Ζυμώνοντας Χριστουγεννιάτικα γλυκά.

Παλεύεις με τις λέξεις και προσπαθείς να είσαι καλός μάστορας.
Κι όμως αυτές,εκεί,σηκώνουν το δικό τους καπετανάτο.
Άλλες φουσκώνουν παραπάνω και βασανίζεσαι να τις χωρέσεις στο ταψί, άλλες μένουν άψητες και είναι βαριές στη χώνεψη,
άλλες παραζυμώνονται και είναι πρόβλημα να τους δώσεις σχήμα,
άλλες σκληραίνουν παραπάνω από όσο θες και πληγώνουν όπως τις αναμασάς,
άλλες είναι λασπωμένες κι αναγκάζεσαι να τις καταπιείς αμάσητες,
άλλες «αρπάζουν» και καψαλίζονται στις άκρες
και τότε, πρέπει να τις ξύσεις λίγο, για να φύγει η πικράδα και να στρογγυλέψουν,
άλλες ξεχνάς να τις αλείψεις και δεν γυαλίζουν καθόλου, είναι μουντές και μουτρωμένες, σαν συννεφιές,
λίγες μόνο από όλες,
(που τόσο κόπο κάνεις να τις βρεις, να τις παρατάξεις και να τις σερβίρεις),
είναι σωστές σε μέγεθος, σε βάρος και σε γεύση,
αφράτες, νόστιμες και γλυκές
και αυτές είναι που πετυχαίνουν το στόχο τους.
Όταν όλα έχουν τελειώσει πια και μαζεύεις τα σύνεργά σου,
ανακαλύπτεις ένα κομμάτι λέξεις, που ξεχάστηκε. Ένα μάτσο λέξεις που δεν του έδωσες σχήμα, δεν το ζέστανες στο φούρνο της καρδιάς σου, δεν το πρόσφερες.
Κρίμα,
Ίσως αυτό ήταν που έλειπε, για να πετύχει η συνεννόηση.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s