Η αποξένωση.

Παρακολουθείς την ταινία “Time out of mind”.

Ελληνικός τίτλος: «Η αποξένωση»

Μια ταινία σιγανή, χαμηλόφωνη, αργόσυρτη. Κυλάει στην οθόνη σου, σαν ένα κομμάτι χαρτί που κάποιος πέταξε κάτω και ο αέρας το πάει από δω κι από κει…

Συνεχώς είσαι σε μια κατάσταση αναμονής, περιμένεις ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει αυτή η μουρμουριστή, ανεπαίσθητη,  εσωτερική/εξωτερική καταγραφή και θα αρχίσει η ταινία! Νομίζεις ότι παρακολουθείς ένα πρόλογο !

Κάποιες στιγμές, νομίζεις ότι έχει πρόβλημα ο ήχος της δικής σου συσκευής … και δοκιμάζεις να αυξήσεις την ένταση.

Αργείς να μπεις στο κλίμα. Δεν έχεις διαβάσει τι πρόκειται να δεις και δεν είσαι προετοιμασμένος. Δεν είσαι σε αίθουσα κινηματογράφου που συντονίζεσαι με τις ανάσες των άλλων θεατών, που παίρνεις  «το βήμα» και «ζυγίζεσαι» σε μια  «ομαδική οπτική», με αυστηρά προσωπική όμως αποδοχή μηνυμάτων.

Παρακολουθείς λοιπόν με ανάμεικτα αισθήματα και δεν ξέρεις τι σου φταίει. Δεν μπορείς να βυθιστείς και να ταυτιστείς. Γιατί ο άστεγος είναι άστεγος. Τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο. Είναι κάτι που δεν έχεις υπάρξει και δεν έχεις ούτε καν κάποια έμμεση εμπειρία, κάποια  προσέγγιση από φίλο ή συγγενή, για να ανασύρεις.

Δεν ξέρεις τι είναι αυτό που σε πονάει καθώς η ταινία συνεχίζει να σέρνεται , στην οθόνη σου, αλλάζοντας συνεχώς κατευθύνσεις και καταλήγοντας πάντα σε αδιέξοδο. Δεν ξεκολλάς όμως καθόλου, ούτε για νερό, ούτε για τουαλέτα, ούτε για το ψυγείο.

Είσαι εκεί κολλημένος στην οθόνη σου και παρακολουθείς με αμείωτο ενδιαφέρον μια ταινία που δεν έχει ανατροπές/δράση/ταχύτητα/διαλόγους/εμφανή ένταση. Παρακολουθείς κατά πόδας αυτό το σκουλήκι που σέρνεται στην οθόνη σου και κατατρώει τα πάντα.

Την παρακολουθείς ως το τέλος.

Εκεί όταν οι τίτλοι πέφτουν, δεν σηκώνεσαι από τη θέση σου, μένεις έκπληκτος γιατί σιγά σιγά διαπιστώνεις μέσα σου, ανομολόγητα, Τι είδες εσύ, σε αυτήν την ταινία!

Τι έβλεπες τόση ώρα. Γιατί παρακολουθούσες χωρίς να κουνηθείς, κάτι τόσο άγνωστο και μακρινό, κάτι που δεν έχει συμβεί και πιστεύεις ότι δεν θα σου συμβεί. Κάτι  που δεν βλέπεις ούτε στον  χειρότερο εφιάλτη σου.

Έβλεπες τον εαυτό σου.

Τον εαυτό σου και μαζί πολλούς, άλλους, «Πολιτικά Άστεγους».

Αυτό  δεν είναι ύβρις και ειρωνεία για τους πραγματικά άστεγους.

Η τραγικότητα της πραγματικότητας δεν αναιρείται με όσες προβολές κι αν κάνει κάποιος. Απλώς ο καθένας βλέπει σε μια ταινία, ένα βιβλίο, ένα τραγούδι, ένα ποίημα, σε ένα έργο κάτι άλλο.

Δεν με αφορούν οι επαγγελματίες πολιτικοί ή «οι περί την πολιτικήν ασχολούμενοι» οι οποίοι περιφέρονται από πολιτικό χώρο σε πολιτικό  χώρο/κόμμα/παράταξη/συνασπισμό κομμάτων κλπ., για κάποιο χρονικό διάστημα, κάνουν διάφορες δηλώσεις, δίνουν συνεντεύξεις, πολλοί εκλέγονται και μετά αποχωρούν, εξηγούν πάλι τους λόγους της αποχώρησής τους και συνεχίζουν για νέες δημοσιότητες.

Αναφέρομαι στους πολλούς αξιόλογους ανθρώπους οι οποίοι εδώ και πολλά χρόνια ουσιαστικά είναι Πολιτικά Άστεγοι.

Είναι αυτοί που έχουν φύγει, « …τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι…»

Γι αυτό, αυτός ο πόνος σε όλη την διάρκεια της ταινίας.

Έβλεπα ανθρώπους που έζησαν μια ζωή, που έκαναν λάθη, που εθίστηκαν σε πολλά και κάποια στιγμή, βρέθηκαν «χωρίς στέγη» χωρίς έναν πολιτικό φορέα, στον οποίο να νοιώθουν ότι ανήκουν, με την έννοια ότι εκφράζονται μέσα από τις θέσεις του και τις πολιτικές πράξεις του, ως πολίτες.  Ότι νοιώθουν ασφαλείς και σωστοί  μέσα σε αυτόν. Βρέθηκαν άστεγοι και έγιναν ανύπαρκτοι. Δεν μπορούν να νοιώσουν ότι ανήκουν πουθενά. Έπαψαν να εκφράζονται, να συμμετέχουν, να αγωνίζονται, να έχουν διάθεση και σθένος για τα κοινά. Η ζωή συνεχίζεται και κυλάει  χωρίς να τους περιλαμβάνει. Μιλούν χαμηλόφωνα, δεν ελπίζουν, δεν πιστεύουν, δεν περιμένουν. Δοκιμάζουν δειλά να πιστέψουν σιωπηλά κάπου,  αλλά οι συνθήκες είναι διαφορετικές από αυτές που αντέχουν. Στους φορείς που θα ήθελαν να  συμμετέχουν/περιληφθούν/εκφραστούν,  το πολιτικό παιχνίδι παίζεται, με όρους που έχουν προαποφασιστεί εδώ και δεκαετίες , αφορούν πάντα τους αρχηγούς  και τους επικεφαλής  κι όχι τους συμμετέχοντες. Και δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον να αλλάξουν  οι συνθήκες σε βάθος.

Οι πολιτικά άστεγοι, είναι απομονωμένοι στην απογοήτευσή τους,  και στις προσωπικές τους διεξόδους . Είναι χαμένοι, στις σκέψεις τους, στο παρόν που είναι όλο και πιο δύσκολο και αβάσταχτο και στο μέλλον που δεν διαφαίνεται, που δεν έρχεται. Εκτονώνονται  στο διαδίκτυο ενώ στην πραγματική ζωή, το σύστημα, τους  καταργεί ως άτομα/οντότητες/πολίτες/ και τους μαζοποιεί σε ομάδες: απογοητευμένων, δυσαρεστημένων, διαμαρτυρημένων ή απλώς αναποφάσιστων.

Οι πολιτικά άστεγοι,  είναι άνθρωποι ευαίσθητοι, απαιτητικοί και νοήμονες, νοιώθουν ότι η ζωή  κυλάει ερήμην τους και οι επιλογές  λαμβάνονται και αφορούν την ύπαρξή τους με τους ίδιους  απόντες και  τις ανάγκες τους,- οικονομικές, μορφωτικές, εκπαιδευτικές, πολιτιστικές, οικολογικές , αναπτυξιακές,- ουσιαστικά  αγνοημένες. Τριγυρίζουν,  μιλώντας στον εαυτό τους και παρακολουθούν αμέτοχοι και μη ικανοί να παρέμβουν στη ζωή της χώρας τους, σιγά σιγά αποθαρρυνόμενο και απομακρυσμένοι, απλώς μεγαλώνοντας.

Οι πολιτικά άστεγοι, περιμένουν, αναζητούν, προσδοκούν, επιδιώκουν, ζητούν  και δείχνουν με κάθε τρόπο, ότι θέλουν μια πολιτική στέγη η οποία σήμερα δεν υπάρχει. Τα πολιτικά κόμματα ακόμα παίζουν τον ίδιο παλιό σκοπό και ουδόλως βλέπουν τι πραγματικά συμβαίνει στην κοινωνία.

Κι αν στην τελευταία σκηνή της ταινίας αχνοφαίνεται ή υπονοείται μια λύση για την αποξένωση, εδώ δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται με πάντα πολλαπλάσιες και σκοτεινές συνέπειες για όλους.

Οδηγίες για νέους και παλιότερους

Και για τις στενοχώριες σου και τα βάσανα σου είπαμε,

Άσε τους ψυχολόγους και τους παπάδες

Αυτοί έχουν κάπου να στηριχτούν.

Εμείς έχουμε μόνο τη δύναμή μας.

Στο είπα το φάρμακο.

Ένα είναι και δεν έχει άλλο.

 

Πάρε ένα ωραίο μεγάλο καθαρό υδατοδιαλυτό ακριβό τετράδιο

Κι ένα καλό στυλό, πένα, ό, τι προτιμάς

Και κάθισε να γράψεις.

Όλες τις στενοχώριες σου

Και τις λύπες σου.

Τα βάσανα.

Και τους καημούς.

Γράψε με ωραία καθαρά καλλιγραφικά γράμματα

Και το πρώτο γράμμα πάντα να το στολίζεις.

Όπως έκαναν παλιά στα παιδικά βιβλία

Κέντησέ το με υπομονή και καρτερία

Βάλε λουλούδια, για να φέρνει το μήνυμα της αναγέννησης της γης

Και έντομα, στη ωραία και χρήσιμη μεταμόρφωσή τους, μέλισσες και πεταλούδες.

Και ήλιους. Γιατί είμαστε ζεστοί και λαμπεροί

Και φεγγάρια. Από τη φωτεινή πλευρά τους

Και αστέρια. Γιατί είμαστε αστρόσκονη.

Γράψε ίσια και θαρρετά και ξεκάθαρα.

Να τα πεις όλα.

Μη ντραπείς. Μη φοβηθείς. Μη βαρεθείς. Μην αναβάλλεις.

Μην περιμένεις από αλλού τη βοήθεια.

 

Όταν τελειώσεις το γραπτό σου, σκίσε το φύλλο και μη το διαβάσεις ξανά.

Μπορεί να δειλιάσεις, ή να σου φανεί λίγο ή πολύ.

Μπορεί να το θεωρήσεις άνοστο ή γλυκερό.

Μπορεί να σου φανεί άσκοπο ή άκαιρο.

Δίπλωσέ το όμορφα και φτιάξε μια χάρτινη βάρκα.

-Αν δεν έμαθες στα παιδικά σου, γράψ’ το κι αυτό στις λύπες σου, αλλά πάρε  οδηγίες απ’ το youtube-

(Για όλα έχει πλέον οδηγίες το YouTube, μόνο για τις λύπες σου, τα βάσανά σου και τους πόνους σου δεν έχει)

Αφού τελειώσεις με την κατασκευή,

πήγαινε σε μια βαθειά καθαρή θάλασσα και ρίξε τη βάρκα σου.

 

Σιγά σιγά, οι στενοχώριες σου, οι λύπες, τα βάσανα κι οι καημοί σου, θα μαλακώσουν, θα γίνουν μικρά -μικρά κομματάκια. Τα γράμματα θα σβήσουν, οι λέξεις θα ανακατευτούν και θα αλλάξει το τρομερό τους νόημα.

Άλλα κομματάκια θα χαθούν για πάντα, άλλα θα προλάβουν να τα καταπιούν τα ψάρια και θα γίνουν πιο αλμυρά, άλλα θα αναλάβει το κύμα να τους δώσει την ενέργεια, που δεν είχες να δώσεις  εσύ.

Άλλα, θα τα βρει μια γοργόνα και μπορεί να τα προσθέσει στα λέπια της ουράς της.

Άλλα θα χαθούν στις σκοτεινές τάφρους κι άλλα θα φτάσουν σε φιλόξενα παράλια.

Κάποια, θα τα καταβροχθίσουν λαίμαργα οι γλάροι κι άλλα θαλασσοπούλια, δεν πειράζει. (Το υδατοδιαλυτό σου χαρτί δεν θα τα πειράξει, τώρα για τις λύπες σου, δεν ξέρω, έχουν τη φήμη τα γλαροπούλια,  πως έχουν γερά στομάχια, εξ’ άλλου πετώντας  ψηλά  θα βοηθήσουν να χάσουν οι λέξεις σου τη βαρύτητά τους)

 

Εναλλακτικά μπορείς να μην φτιάξεις χάρτινη βάρκα, αλλά σαΐτα.

Οι οδηγίες είναι ίδιες για την κατασκευή.

Όταν την φτιάξεις ,

Μπορείς να ανέβεις σε ένα βουνό,

Να φροντίσεις να είναι καθαρό, μακριά απ’ τη συνήθεια των ανθρώπων.

Από εκεί μπορείς να πετάξεις τη σαΐτα σου.

Πάλι το ύψος θα αφαιρέσει βάρος απ’ τα λεγόμενά σου.

Πάλι θα έχει ευτυχή κατάληξη η λύπη σου.

Απ’ το να βράζει μέσα σου και να πικραίνει κάθε μέρα,

Μπορεί να γίνει φωλιά χελιδονιού ή άσπρο σημαδάκι στο καταπράσινο λιβάδι. Σκιάχτρο για τους ανεπιθύμητους εισβολείς.

Προσάναμμα για κάποιον που κρυώνει.

 

Μην τις κρατάς τις λύπες σου, γράψε τες  και άφησε τες να φύγουν μακριά.

Μόνο μια οδηγία:

Μην πάρεις τετράδιο με πολλά φύλλα,

Να τις μάθεις

Σιγά σιγά

Να φεύγουν μόνες τους, χωρίς εσένα να τις μαθαίνεις να κολυμπούν ή να πετούν προς την ωφέλιμη μορφή.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Παζλ

Σου παίρνει χρόνια να φτιάξεις το παζλ.
Εδώ, ένα παιχνίδι με κάποιον στο δρόμο ή στην αυλή.
Εκεί, μια ώρα στο θρανίο γελώντας σιγανά
Πιο κει, μια κουβέντα μεγάλη και βαθειά για τα σοβαρά της ζωής
Πιο κάτω , ένας έρωτας, ανεπίδοτος
Γονείς, αγαπημένοι συγγενείς και άνθρωποι που σου έδωσαν, χωρίς ποτέ να το μάθουν.
Μετά άλλοι διάφοροι, σημαντικοί σε κρίσιμες καμπές που πέρασαν γρήγορα απ΄τα μάτια σου αλλά σε καίρια στιγμή.
Πιο κάτω,όσοι έγραψαν βιβλία και τραγούδια και σινεμά, ραδιόφωνο και θέατρο και όσοι έκαναν επαναστάσεις που αγάπησες. Μικρές και μεγάλες,στους δρόμους ή εντός.
Και μετά άλλοι κι άλλοι,ξένοι και δικοί.
Όλοι έβαλαν ένα κομμάτι στο παζλ της ζωής σου κι αν είσαι τυχερός, καλότυχος
Βλέπεις την εικόνα ολόκληρη,νωρίς,κι έχει νόημα.
Και κάποια στιγμή κάνει κάποιος την αρχή. Αρπάζει το κομμάτι του και φεύγει.
Και μένουν τρύπες ανοιχτές και σκοτεινές στο παζλ σου.
Κάποτε όταν οι σκοτεινές τρύπες γίνουν πολλές ή όταν είναι σε κεντρικό κομμάτι της εικόνας σου, χάνεται η συνοχή.
Χάνεις το νόημα.
Χάνεσαι.

Αχ Ελλάδα, σ’αγαπώ;

Φέτος όλα είναι κάπως. Θα μου πείτε όλα, πάντοτε κάπως ήταν. Πάντα κάτι συνέβαινε, πάντα κάτι συμβαίνει.. Κάτι δύσκολο κάτι βαρύ, που προσπαθείς να το χειριστείς και να μη σε «πάρει από κάτω» να μη σε ισοπεδώσει, να μη σε αφανίσει. Κάτι καινούριο και άγνωστο που προσπαθείς, να το χειριστείς για «να το φέρεις στα μέτρα σου», να το μάθεις. Κάτι πιο μεγάλο, πιο «προχωρημένο» απ’ τη μέχρι τώρα ζωή σου, που πρέπει να το χειριστείς, να το εντάξεις , να το υποτάξεις, ώστε να κυριαρχήσεις πάλι και να μπορέσεις να συνεχίσεις.
Όσα χρόνια πίσω κι αν γυρίσεις και σκεφτείς, θα δεις ότι πάντα έτσι ήταν.
Πάντα συμβαίνει η ζωή. Αυτό είναι η ζωή.
Πάντα ήταν η ζωή.
Και στις γιορτές, τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, το Πάσχα, πάντα υπήρχε ένα μήνυμα διάχυτο, μια ατμόσφαιρα, που έλεγε:
«Αφήστε τα όλα για λίγες μέρες, ρίξτε αλλού την προσοχή σας, χαλαρώστε από τη ζωή, πάρτε μια ανάσα.
Έπειτα θα μπορέσετε να συνεχίσετε πίσω, λίγο πιο ξεκούραστοι, λίγο πιο ήρεμοι, λίγο πιο αγαπημένοι, λίγο πιο δυναμωμένοι, λίγο λιγότερο στρεσαρισμένοι.
Πάντα έτσι ήταν.
Και είναι καλοδεχούμενη, πολύτιμη και ζωογόνος αυτή η γιορτινή επικέντρωση. Δρα θεραπευτικά, διότι αφήνεσαι. Τραβάς χειρόφρενο για δυο τρεις μέρες και αφήνεσαι στα γέλια, στα χρώματα, στις μυρωδιές, στα στολίδια, στη γιορτή. Τη ζωή σου, την αφήνεις στο πλάι , την ξεχνάς για λίγο.

Φέτος λοιπόν, πάλι όλα είναι κάπως. Πώς κάπως; Κάπως λαθραία. Όλα γίνονται στα μουγκά, στο ελάχιστο, στο αθόρυβο.Σαν να μη γίνονται. Σαν να μην υπάρχουν.
Δεν πρέπει ν ακούγονται φωνές, ούτε ομιλίες. Δεν πρέπει να μυρίζουν γαργαλιστικές μυρωδιές, (ούτε λόγος για ζυμώματα, για κουλούρια και τσουρέκια). Δεν πρέπει να μπαινοβγαίνει κόσμος, ακόμα και τα απαραίτητα ψώνια πρέπει να έλθουν αθόρυβα και να εξυπηρετούν την αναγκαιότητα. Δεν πρέπει να χτυπούν τηλέφωνα, όσα χτυπήσουν, θα ακούσουν ευχές χαμηλόφωνες.
Τα πάντα θα γίνουν σαν να μην έγιναν.
Η παράκληση έχει διατυπωθεί: «Δεν θέλω ν αλλάζω παραστάσεις, πρέπει να είμαι εκεί, χωμένος, να μη φεύγει το μυαλό μου»
Ακόμα και ο πηγαιμός στην εκκλησία, στις πατροπαράδοτες στιγμές, (Επιτάφιος, Ανάσταση) είναι ανεπιθύμητος. Κι αυτό ακόμα,  αποπροσανατολίζει. Δείχνει πώς περνούν οι άνθρωποι αυτές τις μέρες. Με χαλάρωση, άδειασμα από καθημερινότητα, κάποια κατάνυξη, υπέρβαση.
Όλα  αυτά είναι: Ανεπιθύμητα. Ξεμυαλιστικά. Καταστροφικά.
Δεν θέλει να χαλαρώσει, δεν θέλει, να αφεθεί, δεν θέλει ν αγναντέψει από μακριά τη ζωή του.
Μην ξεγελιέστε, δεν είναι από ιερή προσήλωση στη γνώση, ούτε από μανιακή επιμονή στην τρανταχτή επιτυχία.
Φοβάται, φοβάται να σκεφτεί. Δεν θέλει να σκεφτεί. Τι συμβαίνει και τι σημαίνει.
Δεν θέλει να εννοήσει και να συνειδητοποιήσει.
Μια τέτοια ισοπέδωση, σαν τις πανελλήνιες,  δεν μπορείς να την χειριστείς, ούτε να την εντάξεις, ούτε να την υποτάξεις, ούτε να «την φέρεις στα μέτρα σου» και να κυριαρχήσεις, σε αυτήν.
Δεν πρέπει να σκέφτεσαι, ούτε να συνειδητοποιείς.
Παίζεις το παιχνίδι με τους όρους που υπάρχουν, χωρίς σχόλια, χωρίς ηρεμία και χωρίς χαλαρότητα.
Όσο για την εκκλησία, είναι πολύ αθώος ακόμα και δεν έχει μπει στο παιχνίδι των ανταλλαγών με το Θεό.
Το Πάσχα βέβαια σημαίνει πέρασμα. Αυτό το Πάσχα, είναι όντως ένα πέρασμα. Είναι το πέρασμα από τη μαθητική, ανήλικη ζωή, στην ενήλικη άγνωστη πραγματικότητα.

Ούτε κι αυτό έχει μείνει χρόνος διάθεση για να συνειδητοποιηθεί.
Είναι οι πρώτες σχολικές διακοπές που δεν έχουν ξενοιασιά, ατελείωτο ύπνο μετά από ατελείωτα ξενύχτια σε ατελείωτες (προσωπικής επιλογής) δραστηριότητες: παιχνίδια, έργα, βιβλία, τηλεφωνήματα, σινεμά , βόλτες και συζητήσεις, ατελείωτες συζητήσεις.
Είναι οι πρώτες διακοπές μετά από δώδεκα χρόνια που είναι μοναχικές, βασανιστικές, γεμάτες άγχος, κούραση, αγωνία, κρυφούς υπολογισμούς μονάδων, και απουσία.

Αποχή και απουσία.

Από εκδηλώσεις,ανθρώπους, σκέψεις,συναισθήματα,γεγονότα,εξελίξεις, από τη ζωή γενικώς.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς καταφέρνει ένας υποψήφιος και απομονώνεται από τα πάντα. Μπαίνει σε μια κάψουλα και δεν θέλει να χωράει εκεί οτιδήποτε άλλο, εκτός από βιβλία, σημειώσεις, τετράδια, στυλό, νερό και γλυκά. Οτιδήποτε σοκολατένιο. (Αν είχε λίγη έμπνευση και λίγη δημιουργικότητα το εκάστοτε υπουργείο παιδείας –όλα με πεζά- θα έβαζε σπόνσορα στις πανελλήνιες, διάφορες σοκολατοβιομηχανίες)
Δεν είναι ηρωισμός ούτε επιμέλεια, ούτε ένδειξη καλού και χρηστού χαρακτήρα, ούτε στοχοθεσία και υπεύθυνη στάση.
Είναι μονόδρομος.
Άλλοι το ξέρουν από την αρχή, άλλοι το ανακαλύπτουν στην πορεία, άλλοι δεν το ανακαλύπτουν ποτέ.
Δεν πίστεψα ποτέ στην θεωρία των καλών, των υπεύθυνων και συγκεντρωμένων μαθητών και των παραλιακών , ανεύθυνων  ή άσχετων που «δεν τραβάνε» στα μαθήματα.
Οι πάντες, με την κατάλληλη υποστήριξη, μαθησιακή και ψυχολογική, με την κατάλληλη ενίσχυση, σε ό, τι αφορά την ωριμότητα και την συγκρότηση της μαθησιακής τους προσωπικότητας, με την διερεύνηση των ικανοτήτων, ενδιαφερόντων και δυνατοτήτων του καθενός, όλα τα παιδιά, μπορούν να βρουν έναν τομέα της επιστήμης, της τέχνης, της τεχνικής ή της έρευνας ,στον οποίο θα απέδιδαν και θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα επαγγελματικό και προσωπικό, ωφέλιμο για την κοινωνία, μέλλον.
Όμως όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, το εκάστοτε υπουργείο παιδείας –όλα με πεζά- περί άλλα τυρβάζει.(Δεκάδες συστήματα άλλων χωρών,πιο ουσιαστικά και πιο αποτελεσματικά, εμείς δεν θέλουμε/μπορούμε/ασχολούμαστε/ενδιαφερόμαστε, να τα υιοθετήσουμε.

Γιατί;

Φοβόμαστε μήπως  μας διαβρώσουν τον πολιτισμό; ή απλώς δεν έχουμε την ικανότητα και τη θέληση να προσαρμόσουμε στην Ελληνική πραγματικότητα την θετική εμπειρία άλλων χωρών στον τομέα της εκπαίδευσης;

Μάλλον είμαστε πολύ απασχολημένοι με άλλα πολιτικά ζητήματα και δεν μπορούμε να διαθέτουμε τον πολιτικό χρόνο μιας κυβέρνησης για την παιδεία.Ούτε και μας νοιάζει. Στο κάτω κάτω μήπως η ζωή θα συνεχιστεί και μετά την δική μας διακυβέρνηση;

Αν ναι, ακόμα καλύτερα! Μέχρι να ξεμπλέξουν οι επόμενοι τα χάλια αυτά, θα περάσει μιαμιση τετραετία και θα αρχίσουνμε να ετοιμαζόμαστε να αναλάβουμε.
Ο υποψήφιος είναι μόνος. Παλεύει με ένα παράλογο σύστημα που σε μια μέρα θα καθορίσει εν πολλοίς τη ζωή του.
Δώδεκα χρόνια εκπαίδευσης και μάθησης! στην θαυμαστή Ελλάδα!! τον οδήγησαν φέτος, σε ένα δωμάτιο με ντάνες θεωρητικά ή θετικά βιβλία, (αναλόγως κατεύθυνσης), με μερική ή και ολική αποχή από κάθε φυσιολογική δραστηριότητα, με μάτια γυάλινα, που όταν βγαίνει από το δωμάτιο για να κάνει το τρίγωνο, ψυγείο, τουαλέτα, δωμάτιο,
Σε κοιτάζουν με αγωνία, και λίγη παραφροσύνη και σε ρωτούν:
«Όλα είναι όπως πριν;»
«Έγινε τίποτα φοβερό;»
«Μήπως χρεοκοπήσαμε;»
«Θα γίνουν όλα κανονικά; Οι πανελλήνιες;»
Μιλάμε ψιθυριστά,
Δεν κάνουμε τίποτα,
περπατάμε και βγάζουμε φωτογραφίες,
καθόμαστε ώρες και ώρες στις οθόνες,
περιμένουμε,
αθόρυβα, με συμπαράσταση, με οργή,
ανυπεράσπιστοι
και το μόνο που μπορούμε πια να προσφέρουμε στη νέα γενιά,
είναι μια σοκολάτα.

Πλουραλισμός;

Μόνον εγώ, ενευρίζομαι/θυμώνω/στενοχωριέμαι/απογοητεύομαι/προβληματίζομαι/ενοχλούμαι/ανησυχώ/βλέπω αδιέξοδα/μένω ασυγκίνητη/αδιαφορώ, όσο βλέπω ότι κάθε ένας και κάθε μια,που έχει χρηματίσει υπουργός, υφυπουργός,πρόεδρος,βουλευτής κλπ,

δεν δύναται,(διάβαζε δεν διατίθεται) να χωρέσει πουθενά τον προβληματισμό του/της και τις θετικές ιδέες του/της, για την πολιτική/κοινωνική/οικονομική ανάπτυξη/ανόρθωση/σωτηρία, της Ελλάδας, παρά μόνον σε ένα κόμμα,όμιλο,δίκτυο κλπ,κλπ, που θα ιδρύσει ο/η ίδιος/α;
Μόνον εγώ σκέπτομαι ότι όσο καταστροφικό είναι, το «όλοι οι καλοί χωράνε» (αρκεί να είναι σιωπηλοί και πειθαρχημένοι) και το οποίο οδηγεί στα τεράστια κόμματα, που περιέχουν δεκάδες και εκατοντάδες ετερόκλητα άτομα, που έχουν άλλη αφετηρία,αλλά κάνουν και συνειδητά «άλλη διαδρομή» και επιδιώκουν να μην έχουν ποτέ, ποτέ όμως, ένα τέρμα, με τον γνωστό διπολισμό και την εναλλαγή τους στην εξουσία,

άλλο τόσο διαλυτικό και αναποτελεσματικό για την οργάνωση και την διακυβέρνηση μιας χώρας , είναι και αυτό:

«Είμαι ο/η τάδε, έχω τις απόψεις μου,οι οποίες είναι αλάθητες, σε αυτές  είμαι ανυποχώρητος, και δημιουργώ πολιτικό σχηματισμό, στον οποίο σας καλώ να στοιχηθείτε»Είμαι ο πρόεδρος και βεβαίως, καταγράφω τους οπαδούς/ακόλουθους/φίλους/υποψήφιους ψηφοφόρους και διαπραγματεύομαι ανάλογα;

Κόμματα, κομματίδια, κομματάκια,κομμάτια και θρύψαλα.

 

 

Μεταλλάξεις

Όπως όλα τα καλά παιδάκια έτσι και τα δικά μου σε μικρή ηλικία πέρασαν διάφορες παιδικές αρρώστιες.

Κυρίως μπατμαν-ίτιδα, που ήταν η εξελιγμένη μορφή του ιού της ρομπεντωνδασων-ίτιδας,  και ζορο-ίτιδας, παγκόσμιου και παλιού ιού που προσβάλλει τους αθώους και τους ρομαντικούς, στην παιδική ηλικία,

Καθώς και σπαιντερμαν-ίτιδα που ήταν ακόμα πιο εξελιγμένη μορφή, περισσότερο επίμονη με πολλές  και μακρές επιπτώσεις και επιπλοκές, κυρίως λόγω της εκτεταμένης διασποράς του ιού παγκοσμίως.

Σε μια από αυτές τις μακριές επιδημίες, ένας εξάχρονος  σπάιντερμαν επέμενε να του πω σαν πάνσοφή μαμά που ήμουν, γιατί δεν έχουμε μεταλλαχθεί ακόμα και πότε θα μεταλλαχθούμε και γιατί αργεί τόσο πολύ η ανθρωπότητα να εκφράσει τη μετάλλαξη που οπωσδήποτε οφείλει, είναι απαραίτητο, φυσικό και αναγκαίο να δεχθεί/υποστεί/αναπτύξει.

Οι απαντήσεις μου γυρόφερναν αμήχανα και χαζά, γύρω από τους φρονιμίτες μας που τείνουν να εξαφανιστούν, διότι δεν μασουλάμε πια τεράστια, κλαδιά δέντρων! (άλλη γνώμη θα έχουν σίγουρα οι γναθοχειρουργοί, αλλά και όλοι εμείς τα τελευταία χρόνια, για το τι ακριβώς μασουλάμε,αλλά τέλος πάντων) και το ότι οι άνθρωποι έχουν λεπτότερο ουρανίσκο και μικρότερα δόντια σε σχέση με άλλα ζώα  και ότι είναι τα μόνα πρωτεύοντα, που έχουν τόσο μικρούς  σχεδόν ίσους με τα άλλα δόντια κυνόδοντες.

Επίσης έκανα μια απελπισμένη προσπάθεια να σώσω το γόητρο της μάνας! με ασθενική αναφορά στη μελανίνη και στο σκούρο χρώμα που προφύλασσε τον άνθρωπο από την ηλιακή ακτινοβολία,

αλλά τότε ο εξάχρονος  με κοίταζε με εμφανέστατη απογοήτευση  και δήλωνε  ότι αυτά δεν αξίζουν τίποτα και ο άνθρωπος θα έπρεπε να μεταλλαχθεί πλέον, ηχηρά και φανερά και καταλυτικά, διότι πολλές δεκάδες, εκατοντάδες αιώνες, παρέμεινε στάσιμος και προφανώς  αυτό δεν ικανοποιούσε τις ανάγκες και τις απαιτήσεις  του εξάχρονου, για την αόρατη και δυναμική πανταχού παρουσία του τιμωρού ανθρώπου σε όλες τις αδικίες/ανομίες/παρανομίες/εγκλήματα/ανοσιουργήματα χωρίς καθυστέρηση και χωρίς καμία ελπίδα  διαφυγής.

Πέρασαν χρόνια και η σπαιντερμανίτιδα πέρασε. Τη θέση της πήρε η σκέψη, ο προβληματισμός, η εκμάθηση θεωριών, η ιστορική μελέτη, η σύγκριση μεταξύ των πολιτισμών, η αναζήτηση των αιτίων και των αποτελεσμάτων και άλλα πολλά.

Αυτά πέρασαν σαν κινηματογραφική ταινία από το μυαλό μου όταν Σάββατο απόγευμα, με έφερε η ανάγκη (ή μάλλον το πείσμα) σε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο των νοτίων προαστίων. Εκεί υπήρχε ανοιχτό κατάστημα κινητής τηλεφωνίας, το οποίο υποτίθεται ότι θα διόρθωνε το λάθος του πωλητή άλλου καταστήματος της αλυσίδας, ο οποίος μου έδωσε λάθος προϊόν, ασύμβατο με το τηλέφωνο και εν τω μεταξύ έκλεισε για Σαββατοκύριακο, αφήνοντάς με χωρίς τηλέφωνο.

(Αφήνω ασχολίαστο το γεγονός ότι δεν ανέλαβε την ευθύνη του λάθους, και κάνοντας το Γερμανό! μου δήλωσε ότι «ναι μεν είναι αλυσίδα αλλά…», θα πρέπει ν αγοράσω άλλο προϊόν και να λύσω το θέμα μου την Δευτέρα με το κατάστημα όπου δημιουργήθηκε το λάθος)

Σάββατο,  λοιπόν νωρίς, απόγευμα, Απρίλης, Ελλάδα, Άνοιξη, χαρά θεού, ήλιος φιλικός, θάλασσα που στραφταλίζει, αέρας ανοιξιάτικος ζεστός, λουλούδια και δέντρα στο φόρτε τους,

Επιπλέον η Ελλάδα στη γνωστή κατάσταση. Με το ένα πόδι στη χρεοκοπία και το άλλο στην υποτέλεια, στην ανεργία, στα παρακάλια. Με τους νέους να φεύγουν στην Αγγλία, Ολλανδία, Γερμανία και αλλαχού, ψάχνοντας έναν τρόπο ύπαρξης.

Και όμως,

Τα μαγαζιά είναι όλα ανοιχτά. Κόσμος μπαινοβγαίνει ψωνίζει; κοιτάζει; Δεν ξέρω.

Και στους δυο τελευταίους ορόφους που είναι οι καφετέριες; Το αδιαχώρητο.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας, στριμωγμένοι σε τραπεζάκια σε απόσταση αναπνοής η μια παρέα από την άλλη, πίνουν καφέ.

Ουρανός φαίνεται ελάχιστος και  από ελάχιστους. Αέρας απών. Από παντού κλειστά με τζαμαρίες. Οι άνθρωποι έχουν μαζί τους και καρότσια με μωρά. Τα περισσότερα κοιτάζουν με απλανές βλέμμα και σιγονανουρίζονται από την οχλοβοή των ανθρώπων, σε ένα περιβάλλον που επειδή χαρακτηρίζεται «έξω»,  όσοι θέλουν καπνίζουν.

Κάποιο μωρό δίπλα μας  αρχίζει να κλαίει ασταμάτητα. Η μητέρα του βγάζει το κινητό της και το τοποθετεί μέσα στο καρότσι του βρέφους δίπλα στο κεφάλι του.Προφανώς μουσική.

Το μωρό σταματάει να την ενοχλεί.

Ο μέσα χώρος είναι επίσης γεμάτος από κόσμο. Στο ισόγειο υπήρχαν μεγάλοι χώροι με παιχνίδια της playmobil όπου τα παιδιά μπορούν να τα αγγίξουν και να παίξουν, ώστε να τα γνωρίσουν να τα επιθυμήσουν και να ζητήσουν από τους γονείς  να τα αγοράσουν αργότερα. Κυλιόμενες σκάλες με ένα αέναο πλήθος που ανεβοκατεβαίνει, φώτα, στολίδια, μουσική, οθόνες, διακοσμητικά, φτιάχνουν ένα  σύνθετο και βαρύ περιβάλλον, που τα παιδικά  και βρεφικά μάτια και αυτιά, δεν μπορούν  να απορροφήσουν παρά μόνο, ως  διεγερτικό ή αποχαυνωτικό.

Στους επάνω ορόφους  που συνωστίζονται οι γονείς για καφέ, υπάρχει και εκεί η ίδια εικόνα. Τραπεζάκια δεν υπάρχουν ελεύθερα ούτε για δείγμα. Τα παιδιά εδώ, είναι γύρω από μεγάλες  κατασκευές της playmobil, τα οποία συνιστούν ολόκληρες συνθέσεις, κλεισμένες ερμητικά σε πλαστικά διαφανή κουτιά και εκείνα απλώς τα κοιτάζουν με λαχτάρα.

 

Μεταλλαχθήκαμε.

Μεταλλαχθήκαμε,  μου ’ρχεται να φωνάξω, αλλά σκέφτομαι ότι θα είμαι απλά γραφική.

Ναι ρε γαμώτο, τώρα τις βλέπω ολοκάθαρα τις μεταλλάξεις. Μια γενιά ετοιμάζεται που μόνο σε οθόνες μπορεί πλέον να συγκεντρωθεί.

Που δεν μπορεί να επικοινωνήσει με κανέναν και τίποτα.

Μεταλλαχθήκαμε.

Κανονικά η μυωπία θα είναι πια η φυσική κατάσταση του ματιού μας.

Τα δάχτυλά μας  θα είναι πιο μακριά και πιο ανθεκτικά.

Το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα θα πάψει να υφίσταται.

Η μέση μας και τα πόδια μας θα προσαρμοσθούν ανάλογα στην καθιστή θέση.

Όσον αφορά τα συναισθήματα, την επικοινωνία και την ουσία; Γκουγκλάρετέ το.

Η φύση δεν σημαίνει τίποτα, είναι μια γραφικότητα για ρομαντικούς, ηλικιωμένους και κάτι τρελλούς, εμμονικούς που τους λένε οικολόγους. Γι αυτό δεν τυγχάνει καμιάς προστασίας και σημασίας από κανέναν.

Μια άλλη μετάλλαξη είναι ότι δεν υπάρχουν πλέον «Καλοί άνθρωποι»

Καλός άνθρωπος είναι πλέον μια απλοϊκή χαζούλικη έκφραση που δεν έχει αντίκρισμα, δεν σημαίνει τίποτα.

Υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι. Αυτοί που αξίζει να τους ακούς, να τους διαβάζεις, να τους ακολουθείς. «Αξιόλογοι άνθρωποι», και δεν αναφέρομαι σε επιφανείς, φυσιογνωμίες που ξεχωρίζουν για τα σημαντικά πράγματα που κάνουν που εφευρίσκουν που συγγράφουν που, συνθέτουν, που διδάσκουν, που,που.

Όχι αναφέρομαι σε άλλους πολλούς που όμως, είναι πλέον «αξιόλογοι» Αυτοί που είναι  γιατροί και όντες φίλοι, γνωστοί σου, όταν είσαι κάπου κοντά τους και πάθεις κάτι, σε κοιτάζουν χωρίς να σε βλέπουν και σου λένε: «Πάρε τηλέφωνο τη γραμματέα να σου κλείσει ένα ραντεβού να το δούμε!»

Που το πρώτο και μοναδικό τους μέλημα είναι το κτίσιμο του επαγγελματικού τους προφίλ, η διαφύλαξη της απόστασης από τους άλλους, η προσωπική τους ανάπτυξη, η ενδοσκόπηση τους, η ανάλυσή τους και η προσπάθεια της κοινωνικής τους ανέλιξης. Αναφέρομαι στο είδος του ανθρώπου που έχει ανατείλει και τα πάντα κινούνται γύρω από το προφίλ του. Επαγγελματικό, προσωπικό, ψυχολογικό κλπ

Μεταλλαχθήκαμε.

Τι άλλο να πω; Θα μπρούσα να γράφω ως αύριο. Θα μπορούσα να το χτενίσω και το κείμενο για να είναι καλύτερο…και τι θα άλλαζε;

 

Πάω για περπάτημα.

Κάποια απόχρωση διαφορετική θα έχει σήμερα η θάλασσα και δεν θέλω να τη χάσω, θα είναι μοναδική και ανεπανάληπτη για πάντα στους αιώνες.