που η εκπαίδευση είναι η φλέβα που μεταφέρει το αίμα στην επόμενη γενιά για να συνεχίσει να υπάρχει ο κόσμος.
Το σύστημα εκπαίδευσης δεν θα το αλλάξουν ένα πρωί οι εκπαιδευτικοί, όποια πολιτική τοποθέτηση κι αν έχουν σε όποιο συνδικαλιστικό φορέα και αν συσπειρώνονται, όσο αγωνιστές ή εκσυγχρονιστές ή εκσυγχρονισμένοι οι ίδιοι και αν είναι, όσο και καλοί άνθρωποι και αν είναι και όσο κι αν έχουν όραμα για τη δουλειά τους. Το σύστημα εκπαίδευσης θα αλλάξει όταν υπάρξει μια συμφωνία, μια συμπόρευση, ένα μέτωπο, από όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις που αντιλαμβάνονται σοβαρά το ρόλο τους για ουσιαστικές και πραγματικές αλλαγές που θα στοχεύουν στην πραγματική γνώση, στην ανάπτυξη της χώρας σε όλα τα επίπεδα μέσω της μόρφωσης και της εκπαίδευσης και που θα αποφασίσει να συνδέσει την εκπαίδευση με την παραγωγή και την οικονομική ανάπτυξη.
Ερώτηση: Υπάρχει κανένα κόμμα που αυτή τη στιγμή έχει στρώσει τις αρμόδιες επιτροπές του, να εκπονούν ένα τέτοιο σχέδιο δράσης και ανάπτυξης; Απάντηση: Όχι. Άλλοι παίζουν επανάσταση, άλλοι προσπαθούν να επιβιώσουν στον πολιτικό χάρτη και άλλοι βγάζουν τις προ 20 ετίας θέσεις και τις ξεσκονίζουν από το χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Τώρα λοιπόν φέτος, που βλέπω ένα παιδί που του αρέσει πραγματικά η Ιστορία. Που διαβάζει από βιβλία που δεν τα έχουμε και δεν θα τα δω ποτέ στη ζωή μου, που διαβάζει Ιστορία από βιβλία ξένων ιστορικών και που μπορεί να σου αφηγείται Ρωμαϊκή ή Βυζαντινή ή Αρχαία Ιστορία και να σε κάνει να αφήνεις ό, τι κάνεις και να κρέμεσαι από τα χείλη του, Να είναι αγχωμένο, στρεσαρισμένο, να βλέπει εφιάλτες, να μην μπορεί να συμμετέχει σε καμία φυσιολογική δραστηριότητα και να επαναλαμβάνει συνέχεια: « Πώς θα τα μάθει ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ;» «Αν δεν τα μάθει ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ δεν πρόκειται να πιάσει τη σχολή που προτιμά» και άλλα πολύ χειρότερα που δεν τα γράφω παρότι δεν θα διαβάσει αυτό το κείμενο παρά του χρόνου, μετά τις Πανελλήνιες…
Αναρωτιέμαι συνέχεια τι μπορεί να σκέφτεται αυτή η γενιά, πώς θα εκφραστεί πολιτικά σε ένα χρόνο που θα είναι 18 χρονα ισοπεδωμένα, παιδιά και που όλο αυτό το διάστημα ακούνε σκόρπια ανάμεσα στις εφόδους τους στο ψυγείο ή από τα γύρω μπαλκόνια, όλα αυτά τα παρανοϊκά που συμβαίνουν και εμφανίζονται ως κανονική πολιτική ζωή της χώρας;
Τι σκέφτονται αυτά τα παιδιά που δεν είναι τόσο μικρά για να μην καταλαβαίνουν ούτε τόσο μεγάλα για να καταλαβαίνουν και να ερμηνεύουν; Και γιατί ο δεκαεφτάχρονός μου έβαλε σαν όρο κάθε βράδυ που τελειώνει το διάβασμα,  ό, τι ώρα κι αν είναι, θα βλέπουμε μαζί (παιδί+γονείς) το House of cards ; Τι θέλει να πει μα αυτό; Γιατί μας βάζει να το δούμε, μια και αυτός το έχει ήδη δει; Θέλει να μας πει ότι αυτό είναι γι αυτόν η πολιτική; Αυτό έχει αποκομίσει από τον απόηχο της πολιτικής ζωής που φτάνει στα κλειδωμένα φέτος αυτιά του; Μια ατελείωτη ίντριγκα, όπου πάντα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, όπου δεν υπάρχουν όρια και κόκκινες γραμμές όπου κανόνας είναι η ιταμότητα, το προσωπικό συμφέρον, η απολαβή, η διαβολή, η εξαγορά ανθρώπων και συνειδήσεων και όπου το κάθε λογής όπλο από την ψυχολογική βία, έως τον απόλυτο έλεγχο των ανθρώπων, τη σεξουαλική χρήση των ανθρώπων έως και τους διαδοχικούς φόνους είναι στην καθημερινή διάταξη και δεν εκπλήσσει κανέναν; Αυτό θέλει να μας πει; ή πιστεύει ότι πρέπει να μας προφυλάξει! Και μας δείχνει κάτι τόσο σκληρό για να μας πει με τον τρόπο του να μην ασχολούμαστε με την πολιτική και να μην πονάμε; Κανείς δεν ξέρει και κυρίως δεν είναι η εποχή τώρα για να ανοίξουμε τόσο βαθειά πηγάδια συζήτησης μαζί του.
Κανείς δεν ξέρει τι σκέφτονται αυτά τα παιδιά και υπάρχει καμιά αριστερά γαμώτο μου που να τη νοιάζει; Υπάρχει κανένας που είναι στην κυβέρνηση και νοιώθει ότι είναι υπεύθυνος για την εκπαίδευση, για την παιδεία, για τον πολιτισμό, για τη νεολαία και για την συνέχιση της ζωής σε αυτό το κομματάκι γης που λέγεται Ελλάδα;