Στη σιγή του κόσμου

Μ’ αρέσουν οι εκκλησίες.
Με ησυχάζουν.
Με κάνουν να είμαι για λίγο,
Απερίσπαστη.
Χωρίς καμία σκέψη, καμία ενόχληση,
Καμία επαφή με κανέναν στον κόσμο.
Μόνος με τον εαυτό σου.
Αυτόν,
Που δεν χωράει συνήθως πουθενά.
Που πρέπει να τον λειάνεις,
να τον περιορίσεις,
να του τραβήξεις δυνατά τα γκέμια,
να τον ησυχάσεις.
Να του ψιθυρίσεις μυστικά στο αυτί, πως οι άνθρωποι …
Τέλος πάντων, για τις εκκλησίες ο λόγος.
Εκεί, με τους ζωγραφισμένους αγίους στον ουρανό.
Άλλοι να σε κοιτάζουν αυστηρά
κι άλλοι με παράπονο και καλοσύνη.
Όλοι όμως να σιωπούν και να αφήνουν σε εσένα το λόγο.
Με τα καντήλια αναμμένα.
Για να σου θυμίζουν το φως μέσα σου, που πρέπει να το κρατήσεις ζωντανό.
Με τα μανουάλια μπρούτζινα γυαλισμένα και ζεστά,
να περιμένουν την ελπίδα σου, την αγωνία σου και την υπόσχεσή σου.
Με εκείνο το ημίφως που μπαίνει απ’ τα παράθυρα, κατά προτίμηση, βιτρώ.
Εκείνα που σ’ αφήνουν να τα κοιτάς για ώρα και να ταξιδεύεις όπου λαχταράς.
Τέλος με εκείνα τα άδεια καθίσματα που περιμένουν στη σειρά καθαρά και φροντισμένα
Και σου επιτρέπουν να δεις να κάθεται εκεί, όποιον θέλεις, όποτε κι αν κάθισε,
Ή δεν κάθισε.
Μ’ αρέσουν οι εκκλησίες.
Οι άδειες εκκλησίες.
Χωρίς παράφωνους ψάλτες, που σε αποπροσανατολίζουν απ’τις σκέψεις σου.
Χωρίς παπάδες που πηγαινοέρχονται μεσ’ το ιερό βαριεστημένοι κι αμήχανοι.
Χωρίς φοβισμένους άντρες στο κατώφλι του θανάτου και γυναίκες που νοιώθουν μοναξιά και πήγαν κομμωτήριο για να συναντήσουν το Θεό.
Μ’ αρέσουν οι εκκλησίες.
Οι άδειες εκκλησίες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s