ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΔΡΑΚΟΥΣ

(Αλληγορικό παραμύθι για μικρομέγαλους).

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα
Την χώρα αυτή διαφέντευε ένας μπλε, ψωμωμένος, γυαλιστερός φοβερός δράκος.
Ήταν άγριος και ανελέητος.
Η χώρα έβγαινε από έναν παγκόσμιο πόλεμο, στον οποίο πήρε μέρος και οι πληγές της ήταν όλες ανοιχτές. Ερείπια σπιτιών και ανθρώπων, προσπαθούσαν να ανασυσταθούν, να ορθώσουν το ανάστημά τους, να σταθούν στα πόδια τους και να λογιστούν για χώρα, έθνος, κράτος.
Κάποια από τα ανθρώπινα συντρίμμια, μερικοί άλλοι, παγκόσμιοι δράκοι, αποφάσισαν να τα μαρκάρουν με μια σφραγίδα στο μέτωπο.
«Εχθρός του έθνους» έλεγε η σφραγίδα και ο μπλε δράκος, ως αρμόδιος και ειδήμων στην ασφάλεια και την οργάνωση των ερειπίων, αποφάσισε να τα βασανίσει, να τα εξορίσει, να τα φυλακίσει ή να τα εξοντώσει φυσικά ή ψυχολογικά.
Έτσι εδραίωσε την παρουσία του όχι μόνο στην κυβέρνηση, αλλά ανέπτυξε μια παντοκρατορία εξουσίας στον τόπο, για χρόνους είκοσι.

Τότε ένας μαύρος δράκος, ανδρώθηκε και ήρθε στα πράματα. Κανείς δεν κατάλαβε τότε, πώς και γιατί, εδραιώθηκε και με μεθόδους αυταρχικές και βασανιστικές, επιβλήθηκε στη χώρα. Υπήρχε τότε, και πέρα απ’ τη χώρα η άποψη, πώς ο μπλε δράκος είχε κάποιες ρωγμές, επικίνδυνες για την ζωή του, έτσι ο μαύρος δράκος, ανέλαβε να γιατρέψει τις ρωγμές, από τις οποίες μπορούσε να δημιουργηθεί διαφυγή του λαού προς ατραπούς επικίνδυνες και με τη γνωστή μέθοδο του γύψου, για χρόνους εφτά, εγκαταστάθηκε στη χώρα, πετώντας φλόγες από το στόμα και τα μάτια του, τρομάζοντας και τρώγοντας τους ανθρώπους που έβγαιναν από τη φωλιά τους.

Και μετά, μετά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Κάποιοι βγήκαν πιο έξω, προς το φως, χωρίς να υπολογίσουν το κόστος. Με την αψάδα της νιότης ή με την απελπισία της νιότης, ή με το φλερτ με τον κίνδυνο, με την ανάγκη για ελευθερία και την ορμή για σύγκρουση. Έτσι, τραβώντας ένα κομμάτι του ντόμινο, διαλύθηκε το οικοδόμημα και ο μαύρος δράκος ξεκουμπίστηκε.

Ο μπλε δράκος ανέλαβε το ρόλο του Άη Γιώργη και όλοι κατ’ αρχήν λάτρεψαν και προσκύνησαν γονυπετείς.

Ο μπλε δράκος ήταν τώρα πιο ανοιχτός… Ανοιχτός στο χρώμα βέβαια, πού αλλού; Γαλάζιος. Τώρα πια, μετά από τόσα χρόνια και τόσες παγκόσμιες αλλαγές, δεν βασάνιζε, δεν εξόριζε, δεν εκτόπιζε, δεν ασκούσε ανοιχτή βία.
Περιθωριοποιούσε . Απέκλειε. Προωθούσε μόνο όσους λάτρευαν τον μπλε δράκο. Όσους ανήκαν στον μπλε δράκο, όσους ορκίζονταν πίστη στο όνομά του και στο έμβλημά του. Όσους δεν φυσούσαν τον πυρσό του να σβήσει.
Ο μπλε δράκος εδραιώθηκε με το νέο του πρόσωπο ,το εκσυγχρονιστικό, στη χώρα για χρόνους επτά.

Έχει ο καιρός γυρίσματα όμως και ένας νέος δράκος άρχισε να εκτρέφεται.
Ο λαός κουράστηκε, βαρέθηκε, αγανάκτησε, να περιμένει να πέσουν λίγα ψίχουλα από το τραπέζι του μπλε δράκου και των συνδαιτυμόνων του και αποφάσισε: ΩΣ ΕΔΩ. ΦΤΑΝΕΙ! ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ θα εκθρέψει ένα δικό του δράκο.
Έναν δράκο που θα ανοίξει όλες τις κλειστές πόρτες και θα μοιράσει την πίτα δίκαια σε όλους.
Έτσι ένας ολοκαίνουργιος, λαμπερός σαν ήλιος, δράκος ξεπρόβαλε.
Ένας πράσινος, ελπιδοφόρος δράκος.

Πράγματι αυτός ήταν λεπτός, άφθαρτος, ευκίνητος και λαοπρόβλητος. Άνοιξε όλες τις φυλακές και έβγαλε έξω στην ελευθερία, όλους όσους χρόνια κοιτούσαν τη ζωή με λαίμαργα μάτια από την απομόνωση.
Νέους απ’ την επαρχία της χώρας αλλά κι απ’ τα προάστια, παιδιά ανθρώπων που πολέμησαν το μπλε δράκο, γυναίκες, που ως τότε ήταν του πατρός και του ανδρός τους, ηλικιωμένους που ως τότε, ήταν στα αζήτητα.
Επέτρεψε στους ανθρώπους της υπαίθρου να πάψουν να είναι ένα με τα υποζύγιά τους, και έδωσε μια σημαία στους άσημους, μικρούς, απαίδευτους αλλά παιδεμένους, στους εργάτες και τους υπαλλήλους, να νοιώσουν ότι αξίζουν να είναι σημαιοφόροι.
Ο πράσινος δράκος λατρεύτηκε σαν τον βασιλιά ήλιο. Και φώτισε τις ζωές των ανθρώπων σαν τον ήλιο. Και έλαμψε σαν τον ήλιο.
Τους πρώτους οκτώ χρόνους.
Μετά έπρεπε να γεννηθεί ένας νέος δράκος.
Όμως δεν γεννήθηκε.
Ο πράσινος δράκος άρχισε να μοιράζει φτερά στους ανθρώπους και να τους τάζει ότι θα πετάξουν σαν τον Δαίδαλο. Δεν θέλει φαντασία να καταλάβει κανείς πόσοι Ίκαροι προέκυψαν. Τότε ο δράκος άρχισε να χάνει τη λαμπρότητά του, θάμπωσε. Μπορεί και να σκούριασε, οξειδώθηκε.
Κάποιοι βάλθηκαν να τον γυαλίσουν. Να γίνει πάλι ολόλαμπρος ,φωτεινός και ζωογόνος για τη χώρα.
Όμως η γυαλάδα έπιανε μόνο την ουρά. Το κεφάλι. Το κεφάλι έπασχε. Είχε χοντρύνει, είχε πάθει υδροκεφαλισμό. Έτσι επηρεαζόταν όλο το σώμα. Όλο το πράσινο σώμα, παντού. Το καταπράσινο ελπιδοφόρο ζωντανό σώμα, είχε πνιγεί μέσα στα τετραπλά αυτοκίνητα ανά σπίτι, στα πολυτελή εξοχικά, στους πάσης φύσεως εργάτες για κάθε εξωτερική και εσωτερική δουλειά, στα επιδόματα και τις πιστωτικές κάρτες που άνοιγαν κάθε θεμιτή και αθέμιτη ευτυχία, κάθε παράδεισο αλλά και κάθε κολάσιμη ενέργεια.
Τότε έπρεπε να γεννηθεί ένας νέος δράκος.
Και πάλι δεν γεννήθηκε. Κακή σπορά, κακή χρονιά, κακή στιγμή, κακή συγκυρία, τι να πεις.
Το γεγονός είναι ότι ο πράσινος δράκος, άλλοτε σαν κένταυρος, άλλοτε σαν μανδαρίνος, μετέτρεψε τους πάντες σε ρινόκερους. Έπρεπε ή να είσαι ρινόκερος ή να βλέπεις παντού ρινόκερους .Πολλοί έγιναν ρινόκεροι. Πολλοί δεν τα κατάφεραν.
Και άλλοι αρνήθηκαν.
Είκοσι δύο χρόνους άντεξε συνολικά ο πράσινος δράκος και στα τελευταία του, εκεί στα λοίσθια, είχε κακά στερνά. Κι αυτός και η χώρα που τον λάτρεψε.
Και τότε όπως λέει ο λαός επειδή: «Καλά στερνά, όλα καλά, Κακά στερνά όλα κακά».
Έτσι ό, τι καλό έκανε, τα κακά στερνά, το διασκόρπισαν, το αμαύρωσαν, το έστειλαν στη λήθη ,στην μήνιν και στο ανάθεμα.

Κάποιες απόπειρες να κυβερνηθεί η χώρα συντελέστηκαν.
Τα αποτελέσματα τα μετρούν, οι οικονομολόγοι, οι πολιτικοί επιστήμονες και οι δημοσκόποι. Οι ιστορικοί θα αποφανθούν πολύ αργότερα.

Και τότε εμφανίστηκε από την αγανάκτηση, τη διαμαρτυρία και την «δυναμική του τριγώνου των Βερμούδων» ένας νέος δράκος.

Ένας ροζέ δράκος.
Δεν ήταν κόκκινος, γιατί κόκκινος υπήρχε δράκος. Αλλά ήταν ένας δράκος με αγωνιστικό παρελθόν, όμως ήσυχος, ακίνδυνος, σιωπηλός, ιδιόρρυθμος στο παρόν, που είχε καπαρώσει το χρώμα και του ανήκε στο διηνεκές.
Ύστερα, κόκκινος δεν ήθελε να’ναι ο καινούργιος, γιατί το κόκκινο ζητάει αίμα και πόλεμο, μπορεί και έρωτα και άλλα άλικα και οργιώδη και κόκκινες φλόγες που βγαίνουν απ’ τα μάτια κι απ’ το στόμα και κατατρώνε ό, τι παλιό και σάπιο βρεθεί στο δρόμο τους. Αλλά κυρίως το κόκκινο, ζητάει σαφήνεια. Πολύ συγκεκριμένα και πολύ έντονα πράγματα.
Ενώ εδώ είχαμε έναν δράκο βουτηγμένο στη ροζέ , ομιχλώδη και ασαφή ατμόσφαιρα του αγανακτισμένου. Με πράσινα δρακόφτερα/ παγωνόφτερα στην ουρά του και κόκκινες ανταύγειες στο κεφάλι και βαθιές γαλαζωπές αποχρώσεις, από μπλε ψαρίσιο δράκο ,σε μορφή σούσι, για να μην αναγνωρίζεται εύκολα.

Κι ο λαός του Διονύσιου Σολωμού, αυτός ο λαός, ήθελε έναν νέο δράκο και πίστεψε σε αυτόν. Στον ροζέ δράκο που τράφηκε από την αγανάκτηση, από την έλλειψη, από τη στέρηση απ’την ανέχεια, από την ανάγκη για φτερά.
Και έμεινε ο ροζέ δράκος χρόνους… κανείς δεν ξέρει πόσους

Στη χώρα οι συνθήκες πήγαν από το κακό στο χειρότερο. Οι οικονομικοί δείκτες περιγράφουν το οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό, ανθρωπιστικό, διεθνές προφίλ της χώρας.
Συνακόλουθα το κοινωνικό κράτος υποχώρησε ολοσχερώς και οι υψηλές φορολογίες ολοκλήρωσαν την εικόνα της κρίσης.
Η νεολαία άρχισε να μεταναστεύει.
Στην αρχή διερευνητικά, μετά πιο αποφασιστικά και τελικά με μαζικούς ρυθμούς και αριθμούς οι πόλεις, τα χωριά, οι πρωτεύουσες και η πρωτεύουσα της χώρας άδειασαν.
Η σύνθεση του πληθυσμού είχε από χρόνια μια πτωτική πορεία, αλλά τώρα πια ραγδαία, μετακύλησε σταθερά σε μια χώρα ηλικιωμένων, συνταξιούχων και ανήμπορων ανθρώπων.
Η σύνθεση του πληθυσμού επηρέασε περαιτέρω επί το αρνητικότερο ,την πολιτική κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική φυσιογνωμία της χώρας.
Η χώρα μαστίζεται από ύφεση, εγκατάλειψη, πολυποίκιλη αποσάθρωση, μελαγχολία και κατάθλιψη.
Η νεολαία δεν πήρε μαζί της μόνο την παραγωγική και επιστημονική επάρκεια και συνέχεια της χώρας ,αλλά και την διάθεση και την δυνατότητα των υπολοίπων πολιτών, για οποιαδήποτε δυναμική έστω και καθημερινή δραστηριότητα.
Απλές γραφειοκρατικές ενέργειες, όπως η κατάθεση της φορολογικής δήλωσης, η απόκτηση κάποιου δικαιολογητικού ώστε να συμμετέχει κάποιος σε μικρές πενιχρές παροχές, ή η εκ νέου συγκέντρωση δικαιολογητικών για την παροχή σύνταξης κλπ, καθυστερούν χρονικά, αδικαιολόγητα, και οδηγούν σε παραπέρα μαρασμό της κοινωνικής οργάνωσης των πολιτών.
Η αναγκαιότητα να χρησιμοποιηθεί από τους ηλικιωμένους η ηλεκτρονική διαδικασία, συμμετοχής, κατάθεσης, ταχυδρομείου ,πληρωμών κλπ., είναι δύσκολη έως αδύνατη και η απαιτούμενη ανάγκη να χρησιμοποιηθεί κάποιος επαγγελματίας, που θα πρέπει να αμειφθεί, πχ, λογιστής, φοροτεχνικός κλπ, καθιστά την όλη διαδικασία απαγορευτική για πολλά νοικοκυριά.
Η λειτουργία μικροσυσκευών στο σπίτι, που απαιτούν, κάποιες γνώσεις, ή πληροφορίες γύρω από τις νέες τεχνολογίες και τη χρήση τους, (κινητά τηλέφωνα, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, εκτυπωτές, αποκωδικοποιητές τηλεοράσεων κλπ), ελλείψει των νεαρών μελών της οικογένειας, που είχαν εν τω μεταξύ αποκτήσει ή θα αποκτούσαν, εύκολα και γρήγορα, εξοικείωση με αυτόν τον τομέα, οδηγούν τους μεσήλικες στην παραίτηση της χρήσης τους, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να ξαναγυρίζουν σε παραδοσιακές πρακτικές, οι οποίες είναι χρονοβόρες, μη αποτελεσματικές αλλά κυρίως μη συμβατές και αποδεκτές από την πολιτεία και τους μηχανισμούς της, οι οποίοι είχαν εν μέρει προ της κρίσης, εγκατασταθεί και με τους οποίους συνεχίζει να λειτουργεί , αναγκαστικά λόγω της συμμετοχής της σε διεθνή και άλλα επίπεδα.
Οι διάφορες λειτουργίες της κοινωνικής οργάνωσης, (συγκοινωνίες, ηλεκτρονικά εισιτήρια, ηλεκτρονικές κάρτες, κάρτες τράπεζας, ερωτηματολόγια παντός τύπου και διαδικασίες που απαιτούν κάποιο βαθμό σύγχρονης εκπαίδευση, αντίληψης ή εξοικείωσης, είναι δυσλειτουργικές για τον μεσήλικο και υπερήλικο πληθυσμό και όλα δυσπραγούν, δυσλειτουργούν και επαυξάνουν την κοινωνική αποσύνθεση.
Η δυσθυμία, η αναποτελεσματικότητα και η αδυναμία του πληθυσμού συνεχώς διογκώνεται.

Οι οικογένειες απαρτίζονται από δύο ή ένα μεσήλικο/υπερήλικο άτομο.
Η ψυχολογική τους κατάσταση είναι επιβαρυμένη.
Δεν υπάρχει ενθουσιασμός, όνειρα, σχέδια για το μέλλον. Δεν υπάρχει ανανέωση των ενδιαφερόντων, δεν υπάρχει δημιουργία νέων οικογενειών. Δεν υπάρχει η ζωογόνα αλληλεπίδραση των γενεών και δεν επιτυγχάνεται το ξανάνιωμα των ανθρώπων τρίτης ηλικίας με την επαφή τους με τα εγγόνια.
Δεν υπάρχει συχνή επικοινωνία με τα παιδιά τους στο εξωτερικό. Δεν υπάρχει δυνατότητα εύκολης μετακίνησης προς αυτά, ούτε οικονομικές δυνατότητες, ούτε εμπειρία ταξιδιών, ούτε ανάλογη αντοχή και υγεία.
Δεν γίνονται επισκευές στα σπίτια και τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία.
Δεν υπάρχουν οικονομικές συναλλαγές. Χρήμα δεν αποστέλλεται ούτε προς τους γονείς ούτε βέβαια από τους γονείς.
Η αποξένωση είναι δυναμικά παρούσα: Στο τοπίο, στις σχέσεις, στους ανθρώπους, στη χώρα.
Η συρρίκνωση είναι παρούσα και στις κοινωνικές δομές.
Σχολεία χωρίς παιδιά κλείνουν.
Υπηρεσίες χωρίς εξυπηρετούμενους πολίτες μεταφέρονται και ενοποιούνται.
Σπίτια ερειπώνουν.
Χωράφια και εκτάσεις ερημώνονται.
Καταστήματα κλείνουν.
Αυτοκίνητα ακινητοποιούνται
Συγκοινωνίες συρρικνώνονται.

ΟΙ άνθρωποι αρχίζουν να επικοινωνούν λιγότερο.
Ο έρωτας απουσιάζει.
Μια νέα «επιδημία» εμφανίζεται. Οι άνθρωποι παύουν να επιθυμούν και να επιδιώκουν να μακρύνουν την διάρκεια ζωής τους.
«Η εποχή των παγετώνων της κοινωνίας» έχει αρχίσει και επεκτείνεται.
Οι άνθρωποι στην αρχή χαίρονται, γιατί τα παιδιά τους θα έχουν μια καλύτερη ζωή και δεν θα τα αγγίξει η κρίση της γενέτειρας χώρας τους.
Όσοι είναι ακόμα νέοι, είναι ακόμα σε κατάσταση να σχεδιάζουν, να ταξιδεύουν, να κάνουν πράγματα που τους ευχαριστούν, να κινούνται και να «κινούνται» γενικώς, πιστεύουν ότι όλη αυτή η μετακίνηση του νεαρού πληθυσμού , δεν θα τους αγγίξει δυσάρεστα, ούτε θα παίξει ρόλο στη ζωή τους.
Τα χρόνια όμως περνούν, το νέο αίμα δεν υπάρχει για να τροφοδοτεί τον παλμό της χώρας και όσο έμεινε πίσω ,μαραζώνει.
Οι παλιοί δράκοι, προσπαθούν, να εκσυγχρονιστούν; Να αναπαλαιωθούν; Να ανακαινιστούν;
Χωρίς πειστικά αποτελέσματα.
«Παλιός δράκος ,καινούργια περπατησιά;»
Κανείς νέος δράκος δεν έχει γεννηθεί για να κυβερνήσει διαφορετικά.
Αλλά και κανείς άνθρωπος .
Κανένας άνθρωπος.

Εμφανίζεται ένας εμπορικός αντιπρόσωπος ο οποίος πουλάει ρομπότ.
Τα ρομπότ είναι εισαγόμενα και έχουν σήμα τους έναν Κίτρινο δράκο.
Το ρομπότ έχει ύψος περίπου εξήντα πόντους. Έχει περιορισμένη ανθρωπόμορφη εμφάνιση. Θυμίζει μικρές στρογγυλές σόμπες υγραερίου. Οι είκοσι τελευταίοι πόντοι, μετρώντας από το δάπεδο, είναι ένα στρογγυλό τύπου κεφάλι, με μάτια, δυο φωτάκια που όταν το ρομπότ, δέχεται μια εντολή, δηλαδή «ακούει», και είναι «σε στάση», είναι κόκκινα, όταν αρχίζει να εκτελεί την εντολή, γίνονται πράσινα.
Δεν διαθέτει πόδια αλλά ροδάκια. Κινείται εύκολα αλλά όχι εξαιρετικά γρήγορα.
Δίνει την εντύπωση μιας εύχρηστης, εύκολα ελεγχόμενης συσκευής, φιλικά προσκείμενης στον άνθρωπο.
Δεν έχει δυνατούς θορύβους, ούτε δυνατά φώτα, ούτε μεγάλες ταχύτητες, ούτε πολλά και σύνθετα κουμπιά λειτουργίας.
Είναι σχετικά φθηνή η αγορά του. Λειτουργεί με ηλεκτρισμό.
Ο πρώτος που το απέκτησε, είναι ένας μεσήλικας, συνταξιούχος πιλότος, ο οποίος μένει σε μια επαρχιακή πόλη της χώρας, η οποία έχει σχεδόν εκατό τοις εκατό μετανάστευση των νέων.
Ένα βράδυ έφερε μαζί του το ρομπότ και το έβαλε σε λειτουργία στο καφενείο ,που είναι το μόνο κατάστημα που ανοίγει συστηματικά.
Ο κίτρινος δράκος μονοπώλησε το ενδιαφέρον των ανθρώπων.
Ο πιλότος εξήγησε σε όλους ότι η χρησιμοποίηση του ρομπότ είναι δοκιμαστική, χωρίς την υποχρέωση πληρωμής. Τους πληροφόρησε ότι τα συγκεκριμένα ρομπότ κατασκευάστηκαν στην Κίνα. Λέγονται «Παλληκάρια» και σχεδιάστηκαν ειδικά για να βοηθούν ανθρώπους και οικογένειες σε κοινωνίες που οι νέοι τους μετανάστευσαν και δυσκολεύονται να ζήσουν στη σύγχρονη ζωή μόνοι τους.
Ο αντιπρόσωπος είναι κάποιος που τα εισάγει από την Κίνα. Του είπε ότι έχουν δοκιμαστεί και σε άλλες χώρες και έχουν βοηθήσει πολύ τους ανθρώπους. Ο αντιπρόσωπος μένει σε ένα ξενοδοχείο στην περιοχή τους. Εκείνος τον πλησίασε στην πλατεία χθες και του ζήτησε να συζητήσουν.
Ο πιλότος έχει δύο γιούς που λείπουν εδώ και πέντε χρόνια και οι πιθανότητες να γυρίσουν στη χώρα τους, είναι μηδαμινές. Ο ίδιος έχει και μια ελαφρά αναπηρία στο ένα πόδι και ζει αρκετά δύσκολα με την επίσης ηλικιωμένη γυναίκα του.
Μετά από τις πληροφορίες που πήρε από τον αντιπρόσωπο, δέχθηκε να κρατήσει το ρομπότ για ένα μήνα δοκιμαστικά και να ενημερώσει τους συμπολίτες του για την λειτουργία του, τη χρησιμότητά του και σε περίπτωση ενδιαφέροντος, την ακόλουθη παραγγελία ρομπότ.
Η διαδικασία είναι ασφαλής, δωρεάν και διαφημιστική. Δεν υπάρχει καμία υποχρέωση να το αγοράσει, αν διαπιστώσει ότι δεν τον εξυπηρετεί.
Ο αντιπρόσωπος του εξήγησε αναλυτικά τις δυνατότητες του ρομπότ και αυτός μεταβιβάζει όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες στους συγχωριανούς του, που τον παρακολουθούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Το ρομπότ, μπορεί να εκτελεί οποιαδήποτε διαδικασία σε σχέση με έγγραφα, συνταγές, πιστοποιητικά, λογαριασμούς, φορολογικές δηλώσεις, απαλλαγές, βιβλιάρια ασθενείας, φάρμακα, αναλήψεις ή καταθέσεις σε τραπεζικούς λογαριασμούς.
Μπορεί ακόμα να επικοινωνήσει μέσω σκαιπ ή άλλου συστήματος με άτομα στο εξωτερικό ή το εσωτερικό, χωρίς να χρειαστεί να κάνεις σύνθετες ενέργειες, μόνο με φωνητική εντολή σου. Μπορεί ακόμα να επικοινωνήσει με γιατρό, νοσοκομείο ,κλπ, και να κλείσει ραντεβού για εξετάσεις με όποιον χρειάζεσαι.
Τα στοιχεία που του «πέρασε» ο αντιπρόσωπος, τα έδωσε ο πιλότος οικειοθελώς, αφού ο αντιπρόσωπος τον διαβεβαίωσε ότι σε πρώτη φάση, θα του δώσει μόνο κάποια ανώδυνα, όπως ονόματα γιατρών, δικηγόρων ,λογιστών κλπ και όταν το ρομπότ γίνει δικό του, θα περαστούν και άλλα στοιχεία πιο προσωπικά και απόρρητα. Τότε θα υπογραφεί συμφωνία ότι τα στοιχεία αποτελούν προσωπικά δεδομένα και δεν θα διαρρεύσουν προς καμία κατεύθυνση.
Οι συμπολίτες άκουγαν σκεπτικοί. Στην συζήτηση για τους γιατρούς, τις επείγουσες καταστάσεις και τα ραντεβού στο νοσοκομείο, οι περισσότεροι ζήτησαν περισσότερες πληροφορίες και ζήτησαν να γίνει ένα ραντεβού εκεί μπροστά τους για να δουν.
Το ρομπότ περίμενε υπομονετικά στην πρίζα και όταν ο πιλότος είπε ότι δεν γίνεται αυτό, διότι είναι βράδυ και δεν κλείνονται ραντεβού, υπήρξε από τους ανθρώπους απογοήτευση.
Κανένας όμως δεν έφυγε παρότι η ώρα περνούσε.
Τότε ο πιλότος είπε, ότι ο αντιπρόσωπος μέσω του ρομπότ, πήρε τον γιό του στην Αυστραλία τηλέφωνο, εύκολα και γρήγορα και τότε η κουβέντα και το ενδιαφέρον αναζωπυρώθηκε.
Εκείνο το βράδυ όλοι έφυγαν σκεπτικοί.
Ο πιλότος, από εκείνη την ημέρα και για ένα μήνα, έγινε το σημαίνον πρόσωπο της πόλης.
Και το ρομπότ βέβαια. Το κοίταξαν, το ψαχούλεψαν το άκουσαν, πάτησαν το κουμπί έναρξης και είδαν το μπροστινό του μέρος να ανοίγει σαν τα ατομικά τραπεζάκια στα αεροπλάνα και να βγαίνει ένα λαπ τοπ το οποίο λειτουργούσε αυτόματα, χωρίς να ανακατεύεται καθόλου ο πιλότος, μόνο με μια εντολή, μονολεκτικά κάθε φορά.
«ΔΕΗ» έλεγε ο πιλότος και μετά: «ΠΛΗΡΩΜΗ» και αμέσως ο υπολογιστής έμπαινε στο λογαριασμό του και μετέφερε το ποσόν που του διάβαζε ο πιλότος, στο λογαριασμό της ΔΕΗ. Οι λειτουργίες ήταν απλές και εύκολες, οι άνθρωποι ένοιωθαν σαν να συνεργάζονταν με έναν άνθρωπο και έκαναν τις δουλειές τους.
Όλο το χωριό τις επόμενες μέρες πέρασε από το σπίτι του. Όλες τις ώρες της ημέρας. Παρακολούθησαν λογαριασμούς να πληρώνονται, χωρίς να κουνηθεί καθόλου από το σπίτι του ο πιλότος, κλείστηκαν, ραντεβού για νοσοκομεία και εξετάσεις, κατατέθηκαν φορολογικές δηλώσεις και μίλησε και με τα δυό του αγόρια στην Αυστραλία.
Οι λειτουργίες όμως του ρομπότ ήταν για ένα άτομο. Ο κωδικός ήταν ένας, και τα προσωπικά δεδομένα ατομικά. Το λογισμικό του ήταν προορισμένο να «σηκώσει» τη ζωή, το πολύ, ενός ζευγαριού .
Μετά από ένα μήνα, όχι μόνο είχαν πειστεί αρκετοί, άλλα συζητούσαν πώς θα πείσουν και άλλους. Το ρομπότ με τα φωτάκια του ήταν και μια παρέα, ένας φύλακας στις κρύες μοναχικές νύχτες του χειμώνα.
Ο αντιπρόσωπος ήλθε έγινε μεγάλη συγκέντρωση στο καφενείο και μετά από πολλές ερωτήσεις και απαντήσεις, οι παραγγελίες έπεσαν βροχή.
Σιγά σιγά σε όλη την κωμόπολη, είχε πειστεί και ο πιο δύσπιστος.
Σε λίγο το κάθε σπίτι διέθετε το δικό του ρομπότ.
Σε δύο χρόνια περίπου, τα ρομπότ είχαν γίνει μέρος του εξοπλισμού όλων των σπιτιών της Βόρειας Ελλάδας και κατέβαιναν προς τις νότιες περιοχές.
Ο αντιπρόσωπος πήγαινε ο ίδιος στην Κίνα και έφερνε τις παραγγελίες. Βλάβες δεν παρουσίασε κανένα, ούτε κανένα άλλο πρόβλημα.
Η ζωή των ανθρώπων δεν είχε αλλάξει σημαντικά, αλλά είχε κάπως βελτιωθεί στις διάφορες διαδικασίες και ενέργειες που έπρεπε να γίνουν.
Σιγά σιγά τα ρομπότ συνηθίστηκαν όπως οι κουζίνες ή τα τηλέφωνα και κανείς δεν μιλούσε πια για αυτά. Έγιναν μέρος του σπιτιού και της ζωής των ανθρώπων.
Ο κίτρινος δράκος ήταν παντού. Φιλικός, εξυπηρετικός, ανέξοδος, εύκολος σύμμαχος και χωρίς να δημιουργεί προβλήματα για τους κατόχους του.
Όταν έρχονταν καμιά φορά τα παιδιά κάποιου από το εξωτερικό, το ρομπότ, έβγαινε από την πρίζα και πήγαινε σε καμιά αποθήκη ή καμιά ντουλάπα και αμέσως οι σχέσεις γονιών με τα παιδιά τους επανέρχονταν εκεί που ήταν πριν από 2,4,ή 7 χρόνια.

Σε τρία χρόνια, ο αντιπρόσωπος εμφανίστηκε και τους είπε ότι θα πρέπει να κάνει αναβάθμιση. «Σέρβις», τους εξήγησε και όλοι δέχθηκαν χωρίς πρόβλημα. αποφάνθηκαν οι περισσότεροι. Το κόστος ήταν ελάχιστο και όλοι μπήκαν στην σειρά, για σέρβις.
Όταν ο αντιπρόσωπος έφυγε, τα ρομπότ, είχαν αντικατασταθεί από άλλα, ψηλότερα που μιλούσαν!!
Το ύψος τους τώρα ήταν περίπου ενάμιση μέτρο!
Ο κίτρινος δράκος ήταν τώρα χρυσός και μεγαλύτερος. Κυριαρχούσε στην πλάτη του ρομπότ. Νέα μοντέλα τους εξήγησε ο αντιπρόσωπος.
Τα ρομπότ έπαψαν να θυμίζουν στρογγυλές σόμπες υγραερίου και έμοιαζαν σαν έναν μικρό ανθρωπάκο!
Μιλούσαν με χαμηλή φιλική φωνή. Αρκεί να πατούσες ένα κουμπί και να έλεγες: «ΣΥΖΉΤΗΣΗ»
Τότε τα μάτια του άλλαζαν χρώμα και γίνονταν γαλάζια. Επιπλέον ένα κόκκινο φωτάκι άναβε στην περιοχή του στόματος.
Τότε έπρεπε να πεις: «ΠΡΟΒΛΗΜΑ» και να αρχίσεις να μιλάς με λίγες λέξεις για το πρόβλημά σου.
Π.χ έπρεπε να πεις: «Πρέπει να κάνω εγχείριση στο γόνατο, αλλά φοβάμαι»
Τότε το ρομπότ, άνοιγε τον υπολογιστή, έψαχνε σε διάφορες σελίδες και σου έλεγε απλά και κατανοητά, τι θα πάθαινες αν δεν έκανες εγχείριση και τι περίπου, ήταν μια τέτοια εγχείριση.
Επίσης μπορούσε σαν πεις: «πρόβλημα» και να αρχίσεις να περιγράφεις ένα πρόβλημα σχετικό με μια απόφαση οικονομική που πρέπει να πάρεις.
Π.χ. «Δεν μπορώ πια να δουλεύω, στην περιουσία μου Πώς να έχω εισόδημα;»
Στα τέσσερα χρόνια, ο πρώτος κάτοικος στο χωριό, πούλησε μια μεγάλη έκταση σε κάποιον ξένο αγοραστή.
Με τα χρήματα άρχισε να ζει πιο άνετα. Στην έκταση εμφανίστηκαν πολλά πανομοιότυπα σπίτια. Ένας οικισμός ξεπήδησε και σε λίγο εμφανίστηκαν οι κάτοικοί του. Ήταν κινέζοι. Κάποιοι απ’ αυτούς ήταν γιατροί, άλλοι οδοντίατροι, άλλοι μηχανικοί, άλλοι λογιστές. Γρήγορα άρχισε να αλλάζει το τοπίο. Καταστήματα και εργοστάσιο άνοιξαν.
Οι άνθρωποι του τόπου συνέχισαν να πουλούν εκτάσεις ακαλλιέργητες και αφημένες στην τύχη τους. Σιγά σιγά γερνούσαν και με τα χρήματα από τις πωλήσεις τους, των χωραφιών τους, πλήρωναν και τους φρόντιζαν. Τα χρόνια περνούσαν, σιγά σιγά πέθαιναν και η περιοχή άλλαζε χέρια.
Άλλαζε και φυσιογνωμία, γλώσσα και ύφος. Σε είκοσι χρόνια, ολόκληρη η χώρα σχεδόν ήταν κινεζική. Με νομιμότητα και χωρίς καμία πράξη επιβολής . Όλη την δουλειά την ολοκλήρωσαν τα ρομπότ. Η Κίνα επεκτεινόταν χωρίς να ανοίξει μύτη και χωρίς να ξεκινήσει κανένας πόλεμος.
Οι χώρες του νότου η μια μετά την άλλη κινεζοποιήθηκαν και σε εξήντα χρόνια, η Κίνα , ήταν η πρώτη δύναμη στον κόσμο, σε πληθυσμό, σε πλούτο, σε τεχνολογία, σε έκταση και σε παραγωγή.
Ήταν η εποχή του χρυσού δράκου.
Κανείς δεν ξέρει πόσο κράτησε.
Νομίζω ότι κρατάει ακόμα και επεκτείνεται…

Advertisements

Τρεις ιστορίες άσχετες μεταξύ τους, τρία θαύματα

Τρεις ιστορίες άσχετες μεταξύ τους ή  τι είναι τελικά, Χριστούγεννα ;

Μια κούκλα στη βιτρίνα του Δραγώνα που μπορεί να την είδες το Σεπτέμβρη, που πήγες εκεί για σχολική ποδιά και να την ονειρεύεσαι κάθε βράδυ… να ελπίζεις ότι μπορεί να γίνει ένα θαύμα  τα Χριστούγεννα και να έλθει κάπως μαγικά στο σπίτι σου, στα χέρια σου…

Το θαύμα δεν έγινε παρά το Πάσχα και τότε καταλαβαίνεις ότι δεν φτάνει να γεννηθείς, πρέπει να προϋπάρξει η σταύρωση  για να αναστηθεί οτιδήποτε, ακόμα και τα όνειρά σου.

Ένα κλείσιμο του μαγαζιού απ’ την αστυνομία, για τους διάφορους «προφανείς λόγους»,  και μια οικογένεια,  τις προπαραμονές Χριστουγέννων, χωρίς εισόδημα. Πάντα υπήρχαν δύσκολα. Υπήρχε όμως  και μια  διαβολεμένη  επιμονή για επιβίωση. Επινόηση και εφευρετικότητα.

Το ξέρατε; Υπάρχουν αγριοκρεμμύδες στον Υμηττό! Μπορείς να τις μαζέψεις και να τις πουλήσεις στους ανθρώπους που τις κρεμούν πίσω από την πόρτα για γούρι!  Έτσι μπορείς  να κάνεις Χριστούγεννα  με αξιοπρέπεια. Απλώς αποκλείονται  τα  θαύματα που περιμένουν τα παιδιά.

Ένα παιδί μπορεί να πάει στον Υμηττό για παρέα και κουράγιο  σε έναν άνεργο και αποφασισμένο γονιό, αλλά ποιος μπορεί να δώσει κουράγιο,  σε ένα παιδί, όταν οι κρεμμύδες  φυτρώνουν κοντά στη σπηλιά του Νταβέλη, που ξέρει καλά, ότι «εκεί πηγαίνει ο Νταβέλης τα παιδιά που κάνουν αταξίες;»

Δύσκολο και επικίνδυνο πράγμα ο αγώνας για την επιβίωση.Όμως με ένα θαύμα ο Νταβέλης δεν εμφανίστηκε μέχρι που τέλειωσε «ο θερισμός»

Τα φοβερά Χριστούγεννα, στην πτέρυγα του Παίδων, Μακκά.

Εκεί που ο χρόνος, οι μέρες, οι γιορτές, το εισόδημα, οι άνθρωποι, το σπίτι,το πριν, τα πάντα, χάνουν το νόημά τους και υπάρχει μόνο, όχι η προσμονή, αλλά η απαίτηση για ένα θαύμα.

Και το θαύμα έγινε.

Χριστούγεννα, γεμάτα θαύματα!

 

Παζλ

Σου παίρνει χρόνια να φτιάξεις το παζλ.
Εδώ, ένα παιχνίδι με κάποιον στο δρόμο ή στην αυλή.
Εκεί, μια ώρα στο θρανίο γελώντας σιγανά
Πιο κει, μια κουβέντα μεγάλη και βαθειά για τα σοβαρά της ζωής
Πιο κάτω , ένας έρωτας, ανεπίδοτος
Γονείς, αγαπημένοι συγγενείς και άνθρωποι που σου έδωσαν, χωρίς ποτέ να το μάθουν.
Μετά άλλοι διάφοροι, σημαντικοί σε κρίσιμες καμπές που πέρασαν γρήγορα απ΄τα μάτια σου αλλά σε καίρια στιγμή.
Πιο κάτω,όσοι έγραψαν βιβλία και τραγούδια και σινεμά, ραδιόφωνο και θέατρο και όσοι έκαναν επαναστάσεις που αγάπησες. Μικρές και μεγάλες,στους δρόμους ή εντός.
Και μετά άλλοι κι άλλοι,ξένοι και δικοί.
Όλοι έβαλαν ένα κομμάτι στο παζλ της ζωής σου κι αν είσαι τυχερός, καλότυχος
Βλέπεις την εικόνα ολόκληρη,νωρίς,κι έχει νόημα.
Και κάποια στιγμή κάνει κάποιος την αρχή. Αρπάζει το κομμάτι του και φεύγει.
Και μένουν τρύπες ανοιχτές και σκοτεινές στο παζλ σου.
Κάποτε όταν οι σκοτεινές τρύπες γίνουν πολλές ή όταν είναι σε κεντρικό κομμάτι της εικόνας σου, χάνεται η συνοχή.
Χάνεις το νόημα.
Χάνεσαι.

Μια μικρή ασυνόδευτη προσφυγοπούλα ελπίδα

Κάθομαι εδώ και διαβάζω αυτό:
http://www.fnews.gr/sti-norvigia-oi-efivoi-zoun-san-prosfuges-gia-24-ores-mia-skliri-didaktiki-empeiria/
και σκέφτομαι αν είμαστε στην ίδια ήπειρο με τη Νορβηγία. Και αποφασίζω ότι , όχι, δεν είμαστε στην ίδια ήπειρο. Δεν είμαστε καν στον ίδιο πλανήτη.
Δεν αναφέρομαι στα τρόφιμα ή στα είδη πρώτης ανάγκης που συγκεντρώνουν οι διάφορες εθελοντικές, μη κυβερνητικές, οργανώσεις και στον βαθμό αλληλεγγύης ή ενσυναίσθησης που εκπέμπουν μέσα «στα πεδία των μαχών», όπου άνθρωποι πεινούν, κρυώνουν, φοβούνται, απελπίζονται, αρρωσταίνουν ή πεθαίνουν.
Δεν με απασχολούν αυτά, γιατί ενώ είναι πολλά για μια χώρα σαν τη σημερινή Ελλάδα, αφορούν το σήμερα. Αφορούν το τώρα και εκπορεύονται από όσους είναι ήδη ευαισθητοποιημένοι και ελάχιστους άλλους, οι οποίοι τυχαία και αυθόρμητα θα επηρεαστούν.
Η πολιτεία είναι ηχηρά απούσα από όλο το κεφάλαιο πρόσφυγες. Όλο το πλέγμα των προβλημάτων που ανακύπτουν καθημερινά στους πληθυσμούς που έρχονται και είναι:
ανάγκες/προβλήματα/ενημέρωση/μετακίνηση/ασφάλεια/υγεία/περίθαλψη/υγιεινή/τροφή/ένδυση/ψυχολογική στήριξη κλπ., κλπ.,
έχουν αναλάβει να το αντιμετωπίσουν/καλύψουν/ μη κυβερνητικές και άλλες οργανώσεις. Τον δε πληθυσμό της χώρας, τον «ενημερώνουν» τα πάσης φύσεως «ρεπορτάζ». Οι αναλύσεις των πολιτικών ή οι ανακοινώσεις των κομμάτων δεν προσφέρουν καμία σκέψη διαπαιδαγώγηση ή κατανόηση στον έλληνες πολίτες. Πολύ περισσότερο στους νέους ανθρώπους και τους εφήβους, που η σημερινή κατάσταση στη χώρα, τους δημιουργεί ήδη πολλά ψυχολογικά κλπ αδιέξοδα.
Οι αναλύσεις των πολιτικών επιστημόνων δεν φθάνουν πέρα από τα μάτια αυτών που ενδιαφέρονται να τις διαβάσουν.
Η πολιτεία έχει αφήσει την κοινωνία στον αυτόματο πιλότο χωρίς να δείχνει ότι την απασχολεί αλλά και χωρίς οι διανοούμενοι της χώρας να ζητούν κάτι άλλο.
Στη Νορβηγία πάλι σε μια χώρα σε άλλο πλανήτη από τον δικό μας,
Με εντυπωσιάζει πώς η πολιτεία, μέσα από την διοίκηση και τους οργανισμούς της, επιχειρεί/προσπαθεί/πειραματίζεται/αποτολμά/οικοδομεί/επενδύει/στοχεύει,
σε μια καλύτερη αγωγή/πολιτιστική διαπαιδαγώγηση/δημοκρατική νοοτροπία/ψυχική καλλιέργεια/ολόπλευρη ανάπτυξη/συναισθηματική ωρίμανση και εν τέλει, ανθρώπινη εξέλιξη, των εφήβων της, οι οποίοι θα αποτελέσουν τη συνέχεια, το αύριο του πολιτισμού της , το μέλλον της χώρας.
Κι εκεί που για άλλη μια φορά νοιώθω άσχημα για λογαριασμό όλης της Ελλάδας και ένοχη για όλα όσα δεν δίνουμε για να ανοίξουμε μια μικρή πορτούλα, στο μέλλον
Έρχεται ο δεκαεπτάχρονος,
Κουρασμένος, βαριεστημένος, πηγμένος και απελπισμένος, με ένα κεφάλι γεμάτο από Πλάτωνα και αρχικούς χρόνους και λατινικά και μου λέει ήσυχα ήσυχα:
-Σήμερα κάναμε μια βιωματική άσκηση στο μάθημα κοινωνιολογίας…
Να κάτι που με βγάζει από την κατήφεια και την μαυρίλα.
(γιατί τι νομίζετε ότι ζητάει ο άνθρωπος σε αυτή την έρημη χώρα; Με ένα ψίχουλο είναι ικανός να αρχίσει να κάνει όνειρα)
-Λοιπόν;
-Πήραμε τυχαία με κλήρο κάποιους ρόλους. Άλλος πρόσφυγας, άλλος άνεργος, άλλος στρατευμένος, άλλος ανάπηρος με καροτσάκι , άλλος γόνος προέδρου κόμματος που είναι στην κυβέρνηση, άλλος γυναίκα από αραβική χώρα κλπ.
Μετά η καθηγήτρια έκανε διάφορες ερωτήσεις, όποιος από τους ρόλους που υποδυόμασταν, μπορούσε να ανταποκριθεί, έκανε ένα βήμα μπροστά, όποιος αδυνατούσε έμενε πίσω.
Μετά σχολιάσαμε και μας ρώτησε γιατί δεν κοιτάξαμε ποιοι έχουν μείνει πίσω.
……………………………………………………………………………………………………………………………………………
Η αλήθεια είναι ,ότι αυτό ήταν ό, τι πιο ενδιαφέρον άκουσα φέτος ως γονιός σε όλη την τρίτη λυκείου!
Μπορεί να έγιναν κι άλλα και να μη τα άκουσα, δεν θέλω να αδικήσω κανέναν, αλλά μια τέτοια βιωματική άσκηση, μια τέτοια σκληρή και άσχημη εποχή, σε ένα σχολείο που ούτε πειραματικό είναι, ούτε πρότυπο, από μια καθηγήτρια ,που κατά πάσα πιθανότητα το επέλεξε και το έκανε, ενώ όλοι ζουν στον τρελό χορό των Πανελληνίων εξετάσεων, με έκανε να την θαυμάσω , αλλά κυρίως,
Με έκανε να σκεφτώ: «Μπορεί και να μην έχουμε αυτοκτονήσει εντελώς!»

Αλλού είναι το θέμα μου.

Κάθομαι και κοιτάζω αφηρημένα ένα λογαριασμό του super market. Ένας αγαπημένος, σχεδόν δεκαεφτάχρονος , αρκετά σκεπτόμενος και φιλοσοφημένος για την ηλικία του μου πετάει προκλητικά: «Χωρίς πόσα από αυτά θα μπορούσες να ζήσεις;» Κοιτάζω με πραγματικό ενδιαφέρον αυτή τη φορά το λογαριασμό, μετράω: «Από τα εξήντα πέντε προϊόντα, θα μου ήταν απολύτως απαραίτητα, οκτώ.» Ο νεαρός με κοιτάζει δύσπιστος και συνεχίζει ελπίζοντας να με στριμώξει για τα καλά: «Από τα πράγματα που έχουμε εδώ, χωρίς ποια θα μπορούσες να ζήσεις;» Αρχίζω να απαριθμώ: «Θα μπορούσα να ζήσω χωρίς κινητό. Δεν μου είναι απαραίτητο, αν θέλω να επικοινωνήσω με κάποιον έχω το σταθερό, μπορώ να τον συναντήσω, ακόμα και γράμμα ξέρω να γράφω! Δεν μου προσφέρει τίποτα, δεν δηλώνω συνέχεια πού είμαι και τι κάνω και βαρέθηκα σε κάθε στάση του τραμ να ακούω Χ 4 :Έλα, είμαι Μεγάλου Αλεξάνδρου. Έλα, είμαι Αγία Φωτεινή. Έλα, είμαι Μαρίνα Φλοίσβου. Χωρίς καμία άλλη αιτιολογία ή λόγο. Θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτοκίνητο. Θα έπαιρνα τα ΜΜΜ και αν υπήρχε ανάγκη ταξί. Θα μπορούσα να ζήσω χωρίς τηλεόραση. Θα πήγαινα σινεμά ή θέατρο, θα άκουγα ραδιόφωνο και θα περπατούσα. Να μην αρχίσω τώρα και μετράω, καφετιέρες, φρυγανιέρες, τοστιέρες, φριτέζες, μίξερ, βραστήρες, πιστολάκι, ψηστιέρες, ηλεκτρικές σκούπες, κλπ κλπ.» Ο νεαρός με κοιτάζει σαν να έχω μόλις προσγειωθεί από τον Άρη και αναρωτιέται αν πρέπει να είναι φιλικός και να χαρεί που έχει τον E.T σπίτι του, ή αν πρέπει να με πετάξει με τις κλωτσιές έξω πριν αρχίσω τις καταστροφές γι αυτόν και τη γενιά του. Τον βλέπω να αμφιταλαντεύεται και τότε του δίνω τη χαριστική βολή: «Θα ζούσα χωρίς υπολογιστή !» Αυτό ήταν! Εκδηλώθηκε. «Εγώ δεν θα μπορούσα, χωρίς υπολογιστή, ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ!» Τον κοιτάζω.Αυτό τον άνθρωπο, τον μεγάλωσα εγώ. Με διάβασμα από μηδέν χρόνων, με μουσικές, με ζωγραφικές, με παιχνίδια παιδαγωγικά. «Ξέρεις , δεν είναι ότι νοσταλγώ μια εποχή χωρίς τεχνολογία, ούτε με ενδιαφέρει να μάθω πλέξιμο (κι ας έχει κι αυτό την αξία του). Εκστασιάζομαι στην ιδέα πώς οτιδήποτε μου λες, είτε γενικό είτε ειδικό, από όποιο πεδίο κι αν είναι: θετικών μαθημάτων, θεωρητικών ή οτιδήποτε θέλεις να συζητήσουμε που δεν το ξέρω, ή κάτι εφηβικό, σχετικό με μουσική, ή ψυχολογικό ,ή οτιδήποτε τέλος πάντων σε απασχολεί, σε ελάχιστα δευτερόλεπτα μπορώ να έχω πληροφορίες, γνώση και να διαμορφώσω άποψη, αφού λάβω υπόψη μου πολλές διαφορετικές και αξιόπιστες πηγές, χωρίς να κουνηθώ από τη θέση μου, χωρίς να περιμένω και χωρίς να δαπανήσω χρήματα, και έτσι «το οποιοδήποτε χάσμα, ευθύς να γεμίσει άνθη» Μπορώ ακόμα να μεταφερθώ στην άλλη άκρη της γης και να δω, να ακούσω, να μάθω, να σκεφτώ και να αισθανθώ ,εύκολα και απλά, μπορώ να διαβάσω βιβλία, να μπω σε μουσεία, να παρακολουθήσω μουσικά δρώμενα, να δω εκθέσεις ζωγραφικής, να μάθω, να πληροφορηθώ , να αναπτυχθώ, « να πετάξω» χωρίς φτερά! Δεν το απαρνιέμαι εύκολα αυτό, δεν το περιφρονώ, δεν το πετάω, ούτε μπορεί να αντικατασταθεί με πεζοπορία ή άκουσμα θεάτρου από το ραδιόφωνο. Είναι ποιοτικό άλμα. Απλώς θέλω να πω, ότι έχω ζήσει χωρίς αυτό και ξέρω ότι γίνεται. Έχω ζήσει χωρίς όλα αυτά και ξέρω ότι μπορώ, αν χρειαστεί σε κατάσταση απολύτου ανάγκης, να ξαναζήσω» «Εγώ όχι! Δεν μπορώ» Επανέλαβε ο νεαρός μου τελεσίδικα και η συζήτηση έληξε. Στη γειτονιά μου σε μια απόσταση λιγότερη από χιλιόμετρο υπήρχαν τρία κομμωτήρια και τον τελευταίο μήνα άνοιξαν άλλα δυο. Σύνολο πέντε, σε μια ευθεία ενός χιλιομέτρου. Ας μην επεκταθούμε σε μετρήσεις στα στενά και τις πλατείες εκατέρωθεν της ευθείας γιατί θα ανακαλύψουμε γεωμετρική πρόοδο. Η συνήθης πρακτική είναι να δουλεύουν με ραντεβού και αν διανοηθείς να μπεις έτσι άνετα και ανάλαφρα, όπως κάνω εγώ συνήθως, (τα μαλλιά σου θέλεις να κόψεις ρε αδελφέ, για τρίχες μιλάμε) και πεις: «Μπορώ να κουρευτώ;» Ανταλλάσσουν βλέμματα απελπισίας και απόγνωσης, σαν να είδες φως και ανέβηκες στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό κέντρο και να είπες: « Γειάάάά σας! Μια και σας βρίσκω, μου κάνετε ένα τετραπλό By pass ;» Αφού σε κοιτάξουν τόσο όσο να καταλάβεις το άτοπον της συμπεριφοράς σου, μετά αναλαμβάνει η επικεφαλής του χειρουργείου εεεεε συγγνώμη, του κομμωτηρίου ήθελα να πω, να σου εξηγήσει, ότι: «ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΕΤΣΙ!» Θα πρέπει να κλείσεις ραντεβού και να εμφανιστείς σοβαρά και υπεύθυνα την ημερομηνία και την ώρα που θα σου πουν, για να διεκπεραιώσεις αυτή την υψίστης σημασίας δράση, που λέγεται κούρεμα. Όταν έρθει αυτή η ευλογημένη ώρα και καθίσεις στην καρέκλα , τα μαλλιά σου έχουν μακρύνει ακόμα τρεις πόντους γιατί πάντα κάποια από τις επιφανείς πελάτισσες, έχει πάρει περισσότερο χρόνο, είτε γιατί δεν της άρεσε την τελευταία στιγμή το αποτέλεσμα, και φτου κι απ’ την αρχή, είτε γιατί το νερό δεν ζεστάθηκε καλά , είτε γιατί ήρθε μια έγκυος που δεν μπορεί να περιμένει, είτε γιατί έφεραν ένα παιδάκι που δεν κάθεται ήσυχο να περιμένει ,είτε, είτε, είτε, πάντα υπάρχει λόγος, που η συνέπεια στο ραντεβού ισχύει για εσένα και όχι γι αυτούς. Θα μου πείτε γιατί δεν πας σε κάποιο άλλο. Και το άλλο θα είναι το ίδιο ή χειρότερο, αυτό είναι σίγουρο. Όση ώρα λοιπόν περιμένεις , παρακολουθείς διακριτικά, συζητήσεις για μάσκες κουρασμένων μαλλιών, για « θεραπείες» επίσης κουρασμένων μαλλιών, για νύχια που ξεβάφουν εύκολα! Που σπάζουν, (πάλι καλά που δεν διαμαρτύρονται που μεγαλώνουν!) Για μύκητες στα νύχια, για φρύδια, για , για ,για για… Θα μου πείτε πρώτη φορά πας σε κομμωτήριο; ¨Όχι, αλλού είναι το θέμα μου. Οι γυναίκες που παρελαύνουν εκεί, είναι πάσης φύσεως, ηλικίας, σωματικής διάπλασης και οικονομικής δυνατότητας. Τα κάνουν συνήθως όλα: Μαλλιά: λούσιμο, θεραπείες, βάψιμο, ανταύγειες, (κάτι ενδιάμεσα στάδια που δεν τα έπιασα, για την κιτρινίλα για την ασπρίλα θα σας γελάσω) Κούρεμα, χτένισμα. Νύχια: Χέρια και πόδια. Επίσης φεύγοντας , αγοράζουν, είτε λακ, είτε μάσκα, είτε μανό. Θα μου πείτε: «ΤΙ ζόρι τραβάς με τα κομμωτήρια; Μην πας.» Αλλού είναι το θέμα μου. Στη γειτονιά μου επίσης στο ίδιο παραπάνω χιλιόμετρο, είναι τρία, φανερά, γυμναστήρια. Ο κόσμος και ο λαός που παρελαύνει και περιμένει, παρκάρει, ξε-παρκάρει εκεί , μόνο με τον κόσμο των δέκα (10), φανερών, φροντιστηρίων Γυμνασίου/Λυκείου/Πανελληνίων που υπάρχουν στο ίδιο χιλιόμετρο ,μπορεί να συγκριθεί. Οι πάντες καταφθάνουν βιαστικοί να γυμναστούν. Θα μου πείτε: «Τι σε νοιάζουν τα γυμναστήρια, άσε τον κόσμο να γυμναστεί». Άλλου είναι το θέμα μου. Και ερχόμαστε τώρα που έκλεισαν τα σχολεία σε όσους δεν έχουν την ευτυχία να κάνουν προετοιμασία (για έγκλημα, θα έπρεπε να πούμε) για τις πανελλήνιες, αυτές ναι,ναι, τις Πανελλήνιες που η κάθε κυβέρνηση, τις κόβει, τις ράβει, τις εξαγγέλλει, τις αναθεωρεί, τις εμπλουτίζει, τις αυξάνει ,τις μειώνει και οι οποίες θα οδηγήσουν στο ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, από καταβολής κόσμου: Στην ισοπέδωση χιλιάδων άγουρων και ανώριμων παιδιών, στο σπρώξιμό τους στην απομνημόνευση και στην κατάποση αμάσητων γνώσεων; στην ψυχολογική τους κατάρρευση και στην είσοδο κατά κανόνα σε σχολές (που περίπου προτιμούν) αλλά δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις ανάγκες της χώρας , ή στην απόρριψή τους και στην είσοδο σε άλλες σχολές, που δεν προτιμούν και επίσης δεν τους εξασφαλίζουν θέσεις εργασίας. Αυτοί λοιπόν (οι γονείς) που δεν έχουν το ιερό φροντιστήριο Της ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, περνάνε πολύ καιρό στο ίντερνετ , βρίσκοντας και κανονίζοντας εκδρομικά μονοήμερα, διήμερα, τριήμερα. Κάθε τόσο ακούς για μια Τζια, μια Σύρο, μια Άνδρο, μια Αίγινα, μια Επίδαυρο, έναν Κόρφο, μια Εύβοια κλπ ., κλπ. Θα μου πείτε, «Τι σε ενοχλεί; Εσύ δεν κουνιέσαι απ’ το σπίτι σου;» Δεν με ενοχλεί. Αλλού είναι το θέμα μου. Θα μπορούσα να γράφω ως αύριο το πρωί, για μεταπτυχιακά χιλιάδων ευρώ, για αυτοκίνητα σε εικοσάχρονους, για καθημερινά μικροέξοδα επιπέδου ημερομισθίου που εξασφαλίζουμε στα «παιδιά μας»,για ορθοδοντικές χιλιάδων ευρω ,για γάμους και βαπτίσεις σε κτήματα και για ιατρικές πράξεις που λαμβάνουν χώρα σε ιδιωτικά θεραπευτήρια με την αρωγή των ασφαλειών,συμπεριλαμβανομένης της γέννησης παιδιών στα ιδιωτικά μαιευτήρια σχεδόν κατ’αποκλειστικότητα. Και τίποτα από όλα αυτά δεν με ενοχλεί,μακάρι να μπορούν οι πάντες να τα απολαμβάνουν, αρκεί να είναι το αποτέλεσμα των κόπων τους. Αλλού είναι το θέμα μου και ας φτάσω επιτέλους σε αυτό: Απεχθάνομαι όσο τίποτα άλλο, όλη αυτή την αντιπαλότητα, όλη αυτή την εχθρότητα, όλη αυτή την εμπάθεια, όλο αυτή την αντίθεση που κατέλαβε το χώρο της νοήμονος, λογικής, ψύχραιμης, νηφάλιας, πολιτισμένης, πολιτικής και πολιτικοποιημένης, στάσης, συμπεριφοράς, πρακτικής ,δράσης και συνεργασίας των κομμάτων του δημοκρατικού τόξου, Και για άλλη μια φορά, στην ιστορία αυτής της χώρας, έχασε το μέτρο και την ουσία και την ευκαιρία για αποτελεσματικές ,δημοκρατικές, προοδευτικές συμπαρατάξεις, που θα έφερναν την Ελλάδα όχι τυπικά στην Ευρώπη, αλλά ουσιαστικά στον κατάλογο των προοδευτικών και πολιτισμένων χωρών και το θέμα που με απασχολεί χωρίς να εκφράζει κινδυνολογία ούτε πολιτικολογία , είναι: Χωρίς πόσα από αυτά που θεωρούμε απαραίτητα στη ζωή μας πλέον , είμαστε διατεθειμένοι να ζήσουμε; Όλα αυτά τα χιλιάδες «απαραίτητα» με τα οποία ζούμε εμείς και τα παιδιά μας, όπως πια έχουμε διαμορφωθεί, μπορούμε να τα θυσιάσουμε για κάτι άλλο στο οποίο πιστεύουμε δυνατά; Πιστεύουμε πια σε τίποτα; Έχει μείνει κάτι απ’ την ουσία για να πιαστούμε; Έχουμε συνείδηση τι είμαστε, και τι μπορούμε να θυσιάσουμε; Έχουμε καθόλου ιδέα ποιες είναι πια «οι αλυσίδες μας ;» Αυτό είναι το θέμα μου και απάντηση δεν παίρνω από κανέναν .