Η Δημοκρατία της θάλασσας

Η Δημοκρατία της θάλασσας

Πέρασε πολύς καιρός από τότε που «άφησα» τα «Πικρά και γλυκά».
Τόσος καιρός, που κόντεψα να ξεχάσω τον κωδικό για να μπαίνω στο blog να γράψω!
Στην αρχή ήταν απλώς διάφορα γεγονότα, τυχαία ή άτυχα,
μετά όμως,
μετά ήταν που χάθηκαν εντελώς τα γλυκά και έμειναν μόνο τα πικρά.
Πολύ πικρά, θεόπικρα. Από αυτά που δεν έχει νόημα να τα κεράσεις σε κανέναν.
Τα καταπίνεις όλα μόνος σου.
Κεράστηκαν και κάποιοι λίγοι, πολύ λίγοι, ανθεκτικοί και ατρόμητοι.
Οι άνθρωποι, εξ άλλου προτιμούν τα γλυκά. Ακόμα και τα γλυκερά. Τα αστεία ή τα ελαφρά. Και ποιος μπορεί να τους κακίσει; Δίκιο έχουν.
Κι εγώ τα προτιμώ τα γλυκά.
Αρκεί να μην σου τύχουν τα άλλα. Τα δύσκολα, τα πικρά, τα μαύρα.
Διότι και αυτά υπάρχουν. Κι όταν έλθουν,τότε,
όταν φοβάσαι.
Πρέπει να ζεις το φόβο σου. Να μην τον μεταμφιέζεις σε οργή.
Όταν πονάς, πρέπει να ζεις τον πόνο σου. Να μην τον μεταμφιέζεις σε ύβρεις.
Όταν απελπίζεσαι. Πρέπει να ζεις την απελπισία σου. Να μην την μεταμφιέζεις σε ιταμότητα και την βαφτίζεις αντοχή.
Κι όταν νοιώθεις αδυναμία, να ζεις την αδυναμία σου, να μην την μεταμφιέζεις σε σκληρότητα και σαρκασμό και να την βαφτίζεις δύναμη
Παντού πρέπει να ζεις την αλήθεια σου.
Στην ασθένεια.
Στην αποτυχία.
Στη διάψευση.
Στην καθημερινή ζωή.
Στις ανθρώπινες επενδύσεις
Στην πολιτική έκφραση.
Παντού.
Όταν παραδεχόμαστε τα συναισθήματά μας και τα ζούμε,
Αποφεύγουμε τις παρανοήσεις, καταρχήν με τον εαυτό μας και μετά με τους άλλους.

Τέλος πάντων,
γυρίζω στα «Πικρά και γλυκά» και ελπίζω να παραμείνω.

Όταν περπατάω στις βραδινές βόλτες στο Φάληρο, στη μέσα μεριά του άλσους του Φλοίσβου, δίπλα στη θάλασσα, ή στην παραλία του Αλίμου κάτω από την παλιά Όστρια, και ενώ ο ήλιος δύει με γλυκά ροζ και πορτοκαλί χρώματα πάνω στο γαλάζιο,
εκεί,
Μένω πάντα κατάπληκτη από την παρουσία κάποιων νέων ανθρώπων, που παίζουν μουσική…
Πάντα αναρωτιέμαι εκστατική, πόση εσωτερική αρμονία, μπορεί να έχει ένας άνθρωπος που παίρνει την κιθάρα του, ή το φλάουτο και παίζει μόνος του μουσική, σε αυτές τις παράλογες και εικονικές εποχές, επειδή έτσι του αρέσει, επειδή αυτό τον γεμίζει. Ξεκινούν μόνοι τους,εκεί, απέναντι στο «υποβρύχιο», χωρίς παρέα, χωρίς στημένες, ενθουσιώδεις υποδοχές και σιγά σιγά οι άνθρωποι που περπατούν, άλλοι περνούν μπροστά τους και ξαναπερνούν κι άλλοι κάθονται στα φαρδιά σκαλάκια στο «υποβρύχιο» και τους χειροκροτούν.
Οι μουσικοί,συνήθως είναι δύο, που τους έχω ακούσει τρεις φορές ,αλλά είναι και ένας άλλος, μοναχικός, μικρότερος στην ηλικία που τον έχω ακούσει μια άλλη φορά.
Οι μουσικοί, είναι ήρεμοι, νηφάλιοι, χαρούμενοι, αφοσιωμένοι σε αυτό που τους αρέσει και τους γεμίζει.
Έχουν μια ευγένεια, μια συστολή και μια παρουσία που αναγκάζει το τόσο τυχαίο και ετερόκλητο κοινό, να είναι επίσης ευγενές, σιωπηλό και διακριτικό.
Το όμορφο παίξιμο οι γλυκές φωνές και η διακριτική παρουσία τους, είναι μια καλοκαιρινή όαση που σιγά σιγά χτίζει μια γλυκιά ατμόσφαιρα
Χωρίς θράσος, χωρίς να ενοχλούνται από τους ανθρώπους που περνούν και ξαναπερνούν, από τα παιδιά, τα ποδήλατα, τα καρότσια, τα πατίνια, χωρίς να επιβάλλουν αυταρχικά την παρουσία τους, απλώνουν μια αρμονία στο χώρο, από χρόνια ξεχασμένη και επιθυμητή. Τραγουδούν άλλοτε ελληνικό έντεχνο, άλλοτε ξένο στίχο.
Οι περισσότεροι περαστικοί, ρίχνουν ένα μικρό κέρμα στην ανοιχτή θήκη της κιθάρας τους, ή στο μικρό ξύλινο κουτί τους, που πραγματικά δεν ξέρω αν τους λύνει κάποιο οικονομικό πρόβλημα.
Αυτό που είναι συγκινητικό είναι η αφοσίωση τους, η προσήλωσή τους σε αυτό που κάνουν και ο σεβασμός με τον οποίο αντιμετωπίζουν το προσωρινό και περαστικό κοινό τους.
Μια βραδιά, κάποιοι αλλοδαποί, ζήτησαν με ευγενικό και σιγανό τρόπο, το «Αερικό» παραγγελιά, για λογαριασμό μιας κοπέλας από την παρέα τους.
Οι νεαροί μουσικοί το έπαιξαν και το τραγούδησαν με υπέροχο τρόπο, με αξιοζήλευτο επαγγελματισμό, για χάρη της κοπέλας που το χόρεψε με «σύγχρονο» χορό άριστα!
Περπατώντας και ακούγοντας τη μουσική δίπλα στη θάλασσα, με ανθρώπους.
Απλώς ανθρώπους. Χωρίς άλλο προσδιορισμό.
Άνδρες, γυναίκες, με τσαντορ ή όχι, με παιδιά κάθε χρώματος, γλώσσας, και νοοτροπίας, ζευγάρια ετερόφυλα ή ομοφυλόφιλα, μοναχικούς περιπατητές, νεανικές μαθητικές παρέες, ζευγαράκια εφήβων, ηλικιωμένους που περπατούν αργά χέρι –χέρι, άτομα με καροτσάκια με κινητικά προβλήματα, ανθρώπους με τα σκυλιά τους, παρέες νεαρών από άλλες χώρες, ανθρώπους με επιβαρυμένη ψυχολογία/ψυχοπαθολογία
Εκεί νιώθεις ότι είσαι κανονικός άνθρωπος!
Μέρος του κόσμου, όπου όλοι υπάρχουν, όλοι έχουν την ίδια ανάγκη και την ίδια έλλειψη, όλοι μετέχουν και όλοι συνυπάρχουν,
χωρίς κανείς να διώκεται και κανείς να ενοχλεί,
κανείς να απολογείται και κανείς να διεκδικεί την τελειότητα,
κανείς να απορρίπτει και κανείς να δυσθυμεί.
Εκεί δίπλα στη θάλασσα, με τα ουσιώδη,
την αποδοχή ,την ηρεμία, τη μουσική, την ευγένεια, την διαφορετικότητα, εκεί που κανείς δεν σε λογίζει για εχθρό, εκεί που κανείς δεν σου προσάπτει κατηγορίες και δεν σου χρεώνει όλη την ιστορία των τελευταίων πενήντα χρόνων, εκεί που κανείς δεν νοιώθει την ανάγκη να αποδείξει τίποτα,
εκεί νοιώθεις ότι είναι ο κανονικός κόσμος
Εκεί νοιώθεις κανονικός άνθρωπος
Εκεί, στη Δημοκρατία της θάλασσας .

Advertisements

Μεταλλάξεις

Όπως όλα τα καλά παιδάκια έτσι και τα δικά μου σε μικρή ηλικία πέρασαν διάφορες παιδικές αρρώστιες.

Κυρίως μπατμαν-ίτιδα, που ήταν η εξελιγμένη μορφή του ιού της ρομπεντωνδασων-ίτιδας,  και ζορο-ίτιδας, παγκόσμιου και παλιού ιού που προσβάλλει τους αθώους και τους ρομαντικούς, στην παιδική ηλικία,

Καθώς και σπαιντερμαν-ίτιδα που ήταν ακόμα πιο εξελιγμένη μορφή, περισσότερο επίμονη με πολλές  και μακρές επιπτώσεις και επιπλοκές, κυρίως λόγω της εκτεταμένης διασποράς του ιού παγκοσμίως.

Σε μια από αυτές τις μακριές επιδημίες, ένας εξάχρονος  σπάιντερμαν επέμενε να του πω σαν πάνσοφή μαμά που ήμουν, γιατί δεν έχουμε μεταλλαχθεί ακόμα και πότε θα μεταλλαχθούμε και γιατί αργεί τόσο πολύ η ανθρωπότητα να εκφράσει τη μετάλλαξη που οπωσδήποτε οφείλει, είναι απαραίτητο, φυσικό και αναγκαίο να δεχθεί/υποστεί/αναπτύξει.

Οι απαντήσεις μου γυρόφερναν αμήχανα και χαζά, γύρω από τους φρονιμίτες μας που τείνουν να εξαφανιστούν, διότι δεν μασουλάμε πια τεράστια, κλαδιά δέντρων! (άλλη γνώμη θα έχουν σίγουρα οι γναθοχειρουργοί, αλλά και όλοι εμείς τα τελευταία χρόνια, για το τι ακριβώς μασουλάμε,αλλά τέλος πάντων) και το ότι οι άνθρωποι έχουν λεπτότερο ουρανίσκο και μικρότερα δόντια σε σχέση με άλλα ζώα  και ότι είναι τα μόνα πρωτεύοντα, που έχουν τόσο μικρούς  σχεδόν ίσους με τα άλλα δόντια κυνόδοντες.

Επίσης έκανα μια απελπισμένη προσπάθεια να σώσω το γόητρο της μάνας! με ασθενική αναφορά στη μελανίνη και στο σκούρο χρώμα που προφύλασσε τον άνθρωπο από την ηλιακή ακτινοβολία,

αλλά τότε ο εξάχρονος  με κοίταζε με εμφανέστατη απογοήτευση  και δήλωνε  ότι αυτά δεν αξίζουν τίποτα και ο άνθρωπος θα έπρεπε να μεταλλαχθεί πλέον, ηχηρά και φανερά και καταλυτικά, διότι πολλές δεκάδες, εκατοντάδες αιώνες, παρέμεινε στάσιμος και προφανώς  αυτό δεν ικανοποιούσε τις ανάγκες και τις απαιτήσεις  του εξάχρονου, για την αόρατη και δυναμική πανταχού παρουσία του τιμωρού ανθρώπου σε όλες τις αδικίες/ανομίες/παρανομίες/εγκλήματα/ανοσιουργήματα χωρίς καθυστέρηση και χωρίς καμία ελπίδα  διαφυγής.

Πέρασαν χρόνια και η σπαιντερμανίτιδα πέρασε. Τη θέση της πήρε η σκέψη, ο προβληματισμός, η εκμάθηση θεωριών, η ιστορική μελέτη, η σύγκριση μεταξύ των πολιτισμών, η αναζήτηση των αιτίων και των αποτελεσμάτων και άλλα πολλά.

Αυτά πέρασαν σαν κινηματογραφική ταινία από το μυαλό μου όταν Σάββατο απόγευμα, με έφερε η ανάγκη (ή μάλλον το πείσμα) σε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο των νοτίων προαστίων. Εκεί υπήρχε ανοιχτό κατάστημα κινητής τηλεφωνίας, το οποίο υποτίθεται ότι θα διόρθωνε το λάθος του πωλητή άλλου καταστήματος της αλυσίδας, ο οποίος μου έδωσε λάθος προϊόν, ασύμβατο με το τηλέφωνο και εν τω μεταξύ έκλεισε για Σαββατοκύριακο, αφήνοντάς με χωρίς τηλέφωνο.

(Αφήνω ασχολίαστο το γεγονός ότι δεν ανέλαβε την ευθύνη του λάθους, και κάνοντας το Γερμανό! μου δήλωσε ότι «ναι μεν είναι αλυσίδα αλλά…», θα πρέπει ν αγοράσω άλλο προϊόν και να λύσω το θέμα μου την Δευτέρα με το κατάστημα όπου δημιουργήθηκε το λάθος)

Σάββατο,  λοιπόν νωρίς, απόγευμα, Απρίλης, Ελλάδα, Άνοιξη, χαρά θεού, ήλιος φιλικός, θάλασσα που στραφταλίζει, αέρας ανοιξιάτικος ζεστός, λουλούδια και δέντρα στο φόρτε τους,

Επιπλέον η Ελλάδα στη γνωστή κατάσταση. Με το ένα πόδι στη χρεοκοπία και το άλλο στην υποτέλεια, στην ανεργία, στα παρακάλια. Με τους νέους να φεύγουν στην Αγγλία, Ολλανδία, Γερμανία και αλλαχού, ψάχνοντας έναν τρόπο ύπαρξης.

Και όμως,

Τα μαγαζιά είναι όλα ανοιχτά. Κόσμος μπαινοβγαίνει ψωνίζει; κοιτάζει; Δεν ξέρω.

Και στους δυο τελευταίους ορόφους που είναι οι καφετέριες; Το αδιαχώρητο.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας, στριμωγμένοι σε τραπεζάκια σε απόσταση αναπνοής η μια παρέα από την άλλη, πίνουν καφέ.

Ουρανός φαίνεται ελάχιστος και  από ελάχιστους. Αέρας απών. Από παντού κλειστά με τζαμαρίες. Οι άνθρωποι έχουν μαζί τους και καρότσια με μωρά. Τα περισσότερα κοιτάζουν με απλανές βλέμμα και σιγονανουρίζονται από την οχλοβοή των ανθρώπων, σε ένα περιβάλλον που επειδή χαρακτηρίζεται «έξω»,  όσοι θέλουν καπνίζουν.

Κάποιο μωρό δίπλα μας  αρχίζει να κλαίει ασταμάτητα. Η μητέρα του βγάζει το κινητό της και το τοποθετεί μέσα στο καρότσι του βρέφους δίπλα στο κεφάλι του.Προφανώς μουσική.

Το μωρό σταματάει να την ενοχλεί.

Ο μέσα χώρος είναι επίσης γεμάτος από κόσμο. Στο ισόγειο υπήρχαν μεγάλοι χώροι με παιχνίδια της playmobil όπου τα παιδιά μπορούν να τα αγγίξουν και να παίξουν, ώστε να τα γνωρίσουν να τα επιθυμήσουν και να ζητήσουν από τους γονείς  να τα αγοράσουν αργότερα. Κυλιόμενες σκάλες με ένα αέναο πλήθος που ανεβοκατεβαίνει, φώτα, στολίδια, μουσική, οθόνες, διακοσμητικά, φτιάχνουν ένα  σύνθετο και βαρύ περιβάλλον, που τα παιδικά  και βρεφικά μάτια και αυτιά, δεν μπορούν  να απορροφήσουν παρά μόνο, ως  διεγερτικό ή αποχαυνωτικό.

Στους επάνω ορόφους  που συνωστίζονται οι γονείς για καφέ, υπάρχει και εκεί η ίδια εικόνα. Τραπεζάκια δεν υπάρχουν ελεύθερα ούτε για δείγμα. Τα παιδιά εδώ, είναι γύρω από μεγάλες  κατασκευές της playmobil, τα οποία συνιστούν ολόκληρες συνθέσεις, κλεισμένες ερμητικά σε πλαστικά διαφανή κουτιά και εκείνα απλώς τα κοιτάζουν με λαχτάρα.

 

Μεταλλαχθήκαμε.

Μεταλλαχθήκαμε,  μου ’ρχεται να φωνάξω, αλλά σκέφτομαι ότι θα είμαι απλά γραφική.

Ναι ρε γαμώτο, τώρα τις βλέπω ολοκάθαρα τις μεταλλάξεις. Μια γενιά ετοιμάζεται που μόνο σε οθόνες μπορεί πλέον να συγκεντρωθεί.

Που δεν μπορεί να επικοινωνήσει με κανέναν και τίποτα.

Μεταλλαχθήκαμε.

Κανονικά η μυωπία θα είναι πια η φυσική κατάσταση του ματιού μας.

Τα δάχτυλά μας  θα είναι πιο μακριά και πιο ανθεκτικά.

Το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα θα πάψει να υφίσταται.

Η μέση μας και τα πόδια μας θα προσαρμοσθούν ανάλογα στην καθιστή θέση.

Όσον αφορά τα συναισθήματα, την επικοινωνία και την ουσία; Γκουγκλάρετέ το.

Η φύση δεν σημαίνει τίποτα, είναι μια γραφικότητα για ρομαντικούς, ηλικιωμένους και κάτι τρελλούς, εμμονικούς που τους λένε οικολόγους. Γι αυτό δεν τυγχάνει καμιάς προστασίας και σημασίας από κανέναν.

Μια άλλη μετάλλαξη είναι ότι δεν υπάρχουν πλέον «Καλοί άνθρωποι»

Καλός άνθρωπος είναι πλέον μια απλοϊκή χαζούλικη έκφραση που δεν έχει αντίκρισμα, δεν σημαίνει τίποτα.

Υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι. Αυτοί που αξίζει να τους ακούς, να τους διαβάζεις, να τους ακολουθείς. «Αξιόλογοι άνθρωποι», και δεν αναφέρομαι σε επιφανείς, φυσιογνωμίες που ξεχωρίζουν για τα σημαντικά πράγματα που κάνουν που εφευρίσκουν που συγγράφουν που, συνθέτουν, που διδάσκουν, που,που.

Όχι αναφέρομαι σε άλλους πολλούς που όμως, είναι πλέον «αξιόλογοι» Αυτοί που είναι  γιατροί και όντες φίλοι, γνωστοί σου, όταν είσαι κάπου κοντά τους και πάθεις κάτι, σε κοιτάζουν χωρίς να σε βλέπουν και σου λένε: «Πάρε τηλέφωνο τη γραμματέα να σου κλείσει ένα ραντεβού να το δούμε!»

Που το πρώτο και μοναδικό τους μέλημα είναι το κτίσιμο του επαγγελματικού τους προφίλ, η διαφύλαξη της απόστασης από τους άλλους, η προσωπική τους ανάπτυξη, η ενδοσκόπηση τους, η ανάλυσή τους και η προσπάθεια της κοινωνικής τους ανέλιξης. Αναφέρομαι στο είδος του ανθρώπου που έχει ανατείλει και τα πάντα κινούνται γύρω από το προφίλ του. Επαγγελματικό, προσωπικό, ψυχολογικό κλπ

Μεταλλαχθήκαμε.

Τι άλλο να πω; Θα μπρούσα να γράφω ως αύριο. Θα μπορούσα να το χτενίσω και το κείμενο για να είναι καλύτερο…και τι θα άλλαζε;

 

Πάω για περπάτημα.

Κάποια απόχρωση διαφορετική θα έχει σήμερα η θάλασσα και δεν θέλω να τη χάσω, θα είναι μοναδική και ανεπανάληπτη για πάντα στους αιώνες.