Τρεις ιστορίες άσχετες μεταξύ τους, τρία θαύματα

Τρεις ιστορίες άσχετες μεταξύ τους ή  τι είναι τελικά, Χριστούγεννα ;

Μια κούκλα στη βιτρίνα του Δραγώνα που μπορεί να την είδες το Σεπτέμβρη, που πήγες εκεί για σχολική ποδιά και να την ονειρεύεσαι κάθε βράδυ… να ελπίζεις ότι μπορεί να γίνει ένα θαύμα  τα Χριστούγεννα και να έλθει κάπως μαγικά στο σπίτι σου, στα χέρια σου…

Το θαύμα δεν έγινε παρά το Πάσχα και τότε καταλαβαίνεις ότι δεν φτάνει να γεννηθείς, πρέπει να προϋπάρξει η σταύρωση  για να αναστηθεί οτιδήποτε, ακόμα και τα όνειρά σου.

Ένα κλείσιμο του μαγαζιού απ’ την αστυνομία, για τους διάφορους «προφανείς λόγους»,  και μια οικογένεια,  τις προπαραμονές Χριστουγέννων, χωρίς εισόδημα. Πάντα υπήρχαν δύσκολα. Υπήρχε όμως  και μια  διαβολεμένη  επιμονή για επιβίωση. Επινόηση και εφευρετικότητα.

Το ξέρατε; Υπάρχουν αγριοκρεμμύδες στον Υμηττό! Μπορείς να τις μαζέψεις και να τις πουλήσεις στους ανθρώπους που τις κρεμούν πίσω από την πόρτα για γούρι!  Έτσι μπορείς  να κάνεις Χριστούγεννα  με αξιοπρέπεια. Απλώς αποκλείονται  τα  θαύματα που περιμένουν τα παιδιά.

Ένα παιδί μπορεί να πάει στον Υμηττό για παρέα και κουράγιο  σε έναν άνεργο και αποφασισμένο γονιό, αλλά ποιος μπορεί να δώσει κουράγιο,  σε ένα παιδί, όταν οι κρεμμύδες  φυτρώνουν κοντά στη σπηλιά του Νταβέλη, που ξέρει καλά, ότι «εκεί πηγαίνει ο Νταβέλης τα παιδιά που κάνουν αταξίες;»

Δύσκολο και επικίνδυνο πράγμα ο αγώνας για την επιβίωση.Όμως με ένα θαύμα ο Νταβέλης δεν εμφανίστηκε μέχρι που τέλειωσε «ο θερισμός»

Τα φοβερά Χριστούγεννα, στην πτέρυγα του Παίδων, Μακκά.

Εκεί που ο χρόνος, οι μέρες, οι γιορτές, το εισόδημα, οι άνθρωποι, το σπίτι,το πριν, τα πάντα, χάνουν το νόημά τους και υπάρχει μόνο, όχι η προσμονή, αλλά η απαίτηση για ένα θαύμα.

Και το θαύμα έγινε.

Χριστούγεννα, γεμάτα θαύματα!

 

Παζλ

Σου παίρνει χρόνια να φτιάξεις το παζλ.
Εδώ, ένα παιχνίδι με κάποιον στο δρόμο ή στην αυλή.
Εκεί, μια ώρα στο θρανίο γελώντας σιγανά
Πιο κει, μια κουβέντα μεγάλη και βαθειά για τα σοβαρά της ζωής
Πιο κάτω , ένας έρωτας, ανεπίδοτος
Γονείς, αγαπημένοι συγγενείς και άνθρωποι που σου έδωσαν, χωρίς ποτέ να το μάθουν.
Μετά άλλοι διάφοροι, σημαντικοί σε κρίσιμες καμπές που πέρασαν γρήγορα απ΄τα μάτια σου αλλά σε καίρια στιγμή.
Πιο κάτω,όσοι έγραψαν βιβλία και τραγούδια και σινεμά, ραδιόφωνο και θέατρο και όσοι έκαναν επαναστάσεις που αγάπησες. Μικρές και μεγάλες,στους δρόμους ή εντός.
Και μετά άλλοι κι άλλοι,ξένοι και δικοί.
Όλοι έβαλαν ένα κομμάτι στο παζλ της ζωής σου κι αν είσαι τυχερός, καλότυχος
Βλέπεις την εικόνα ολόκληρη,νωρίς,κι έχει νόημα.
Και κάποια στιγμή κάνει κάποιος την αρχή. Αρπάζει το κομμάτι του και φεύγει.
Και μένουν τρύπες ανοιχτές και σκοτεινές στο παζλ σου.
Κάποτε όταν οι σκοτεινές τρύπες γίνουν πολλές ή όταν είναι σε κεντρικό κομμάτι της εικόνας σου, χάνεται η συνοχή.
Χάνεις το νόημα.
Χάνεσαι.

Μια μικρή ασυνόδευτη προσφυγοπούλα ελπίδα

Κάθομαι εδώ και διαβάζω αυτό:
http://www.fnews.gr/sti-norvigia-oi-efivoi-zoun-san-prosfuges-gia-24-ores-mia-skliri-didaktiki-empeiria/
και σκέφτομαι αν είμαστε στην ίδια ήπειρο με τη Νορβηγία. Και αποφασίζω ότι , όχι, δεν είμαστε στην ίδια ήπειρο. Δεν είμαστε καν στον ίδιο πλανήτη.
Δεν αναφέρομαι στα τρόφιμα ή στα είδη πρώτης ανάγκης που συγκεντρώνουν οι διάφορες εθελοντικές, μη κυβερνητικές, οργανώσεις και στον βαθμό αλληλεγγύης ή ενσυναίσθησης που εκπέμπουν μέσα «στα πεδία των μαχών», όπου άνθρωποι πεινούν, κρυώνουν, φοβούνται, απελπίζονται, αρρωσταίνουν ή πεθαίνουν.
Δεν με απασχολούν αυτά, γιατί ενώ είναι πολλά για μια χώρα σαν τη σημερινή Ελλάδα, αφορούν το σήμερα. Αφορούν το τώρα και εκπορεύονται από όσους είναι ήδη ευαισθητοποιημένοι και ελάχιστους άλλους, οι οποίοι τυχαία και αυθόρμητα θα επηρεαστούν.
Η πολιτεία είναι ηχηρά απούσα από όλο το κεφάλαιο πρόσφυγες. Όλο το πλέγμα των προβλημάτων που ανακύπτουν καθημερινά στους πληθυσμούς που έρχονται και είναι:
ανάγκες/προβλήματα/ενημέρωση/μετακίνηση/ασφάλεια/υγεία/περίθαλψη/υγιεινή/τροφή/ένδυση/ψυχολογική στήριξη κλπ., κλπ.,
έχουν αναλάβει να το αντιμετωπίσουν/καλύψουν/ μη κυβερνητικές και άλλες οργανώσεις. Τον δε πληθυσμό της χώρας, τον «ενημερώνουν» τα πάσης φύσεως «ρεπορτάζ». Οι αναλύσεις των πολιτικών ή οι ανακοινώσεις των κομμάτων δεν προσφέρουν καμία σκέψη διαπαιδαγώγηση ή κατανόηση στον έλληνες πολίτες. Πολύ περισσότερο στους νέους ανθρώπους και τους εφήβους, που η σημερινή κατάσταση στη χώρα, τους δημιουργεί ήδη πολλά ψυχολογικά κλπ αδιέξοδα.
Οι αναλύσεις των πολιτικών επιστημόνων δεν φθάνουν πέρα από τα μάτια αυτών που ενδιαφέρονται να τις διαβάσουν.
Η πολιτεία έχει αφήσει την κοινωνία στον αυτόματο πιλότο χωρίς να δείχνει ότι την απασχολεί αλλά και χωρίς οι διανοούμενοι της χώρας να ζητούν κάτι άλλο.
Στη Νορβηγία πάλι σε μια χώρα σε άλλο πλανήτη από τον δικό μας,
Με εντυπωσιάζει πώς η πολιτεία, μέσα από την διοίκηση και τους οργανισμούς της, επιχειρεί/προσπαθεί/πειραματίζεται/αποτολμά/οικοδομεί/επενδύει/στοχεύει,
σε μια καλύτερη αγωγή/πολιτιστική διαπαιδαγώγηση/δημοκρατική νοοτροπία/ψυχική καλλιέργεια/ολόπλευρη ανάπτυξη/συναισθηματική ωρίμανση και εν τέλει, ανθρώπινη εξέλιξη, των εφήβων της, οι οποίοι θα αποτελέσουν τη συνέχεια, το αύριο του πολιτισμού της , το μέλλον της χώρας.
Κι εκεί που για άλλη μια φορά νοιώθω άσχημα για λογαριασμό όλης της Ελλάδας και ένοχη για όλα όσα δεν δίνουμε για να ανοίξουμε μια μικρή πορτούλα, στο μέλλον
Έρχεται ο δεκαεπτάχρονος,
Κουρασμένος, βαριεστημένος, πηγμένος και απελπισμένος, με ένα κεφάλι γεμάτο από Πλάτωνα και αρχικούς χρόνους και λατινικά και μου λέει ήσυχα ήσυχα:
-Σήμερα κάναμε μια βιωματική άσκηση στο μάθημα κοινωνιολογίας…
Να κάτι που με βγάζει από την κατήφεια και την μαυρίλα.
(γιατί τι νομίζετε ότι ζητάει ο άνθρωπος σε αυτή την έρημη χώρα; Με ένα ψίχουλο είναι ικανός να αρχίσει να κάνει όνειρα)
-Λοιπόν;
-Πήραμε τυχαία με κλήρο κάποιους ρόλους. Άλλος πρόσφυγας, άλλος άνεργος, άλλος στρατευμένος, άλλος ανάπηρος με καροτσάκι , άλλος γόνος προέδρου κόμματος που είναι στην κυβέρνηση, άλλος γυναίκα από αραβική χώρα κλπ.
Μετά η καθηγήτρια έκανε διάφορες ερωτήσεις, όποιος από τους ρόλους που υποδυόμασταν, μπορούσε να ανταποκριθεί, έκανε ένα βήμα μπροστά, όποιος αδυνατούσε έμενε πίσω.
Μετά σχολιάσαμε και μας ρώτησε γιατί δεν κοιτάξαμε ποιοι έχουν μείνει πίσω.
……………………………………………………………………………………………………………………………………………
Η αλήθεια είναι ,ότι αυτό ήταν ό, τι πιο ενδιαφέρον άκουσα φέτος ως γονιός σε όλη την τρίτη λυκείου!
Μπορεί να έγιναν κι άλλα και να μη τα άκουσα, δεν θέλω να αδικήσω κανέναν, αλλά μια τέτοια βιωματική άσκηση, μια τέτοια σκληρή και άσχημη εποχή, σε ένα σχολείο που ούτε πειραματικό είναι, ούτε πρότυπο, από μια καθηγήτρια ,που κατά πάσα πιθανότητα το επέλεξε και το έκανε, ενώ όλοι ζουν στον τρελό χορό των Πανελληνίων εξετάσεων, με έκανε να την θαυμάσω , αλλά κυρίως,
Με έκανε να σκεφτώ: «Μπορεί και να μην έχουμε αυτοκτονήσει εντελώς!»

Αλλού είναι το θέμα μου.

Κάθομαι και κοιτάζω αφηρημένα ένα λογαριασμό του super market. Ένας αγαπημένος, σχεδόν δεκαεφτάχρονος , αρκετά σκεπτόμενος και φιλοσοφημένος για την ηλικία του μου πετάει προκλητικά: «Χωρίς πόσα από αυτά θα μπορούσες να ζήσεις;» Κοιτάζω με πραγματικό ενδιαφέρον αυτή τη φορά το λογαριασμό, μετράω: «Από τα εξήντα πέντε προϊόντα, θα μου ήταν απολύτως απαραίτητα, οκτώ.» Ο νεαρός με κοιτάζει δύσπιστος και συνεχίζει ελπίζοντας να με στριμώξει για τα καλά: «Από τα πράγματα που έχουμε εδώ, χωρίς ποια θα μπορούσες να ζήσεις;» Αρχίζω να απαριθμώ: «Θα μπορούσα να ζήσω χωρίς κινητό. Δεν μου είναι απαραίτητο, αν θέλω να επικοινωνήσω με κάποιον έχω το σταθερό, μπορώ να τον συναντήσω, ακόμα και γράμμα ξέρω να γράφω! Δεν μου προσφέρει τίποτα, δεν δηλώνω συνέχεια πού είμαι και τι κάνω και βαρέθηκα σε κάθε στάση του τραμ να ακούω Χ 4 :Έλα, είμαι Μεγάλου Αλεξάνδρου. Έλα, είμαι Αγία Φωτεινή. Έλα, είμαι Μαρίνα Φλοίσβου. Χωρίς καμία άλλη αιτιολογία ή λόγο. Θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτοκίνητο. Θα έπαιρνα τα ΜΜΜ και αν υπήρχε ανάγκη ταξί. Θα μπορούσα να ζήσω χωρίς τηλεόραση. Θα πήγαινα σινεμά ή θέατρο, θα άκουγα ραδιόφωνο και θα περπατούσα. Να μην αρχίσω τώρα και μετράω, καφετιέρες, φρυγανιέρες, τοστιέρες, φριτέζες, μίξερ, βραστήρες, πιστολάκι, ψηστιέρες, ηλεκτρικές σκούπες, κλπ κλπ.» Ο νεαρός με κοιτάζει σαν να έχω μόλις προσγειωθεί από τον Άρη και αναρωτιέται αν πρέπει να είναι φιλικός και να χαρεί που έχει τον E.T σπίτι του, ή αν πρέπει να με πετάξει με τις κλωτσιές έξω πριν αρχίσω τις καταστροφές γι αυτόν και τη γενιά του. Τον βλέπω να αμφιταλαντεύεται και τότε του δίνω τη χαριστική βολή: «Θα ζούσα χωρίς υπολογιστή !» Αυτό ήταν! Εκδηλώθηκε. «Εγώ δεν θα μπορούσα, χωρίς υπολογιστή, ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ!» Τον κοιτάζω.Αυτό τον άνθρωπο, τον μεγάλωσα εγώ. Με διάβασμα από μηδέν χρόνων, με μουσικές, με ζωγραφικές, με παιχνίδια παιδαγωγικά. «Ξέρεις , δεν είναι ότι νοσταλγώ μια εποχή χωρίς τεχνολογία, ούτε με ενδιαφέρει να μάθω πλέξιμο (κι ας έχει κι αυτό την αξία του). Εκστασιάζομαι στην ιδέα πώς οτιδήποτε μου λες, είτε γενικό είτε ειδικό, από όποιο πεδίο κι αν είναι: θετικών μαθημάτων, θεωρητικών ή οτιδήποτε θέλεις να συζητήσουμε που δεν το ξέρω, ή κάτι εφηβικό, σχετικό με μουσική, ή ψυχολογικό ,ή οτιδήποτε τέλος πάντων σε απασχολεί, σε ελάχιστα δευτερόλεπτα μπορώ να έχω πληροφορίες, γνώση και να διαμορφώσω άποψη, αφού λάβω υπόψη μου πολλές διαφορετικές και αξιόπιστες πηγές, χωρίς να κουνηθώ από τη θέση μου, χωρίς να περιμένω και χωρίς να δαπανήσω χρήματα, και έτσι «το οποιοδήποτε χάσμα, ευθύς να γεμίσει άνθη» Μπορώ ακόμα να μεταφερθώ στην άλλη άκρη της γης και να δω, να ακούσω, να μάθω, να σκεφτώ και να αισθανθώ ,εύκολα και απλά, μπορώ να διαβάσω βιβλία, να μπω σε μουσεία, να παρακολουθήσω μουσικά δρώμενα, να δω εκθέσεις ζωγραφικής, να μάθω, να πληροφορηθώ , να αναπτυχθώ, « να πετάξω» χωρίς φτερά! Δεν το απαρνιέμαι εύκολα αυτό, δεν το περιφρονώ, δεν το πετάω, ούτε μπορεί να αντικατασταθεί με πεζοπορία ή άκουσμα θεάτρου από το ραδιόφωνο. Είναι ποιοτικό άλμα. Απλώς θέλω να πω, ότι έχω ζήσει χωρίς αυτό και ξέρω ότι γίνεται. Έχω ζήσει χωρίς όλα αυτά και ξέρω ότι μπορώ, αν χρειαστεί σε κατάσταση απολύτου ανάγκης, να ξαναζήσω» «Εγώ όχι! Δεν μπορώ» Επανέλαβε ο νεαρός μου τελεσίδικα και η συζήτηση έληξε. Στη γειτονιά μου σε μια απόσταση λιγότερη από χιλιόμετρο υπήρχαν τρία κομμωτήρια και τον τελευταίο μήνα άνοιξαν άλλα δυο. Σύνολο πέντε, σε μια ευθεία ενός χιλιομέτρου. Ας μην επεκταθούμε σε μετρήσεις στα στενά και τις πλατείες εκατέρωθεν της ευθείας γιατί θα ανακαλύψουμε γεωμετρική πρόοδο. Η συνήθης πρακτική είναι να δουλεύουν με ραντεβού και αν διανοηθείς να μπεις έτσι άνετα και ανάλαφρα, όπως κάνω εγώ συνήθως, (τα μαλλιά σου θέλεις να κόψεις ρε αδελφέ, για τρίχες μιλάμε) και πεις: «Μπορώ να κουρευτώ;» Ανταλλάσσουν βλέμματα απελπισίας και απόγνωσης, σαν να είδες φως και ανέβηκες στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό κέντρο και να είπες: « Γειάάάά σας! Μια και σας βρίσκω, μου κάνετε ένα τετραπλό By pass ;» Αφού σε κοιτάξουν τόσο όσο να καταλάβεις το άτοπον της συμπεριφοράς σου, μετά αναλαμβάνει η επικεφαλής του χειρουργείου εεεεε συγγνώμη, του κομμωτηρίου ήθελα να πω, να σου εξηγήσει, ότι: «ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΕΤΣΙ!» Θα πρέπει να κλείσεις ραντεβού και να εμφανιστείς σοβαρά και υπεύθυνα την ημερομηνία και την ώρα που θα σου πουν, για να διεκπεραιώσεις αυτή την υψίστης σημασίας δράση, που λέγεται κούρεμα. Όταν έρθει αυτή η ευλογημένη ώρα και καθίσεις στην καρέκλα , τα μαλλιά σου έχουν μακρύνει ακόμα τρεις πόντους γιατί πάντα κάποια από τις επιφανείς πελάτισσες, έχει πάρει περισσότερο χρόνο, είτε γιατί δεν της άρεσε την τελευταία στιγμή το αποτέλεσμα, και φτου κι απ’ την αρχή, είτε γιατί το νερό δεν ζεστάθηκε καλά , είτε γιατί ήρθε μια έγκυος που δεν μπορεί να περιμένει, είτε γιατί έφεραν ένα παιδάκι που δεν κάθεται ήσυχο να περιμένει ,είτε, είτε, είτε, πάντα υπάρχει λόγος, που η συνέπεια στο ραντεβού ισχύει για εσένα και όχι γι αυτούς. Θα μου πείτε γιατί δεν πας σε κάποιο άλλο. Και το άλλο θα είναι το ίδιο ή χειρότερο, αυτό είναι σίγουρο. Όση ώρα λοιπόν περιμένεις , παρακολουθείς διακριτικά, συζητήσεις για μάσκες κουρασμένων μαλλιών, για « θεραπείες» επίσης κουρασμένων μαλλιών, για νύχια που ξεβάφουν εύκολα! Που σπάζουν, (πάλι καλά που δεν διαμαρτύρονται που μεγαλώνουν!) Για μύκητες στα νύχια, για φρύδια, για , για ,για για… Θα μου πείτε πρώτη φορά πας σε κομμωτήριο; ¨Όχι, αλλού είναι το θέμα μου. Οι γυναίκες που παρελαύνουν εκεί, είναι πάσης φύσεως, ηλικίας, σωματικής διάπλασης και οικονομικής δυνατότητας. Τα κάνουν συνήθως όλα: Μαλλιά: λούσιμο, θεραπείες, βάψιμο, ανταύγειες, (κάτι ενδιάμεσα στάδια που δεν τα έπιασα, για την κιτρινίλα για την ασπρίλα θα σας γελάσω) Κούρεμα, χτένισμα. Νύχια: Χέρια και πόδια. Επίσης φεύγοντας , αγοράζουν, είτε λακ, είτε μάσκα, είτε μανό. Θα μου πείτε: «ΤΙ ζόρι τραβάς με τα κομμωτήρια; Μην πας.» Αλλού είναι το θέμα μου. Στη γειτονιά μου επίσης στο ίδιο παραπάνω χιλιόμετρο, είναι τρία, φανερά, γυμναστήρια. Ο κόσμος και ο λαός που παρελαύνει και περιμένει, παρκάρει, ξε-παρκάρει εκεί , μόνο με τον κόσμο των δέκα (10), φανερών, φροντιστηρίων Γυμνασίου/Λυκείου/Πανελληνίων που υπάρχουν στο ίδιο χιλιόμετρο ,μπορεί να συγκριθεί. Οι πάντες καταφθάνουν βιαστικοί να γυμναστούν. Θα μου πείτε: «Τι σε νοιάζουν τα γυμναστήρια, άσε τον κόσμο να γυμναστεί». Άλλου είναι το θέμα μου. Και ερχόμαστε τώρα που έκλεισαν τα σχολεία σε όσους δεν έχουν την ευτυχία να κάνουν προετοιμασία (για έγκλημα, θα έπρεπε να πούμε) για τις πανελλήνιες, αυτές ναι,ναι, τις Πανελλήνιες που η κάθε κυβέρνηση, τις κόβει, τις ράβει, τις εξαγγέλλει, τις αναθεωρεί, τις εμπλουτίζει, τις αυξάνει ,τις μειώνει και οι οποίες θα οδηγήσουν στο ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, από καταβολής κόσμου: Στην ισοπέδωση χιλιάδων άγουρων και ανώριμων παιδιών, στο σπρώξιμό τους στην απομνημόνευση και στην κατάποση αμάσητων γνώσεων; στην ψυχολογική τους κατάρρευση και στην είσοδο κατά κανόνα σε σχολές (που περίπου προτιμούν) αλλά δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις ανάγκες της χώρας , ή στην απόρριψή τους και στην είσοδο σε άλλες σχολές, που δεν προτιμούν και επίσης δεν τους εξασφαλίζουν θέσεις εργασίας. Αυτοί λοιπόν (οι γονείς) που δεν έχουν το ιερό φροντιστήριο Της ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, περνάνε πολύ καιρό στο ίντερνετ , βρίσκοντας και κανονίζοντας εκδρομικά μονοήμερα, διήμερα, τριήμερα. Κάθε τόσο ακούς για μια Τζια, μια Σύρο, μια Άνδρο, μια Αίγινα, μια Επίδαυρο, έναν Κόρφο, μια Εύβοια κλπ ., κλπ. Θα μου πείτε, «Τι σε ενοχλεί; Εσύ δεν κουνιέσαι απ’ το σπίτι σου;» Δεν με ενοχλεί. Αλλού είναι το θέμα μου. Θα μπορούσα να γράφω ως αύριο το πρωί, για μεταπτυχιακά χιλιάδων ευρώ, για αυτοκίνητα σε εικοσάχρονους, για καθημερινά μικροέξοδα επιπέδου ημερομισθίου που εξασφαλίζουμε στα «παιδιά μας»,για ορθοδοντικές χιλιάδων ευρω ,για γάμους και βαπτίσεις σε κτήματα και για ιατρικές πράξεις που λαμβάνουν χώρα σε ιδιωτικά θεραπευτήρια με την αρωγή των ασφαλειών,συμπεριλαμβανομένης της γέννησης παιδιών στα ιδιωτικά μαιευτήρια σχεδόν κατ’αποκλειστικότητα. Και τίποτα από όλα αυτά δεν με ενοχλεί,μακάρι να μπορούν οι πάντες να τα απολαμβάνουν, αρκεί να είναι το αποτέλεσμα των κόπων τους. Αλλού είναι το θέμα μου και ας φτάσω επιτέλους σε αυτό: Απεχθάνομαι όσο τίποτα άλλο, όλη αυτή την αντιπαλότητα, όλη αυτή την εχθρότητα, όλη αυτή την εμπάθεια, όλο αυτή την αντίθεση που κατέλαβε το χώρο της νοήμονος, λογικής, ψύχραιμης, νηφάλιας, πολιτισμένης, πολιτικής και πολιτικοποιημένης, στάσης, συμπεριφοράς, πρακτικής ,δράσης και συνεργασίας των κομμάτων του δημοκρατικού τόξου, Και για άλλη μια φορά, στην ιστορία αυτής της χώρας, έχασε το μέτρο και την ουσία και την ευκαιρία για αποτελεσματικές ,δημοκρατικές, προοδευτικές συμπαρατάξεις, που θα έφερναν την Ελλάδα όχι τυπικά στην Ευρώπη, αλλά ουσιαστικά στον κατάλογο των προοδευτικών και πολιτισμένων χωρών και το θέμα που με απασχολεί χωρίς να εκφράζει κινδυνολογία ούτε πολιτικολογία , είναι: Χωρίς πόσα από αυτά που θεωρούμε απαραίτητα στη ζωή μας πλέον , είμαστε διατεθειμένοι να ζήσουμε; Όλα αυτά τα χιλιάδες «απαραίτητα» με τα οποία ζούμε εμείς και τα παιδιά μας, όπως πια έχουμε διαμορφωθεί, μπορούμε να τα θυσιάσουμε για κάτι άλλο στο οποίο πιστεύουμε δυνατά; Πιστεύουμε πια σε τίποτα; Έχει μείνει κάτι απ’ την ουσία για να πιαστούμε; Έχουμε συνείδηση τι είμαστε, και τι μπορούμε να θυσιάσουμε; Έχουμε καθόλου ιδέα ποιες είναι πια «οι αλυσίδες μας ;» Αυτό είναι το θέμα μου και απάντηση δεν παίρνω από κανέναν .