Αχ Ελλάδα, σ’αγαπώ;

Φέτος όλα είναι κάπως. Θα μου πείτε όλα, πάντοτε κάπως ήταν. Πάντα κάτι συνέβαινε, πάντα κάτι συμβαίνει.. Κάτι δύσκολο κάτι βαρύ, που προσπαθείς να το χειριστείς και να μη σε «πάρει από κάτω» να μη σε ισοπεδώσει, να μη σε αφανίσει. Κάτι καινούριο και άγνωστο που προσπαθείς, να το χειριστείς για «να το φέρεις στα μέτρα σου», να το μάθεις. Κάτι πιο μεγάλο, πιο «προχωρημένο» απ’ τη μέχρι τώρα ζωή σου, που πρέπει να το χειριστείς, να το εντάξεις , να το υποτάξεις, ώστε να κυριαρχήσεις πάλι και να μπορέσεις να συνεχίσεις.
Όσα χρόνια πίσω κι αν γυρίσεις και σκεφτείς, θα δεις ότι πάντα έτσι ήταν.
Πάντα συμβαίνει η ζωή. Αυτό είναι η ζωή.
Πάντα ήταν η ζωή.
Και στις γιορτές, τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, το Πάσχα, πάντα υπήρχε ένα μήνυμα διάχυτο, μια ατμόσφαιρα, που έλεγε:
«Αφήστε τα όλα για λίγες μέρες, ρίξτε αλλού την προσοχή σας, χαλαρώστε από τη ζωή, πάρτε μια ανάσα.
Έπειτα θα μπορέσετε να συνεχίσετε πίσω, λίγο πιο ξεκούραστοι, λίγο πιο ήρεμοι, λίγο πιο αγαπημένοι, λίγο πιο δυναμωμένοι, λίγο λιγότερο στρεσαρισμένοι.
Πάντα έτσι ήταν.
Και είναι καλοδεχούμενη, πολύτιμη και ζωογόνος αυτή η γιορτινή επικέντρωση. Δρα θεραπευτικά, διότι αφήνεσαι. Τραβάς χειρόφρενο για δυο τρεις μέρες και αφήνεσαι στα γέλια, στα χρώματα, στις μυρωδιές, στα στολίδια, στη γιορτή. Τη ζωή σου, την αφήνεις στο πλάι , την ξεχνάς για λίγο.

Φέτος λοιπόν, πάλι όλα είναι κάπως. Πώς κάπως; Κάπως λαθραία. Όλα γίνονται στα μουγκά, στο ελάχιστο, στο αθόρυβο.Σαν να μη γίνονται. Σαν να μην υπάρχουν.
Δεν πρέπει ν ακούγονται φωνές, ούτε ομιλίες. Δεν πρέπει να μυρίζουν γαργαλιστικές μυρωδιές, (ούτε λόγος για ζυμώματα, για κουλούρια και τσουρέκια). Δεν πρέπει να μπαινοβγαίνει κόσμος, ακόμα και τα απαραίτητα ψώνια πρέπει να έλθουν αθόρυβα και να εξυπηρετούν την αναγκαιότητα. Δεν πρέπει να χτυπούν τηλέφωνα, όσα χτυπήσουν, θα ακούσουν ευχές χαμηλόφωνες.
Τα πάντα θα γίνουν σαν να μην έγιναν.
Η παράκληση έχει διατυπωθεί: «Δεν θέλω ν αλλάζω παραστάσεις, πρέπει να είμαι εκεί, χωμένος, να μη φεύγει το μυαλό μου»
Ακόμα και ο πηγαιμός στην εκκλησία, στις πατροπαράδοτες στιγμές, (Επιτάφιος, Ανάσταση) είναι ανεπιθύμητος. Κι αυτό ακόμα,  αποπροσανατολίζει. Δείχνει πώς περνούν οι άνθρωποι αυτές τις μέρες. Με χαλάρωση, άδειασμα από καθημερινότητα, κάποια κατάνυξη, υπέρβαση.
Όλα  αυτά είναι: Ανεπιθύμητα. Ξεμυαλιστικά. Καταστροφικά.
Δεν θέλει να χαλαρώσει, δεν θέλει, να αφεθεί, δεν θέλει ν αγναντέψει από μακριά τη ζωή του.
Μην ξεγελιέστε, δεν είναι από ιερή προσήλωση στη γνώση, ούτε από μανιακή επιμονή στην τρανταχτή επιτυχία.
Φοβάται, φοβάται να σκεφτεί. Δεν θέλει να σκεφτεί. Τι συμβαίνει και τι σημαίνει.
Δεν θέλει να εννοήσει και να συνειδητοποιήσει.
Μια τέτοια ισοπέδωση, σαν τις πανελλήνιες,  δεν μπορείς να την χειριστείς, ούτε να την εντάξεις, ούτε να την υποτάξεις, ούτε να «την φέρεις στα μέτρα σου» και να κυριαρχήσεις, σε αυτήν.
Δεν πρέπει να σκέφτεσαι, ούτε να συνειδητοποιείς.
Παίζεις το παιχνίδι με τους όρους που υπάρχουν, χωρίς σχόλια, χωρίς ηρεμία και χωρίς χαλαρότητα.
Όσο για την εκκλησία, είναι πολύ αθώος ακόμα και δεν έχει μπει στο παιχνίδι των ανταλλαγών με το Θεό.
Το Πάσχα βέβαια σημαίνει πέρασμα. Αυτό το Πάσχα, είναι όντως ένα πέρασμα. Είναι το πέρασμα από τη μαθητική, ανήλικη ζωή, στην ενήλικη άγνωστη πραγματικότητα.

Ούτε κι αυτό έχει μείνει χρόνος διάθεση για να συνειδητοποιηθεί.
Είναι οι πρώτες σχολικές διακοπές που δεν έχουν ξενοιασιά, ατελείωτο ύπνο μετά από ατελείωτα ξενύχτια σε ατελείωτες (προσωπικής επιλογής) δραστηριότητες: παιχνίδια, έργα, βιβλία, τηλεφωνήματα, σινεμά , βόλτες και συζητήσεις, ατελείωτες συζητήσεις.
Είναι οι πρώτες διακοπές μετά από δώδεκα χρόνια που είναι μοναχικές, βασανιστικές, γεμάτες άγχος, κούραση, αγωνία, κρυφούς υπολογισμούς μονάδων, και απουσία.

Αποχή και απουσία.

Από εκδηλώσεις,ανθρώπους, σκέψεις,συναισθήματα,γεγονότα,εξελίξεις, από τη ζωή γενικώς.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς καταφέρνει ένας υποψήφιος και απομονώνεται από τα πάντα. Μπαίνει σε μια κάψουλα και δεν θέλει να χωράει εκεί οτιδήποτε άλλο, εκτός από βιβλία, σημειώσεις, τετράδια, στυλό, νερό και γλυκά. Οτιδήποτε σοκολατένιο. (Αν είχε λίγη έμπνευση και λίγη δημιουργικότητα το εκάστοτε υπουργείο παιδείας –όλα με πεζά- θα έβαζε σπόνσορα στις πανελλήνιες, διάφορες σοκολατοβιομηχανίες)
Δεν είναι ηρωισμός ούτε επιμέλεια, ούτε ένδειξη καλού και χρηστού χαρακτήρα, ούτε στοχοθεσία και υπεύθυνη στάση.
Είναι μονόδρομος.
Άλλοι το ξέρουν από την αρχή, άλλοι το ανακαλύπτουν στην πορεία, άλλοι δεν το ανακαλύπτουν ποτέ.
Δεν πίστεψα ποτέ στην θεωρία των καλών, των υπεύθυνων και συγκεντρωμένων μαθητών και των παραλιακών , ανεύθυνων  ή άσχετων που «δεν τραβάνε» στα μαθήματα.
Οι πάντες, με την κατάλληλη υποστήριξη, μαθησιακή και ψυχολογική, με την κατάλληλη ενίσχυση, σε ό, τι αφορά την ωριμότητα και την συγκρότηση της μαθησιακής τους προσωπικότητας, με την διερεύνηση των ικανοτήτων, ενδιαφερόντων και δυνατοτήτων του καθενός, όλα τα παιδιά, μπορούν να βρουν έναν τομέα της επιστήμης, της τέχνης, της τεχνικής ή της έρευνας ,στον οποίο θα απέδιδαν και θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα επαγγελματικό και προσωπικό, ωφέλιμο για την κοινωνία, μέλλον.
Όμως όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, το εκάστοτε υπουργείο παιδείας –όλα με πεζά- περί άλλα τυρβάζει.(Δεκάδες συστήματα άλλων χωρών,πιο ουσιαστικά και πιο αποτελεσματικά, εμείς δεν θέλουμε/μπορούμε/ασχολούμαστε/ενδιαφερόμαστε, να τα υιοθετήσουμε.

Γιατί;

Φοβόμαστε μήπως  μας διαβρώσουν τον πολιτισμό; ή απλώς δεν έχουμε την ικανότητα και τη θέληση να προσαρμόσουμε στην Ελληνική πραγματικότητα την θετική εμπειρία άλλων χωρών στον τομέα της εκπαίδευσης;

Μάλλον είμαστε πολύ απασχολημένοι με άλλα πολιτικά ζητήματα και δεν μπορούμε να διαθέτουμε τον πολιτικό χρόνο μιας κυβέρνησης για την παιδεία.Ούτε και μας νοιάζει. Στο κάτω κάτω μήπως η ζωή θα συνεχιστεί και μετά την δική μας διακυβέρνηση;

Αν ναι, ακόμα καλύτερα! Μέχρι να ξεμπλέξουν οι επόμενοι τα χάλια αυτά, θα περάσει μιαμιση τετραετία και θα αρχίσουνμε να ετοιμαζόμαστε να αναλάβουμε.
Ο υποψήφιος είναι μόνος. Παλεύει με ένα παράλογο σύστημα που σε μια μέρα θα καθορίσει εν πολλοίς τη ζωή του.
Δώδεκα χρόνια εκπαίδευσης και μάθησης! στην θαυμαστή Ελλάδα!! τον οδήγησαν φέτος, σε ένα δωμάτιο με ντάνες θεωρητικά ή θετικά βιβλία, (αναλόγως κατεύθυνσης), με μερική ή και ολική αποχή από κάθε φυσιολογική δραστηριότητα, με μάτια γυάλινα, που όταν βγαίνει από το δωμάτιο για να κάνει το τρίγωνο, ψυγείο, τουαλέτα, δωμάτιο,
Σε κοιτάζουν με αγωνία, και λίγη παραφροσύνη και σε ρωτούν:
«Όλα είναι όπως πριν;»
«Έγινε τίποτα φοβερό;»
«Μήπως χρεοκοπήσαμε;»
«Θα γίνουν όλα κανονικά; Οι πανελλήνιες;»
Μιλάμε ψιθυριστά,
Δεν κάνουμε τίποτα,
περπατάμε και βγάζουμε φωτογραφίες,
καθόμαστε ώρες και ώρες στις οθόνες,
περιμένουμε,
αθόρυβα, με συμπαράσταση, με οργή,
ανυπεράσπιστοι
και το μόνο που μπορούμε πια να προσφέρουμε στη νέα γενιά,
είναι μια σοκολάτα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s