Τι μέλλον υπάρχει μετά από αυτό το καλοκαίρι;

Κάθομαι πάλι εδώ και μαγειρεύω πάλι τα γεμιστά μου χωρίς κιμά και το μυαλό μου αρμενίζει χιλιόμετρα και χρόνια μακριά. Αυτά τα γεμιστά σήμερα, είναι γεμάτα αναμνήσεις από το παρελθόν αλλά και από το μέλλον! Είναι πολύ πικάντικα γιατί τα έχω εμπλουτίσει με μπόλικη πολιτική σκέψη και λοιπά μπαχαρικά!
Απαιτείται, βλέπετε, πολλή ώρα στην κουζίνα και αυτό (όταν δεν είσαι ναύτης στη Σούδα και είσαι στην κουζίνα, μεσημέρι, καλοκαίρι και… άστα να πάνε!) σου επιτρέπει να σκέφτεσαι, να θυμάσαι,να ονειροπολείς και να κάνεις διάφορες αναγωγές άλλες πραγματικές κι άλλες συγγραφική αδεία.
Η αλήθεια είναι ότι ενώ υπάρχουν δεκάδες πράγματα που με απασχολούν και σκέφτομαι, δεν μπορώ να γράφω, προτιμώ να διαβάζω.
Υπάρχει γύρω και μέσα μας μια ατμόσφαιρα, σα μούχλα, όπως εκεί που βλέπεις ένα σκούρο σημαδάκι στο ταβάνι του μπάνιου και λες: «Μπα αποκλείεται, τα μάτια μου κάνουν, άστο να δούμε», ανοίγεις και λίγο το παράθυρο να φύγει η υγρασία και ξαφνικά, ενώ κάνεις ότι δεν βλέπεις και δεν πιστεύεις ότι συμβαίνει, ξυπνάς ένα πρωί και βλέπεις ότι το ταβάνι θέλει: ξύσιμο, πλύσιμο με χλωρίνη και πέρασμα με αντιμουχλικό! Υπάρχει λοιπόν, αυτό το καλοκαίρι κάτι σα μούχλα, που απλώνει και καταπίνει τα πάντα, ή κάτι σαν ηλίαση ή σαν ελαφριά διάσειση εγκεφάλου που σε ακινητοποιεί. Σε βάζει σε μια κατάσταση κατάπληξης και άμυνας. Κινείσαι λίγο και αργά, αφήνεις δύσκολες αποφάσεις ή πράγματα για «αύριο που θα δούμε πώς θα είναι τα πράγματα» και δεν ξέρεις πόσο χειρότερα ακόμα μπορούν να γίνουν και τι άλλο μπορεί να προκύψει απ’ το πουθενά.
Δεν είναι υπερβολή αυτό, γιατί κάθε φορά που θα ακούσεις ή θα διαβάσεις, τι έγινε, τι δήλωσαν, τι πρόκειται να γίνει, τι κινήσεις ετοιμάζονται και από ποιους, κάθε φορά αναρωτιέσαι: «Μα πόσες βλακείες μπορούν να κάνουν ακόμα, ή να πουν, ή πόσο πιο χάλια μπορούν να τα αντιμετωπίσουν, να τα χειριστούν και να τα οδηγήσουν εντέλει τα πράγματα;» Και περιμένεις γιατί νοιώθεις ότι οτιδήποτε και να πεις ή να γράψεις, την επόμενη ώρα μπορεί να είναι πολύ λίγο και πολύ άσχετο με την ρέουσα πραγματικότητα.
Άνθρωποι αριστεροί, με την σφραγίδα της αγιοσύνης στο μέτωπο, από εκεί που δεν είχαν καμιά απολύτως δημόσια έκθεση χρόνια τώρα, ξαφνικά δηλώνουν ανενδοίαστα τις οικογενειακές τους δυσπραγίες και ταυτόχρονα μετά από λίγο, παραδέχονται ότι τα παιδιά τους είναι συνδικαιούχοι σε παχουλούς λογαριασμούς!
Πρόεδροι της βουλής, ζητούν από τον Προκόπη, (μάλιστα αυτόν τον Προκόπη, με κάποια πιπεράτα σκάνδαλα; και όλα τα υπόλοιπα), που ξαφνικά έγινε ιερός θεσμός, να πάρει θέση γιατί το κόμμα τους δεν είναι τόσο αριστερό όσο υποσχέθηκε να είναι και δεν στρέφει το τιμόνι της κοινωνίας αριστερά αλλά κάνει άτιμες μανούβρες προς τα μνημόνια την εξάρτηση και την υποτέλεια!
Αριστεροί (δεν θα βάλω εισαγωγικά σε κανέναν, βάλτε τα μόνοι σας) δηλώνουν ότι αν δεν μπορεί ο κόσμος να τα αντέξει τα μέτρα, ας χαλαρώσει κι ας το ευχαριστηθεί! Βορίδης και Άδωνις, κουνούν απειλητικά και προειδοποιητικά το χέρι στην κυβέρνηση και της διαμηνύουν ότι «Χάρη σε εμάς υπάρχετε!» και η Δεξιά που ακολουθούσε νομοτελειακά το δρόμο για την κατάληξη του Πασοκ, για όλα όσα έκανε ή δεν έκανε δεκαετίες τώρα, ξαφνικά αρχίζει να σκέφτεται, «κάποιος ρε παιδιά, κάποιος να λειτουργήσει κάπως «πολιτικά» (εδώ ναι χρειάζονται και μπαίνουν τα εισαγωγικά), κι ας είναι κι ο Βαγγέλης!»
Αν μπορούσα να ζήσω πάλι, θα έπαιρνα τη ζωή όχι «Τρία κλικ αριστερά» που λέει η Γώγου, αλλά Τρία κλικ πιο ελαφρά. Όμως τώρα πάει αυτό, δεν γίνεται τίποτα, ο καθένας είναι αυτό που είναι και δυστυχώς όπως είναι φτιαγμένος έτσι βλέπει τα πράγματα.
Προτιμάω λοιπόν να διαβάζω αυτούς που έχουν την ψυχραιμία και τη θεωρητική γνώση, να αναλύουν στάσεις και πράξεις και επιλογές και να προσπαθώ να επιβιώσω.Σήμερα όμως αποφάσισα να γράψω.
Βέβαια όσο μεγαλώνεις, έχεις απώλειες σε εμφάνιση αλλά αποκτάς αποθέματα σε ψυχική αντοχή. Είναι η δικαιοσύνη της ζωής αυτή. Έτσι σώζεσαι, κι αν σε μια γενναία και ολοκληρωτική διάψευση έχασες κάποτε τον κόσμο και διαλύθηκες, τώρα έχεις κρατήσει τις σωστές αποστάσεις στις επενδύσεις σου στην πολιτική και δεν ξέρω αν αυτό λέγεται ενσωμάτωση στο σύστημα ή γεράματα! αλλά εγώ το λέω ωριμότητα και επαφή με την πραγματικότητα. Σκέφτομαι όμως πολύ τους νέους και τις κοπελιές που έχουν επενδύσει τα όνειρά τους, τη χαρά τους και τις προσδοκίες τους, (πέρα από το επαγγελματικό τους μέλλον στην Ελλάδα και την ζώσα ύπαρξή τους εδώ), για το ψυχολογικό τους προφίλ μιλάω (και όχι γι αυτούς που δεν έχουν τίποτα να ελπίσουν και να χτίσουν και θα γκρέμιζαν με ευκολία τα πάντα, λέγοντάς το αυτό επανάσταση), Σκέφτομαι λοιπόν όλους αυτούς τους νεώτερους από εμένα, που πραγματικά δεν ξέρει κανείς τι σκέφτονται, τι ελπίζουν,τι προσδοκούν, τι έννοια δίνουν πια στις λέξεις, με όλο αυτό το ακατανόητο, αλλοπρόσαλλο, πολλάκις παρανοϊκό τοπίο στο οποίο ζουν και πώς αντιλαμβάνονται τη ζωή τους σαν κοινωνικά όντα σε μια κοινωνία που δεν τους προσφέρει ούτε χαρά, ούτε δικαίωση, ούτε διέξοδο, ούτε ταύτιση, ούτε πρότυπα ζωής, ούτε κάποιο ιδανικό.
Ο δεκαεφτάχρονός μου είναι πηγμένος μέσα στην παρανοϊκή και ισοπεδωτική καλοκαιρινή ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ! Η εντολή από το φροντιστήριο είναι ρητή: Π Α Π Α Γ Α Λ Ι Α !
Τα πάντα πρέπει να τα μάθει ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ. Αρχαία, Λατινικά, Ιστορία, ακόμα και εκθέσεις! Όμως στην Ιστορία και στα κείμενα αρχαίων κ λατινικών, πρέπει να «ΞΕΡΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΕΞΩΦΥΛΛΑ!» «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΑΠΕΞΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!» «ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΝ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΣΗΜΑΔΑΚΙ Η ΣΕΛΙΔΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΤΟ ΦΕΡΕΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ!»
Κάθε φορά που ένα παιδί μου Έδινε Πανελλήνιες, πάθαινα πάντα τα εξής: Την πρώτη φορά, παρότι ήμουν επιφυλακτική και εγκρατής, σιχάθηκα τη Φυσική. Όλα εκείνα «τα κεκλιμένα επίπεδα» που μεσολαβούσαν για να αναπηδήσει η σφαίρα, (η οποία είχε μια ταχύτητα α και μια φορά ή διεύθυνση ή δεν ξέρω τι άλλο) και να αλλάξει πορεία ή να αποκτήσει στροφορμή η οποία έπρεπε να υπολογιστεί, μου ανακάτευαν το στομάχι. Ευτυχώς δεν τα άκουγα όλα, γιατί μεσολαβούσαν οι πάντα κλειστές πόρτες και ως άτομο της θεωρητικής, θεωρήθηκα εξ αρχής άσχετη και άπειρη οπότε απείχα ευγενικά από όλες τις διαδικασίες των κεκλιμένων επιπέδων. Το μόνο κεκλιμένο επίπεδο που παρέμεινε ανέγγιχτο στην καρδιά μου, ήταν τα κεραμίδια του πατρικού μου σπιτιού.
Τη δεύτερη φορά ήμουν πιο ενεργητικά συμμέτοχη και τότε σιχάθηκα τη Βιολογία. Κρατούσα ένα βιβλίο και άκουγα χιλιάδες νουκλεοτίδια και άκουγα από ένα παιδάκι δεκαεφτάρικο ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ για:
Τεχνολογία του ανασυνδυασμένου DNA
• Μία γονιδιωματική Βιβλιοθήκη περιέχει όλο το γονιδίωμα ενός οργανισμού
• Κλωνοποίηοη του mRNA: Κατασκευή cDNA Βιβλιοθήκης
• Η υβριδοποίηση των νουκλεϊκών οξέων χρησιμοποιείται για την ανίχνευση κλώνων γονιδιωματικής ή cDNA βιβλιοθήκης
• Η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης PCR επιτρέπει τον επιλεκτικό πολλαπλασιασμό αλληλουχιών DNA
Ξανά και ξανά και ξανά μέχρι να πεις τη σωστή λέξη και όλο αυτό μου θύμιζε έργο του Χίτσκοκ με βαλίτσες και μέλη πτωμάτων μέσα σε αυτές και Βέρτιγκο κι άλλο Βέρτιγκο αυτά και άλλα πολλά τέτοια και χειρότερα.
Άλλες φορές μου ερχόταν να ουρλιάξω, άλλες να πετάξω το βιβλίο από τον τρίτο όροφο και άλλες να πω στο παιδί μου: «Παράτα το γιατί θα τρελαθείς».
Αντί γι αυτό, χαμογελούσα ψύχραιμα σαν να ήταν εντελώς φυσιολογικά όλα αυτά και μάλιστα προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι έτσι είναι, χρειάζεται σκληρή πιο σκληρή ακόμα πιο σκληρή προσπάθεια και εγώ οφείλω να στηρίξω αυτή την προσπάθεια με όλα τα μέσα.
Τη βιολογία τη σιχάθηκα δια βίου. Εγώ, από έχω την τρέλα να διαβάζω μέχρι επιστημονικές ανακοινώσεις σε συνέδρια για ειδικά θέματα ιατρικής έρευνας, ακόμα κι αν πρόκειται για νοσήματα που έχει το 1/100.000 άτομα και που βλέπω εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς στο YouTube.
Και ήρθε λοιπόν τώρα η στιγμή, που θα σιχαθώ τα αρχαία και τα λατινικά αλλά κυρίως την ιστορία. (Δεν τα σιχάθηκα στην εποχή μου γιατί η πραγματικότητα ήταν πιο light.)
Κάθε φορά λοιπόν, όλες τις φορές ως τώρα έφτανα στα ερωτήματα: «Μα πόσο πολύ θα το αποβλακώσουν; Πόσο θα το καταστήσουν ανίκανο να σκέφτεται; Πόσο θα του απαγορεύσουν να έχει γνώμη, να διαμορφώνει άποψη; Πόσο θα το αποτρέψουν από το να διαβάζει και να μαθαίνει, να «βλέπει» πίσω από τις γραμμές, να κρίνει και να αμφισβητεί, να έχει χιούμορ και να έχει το θάρρος της γνώμης του; Πόσο;»
Και βέβαια ο σκοπός μου δεν είναι να «τα σούρω» στους εκπαιδευτικούς. Παρότι είναι μέρος του προβλήματος, ΚΑΙ με αυτούς το σύστημα θριαμβεύει και γιγαντώνεται και παρότι δεν θυμάμαι να έκαναν ποτέ κυρίαρχο αίτημά τους την επιμόρφωσή τους, την αλλαγή της παροχής της γνώσης και παρότι δεν δέχθηκαν ποτέ την αξιολόγησή τους, παρόλα αυτά όλους τους γνώρισα, πολλούς τους συμπάθησα (θα μπορούσα να κάνω και παρέα μαζί τους εκτός σχολείου),κάποιους τους εκτίμησα και λίγους, τους θαύμασα για τον τρόπο που αντιλαμβανόντουσαν και έκαναν τη δουλειά τους.
Οι εκπαιδευτικοί λειτουργούν στα πλαίσια του συστήματος της εκπαίδευσης με ό, τι σημαίνει και συνεπάγεται αυτό. Κάνουν χρήση των πρακτικών, των δικαιωμάτων, των εθιμικών δικαίων, των εγκυκλίων των νόμων αλλά και των ανοχών που τους παρέχει το σύστημα, μέσα στο οποίο εντάσσεται η καθημερινή τους εργασία. Ότι δηλαδή έκανα και εγώ και όλοι μας καθημερινά, μόνο που η εκπαίδευση είναι η φλέβα που μεταφέρει το αίμα στην επόμενη γενιά για να συνεχίσει να υπάρχει ο κόσμος.
Το σύστημα εκπαίδευσης δεν θα το αλλάξουν ένα πρωί οι εκπαιδευτικοί, όποια πολιτική τοποθέτηση κι αν έχουν σε όποιο συνδικαλιστικό φορέα και αν συσπειρώνονται, όσο αγωνιστές ή εκσυγχρονιστές ή εκσυγχρονισμένοι οι ίδιοι και αν είναι, όσο και καλοί άνθρωποι και αν είναι και όσο κι αν έχουν όραμα για τη δουλειά τους. Το σύστημα εκπαίδευσης θα αλλάξει όταν υπάρξει μια συμφωνία, μια συμπόρευση, ένα μέτωπο, από όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις που αντιλαμβάνονται σοβαρά το ρόλο τους για ουσιαστικές και πραγματικές αλλαγές που θα στοχεύουν στην πραγματική γνώση, στην ανάπτυξη της χώρας σε όλα τα επίπεδα μέσω της μόρφωσης και της εκπαίδευσης και που θα αποφασίσει να συνδέσει την εκπαίδευση με την παραγωγή και την οικονομική ανάπτυξη.
Ερώτηση: Υπάρχει κανένα κόμμα που αυτή τη στιγμή έχει στρώσει τις αρμόδιες επιτροπές του, να εκπονούν ένα τέτοιο σχέδιο δράσης και ανάπτυξης; Απάντηση: Όχι. Άλλοι παίζουν επανάσταση, άλλοι προσπαθούν να επιβιώσουν στον πολιτικό χάρτη και άλλοι βγάζουν τις προ 20 ετίας θέσεις και τις ξεσκονίζουν από το χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Τώρα λοιπόν φέτος, που βλέπω ένα παιδί που του αρέσει πραγματικά η Ιστορία. Που διαβάζει από βιβλία που δεν τα έχουμε και δεν θα τα δω ποτέ στη ζωή μου, που διαβάζει Ιστορία από βιβλία ξένων ιστορικών και που μπορεί να σου αφηγείται Ρωμαϊκή ή Βυζαντινή ή Αρχαία Ιστορία και να σε κάνει να αφήνεις ό, τι κάνεις και να κρέμεσαι από τα χείλη του, Να είναι αγχωμένο, στρεσαρισμένο, να βλέπει εφιάλτες, να μην μπορεί να συμμετέχει σε καμία φυσιολογική δραστηριότητα και να επαναλαμβάνει συνέχεια: « Πώς θα τα μάθει ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ;» «Αν δεν τα μάθει ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ δεν πρόκειται να πιάσει τη σχολή που προτιμά» και άλλα πολύ χειρότερα που δεν τα γράφω παρότι δεν θα διαβάσει αυτό το κείμενο παρά του χρόνου, μετά τις Πανελλήνιες…
Αναρωτιέμαι συνέχεια τι μπορεί να σκέφτεται αυτή η γενιά, πώς θα εκφραστεί πολιτικά σε ένα χρόνο που θα είναι 18 χρονα ισοπεδωμένα, παιδιά και που όλο αυτό το διάστημα ακούνε σκόρπια ανάμεσα στις εφόδους τους στο ψυγείο ή από τα γύρω μπαλκόνια, όλα αυτά τα παρανοϊκά που συμβαίνουν και εμφανίζονται ως κανονική πολιτική ζωή της χώρας;
Τι σκέφτονται αυτά τα παιδιά που δεν είναι τόσο μικρά για να μην καταλαβαίνουν ούτε τόσο μεγάλα για να καταλαβαίνουν και να ερμηνεύουν; Και γιατί ο δεκαεφτάχρονός μου έβαλε σαν όρο κάθε βράδυ που τελειώνει το διάβασμα,  ό, τι ώρα κι αν είναι, θα βλέπουμε μαζί (παιδί+γονείς) το House of cards ; Τι θέλει να πει μα αυτό; Γιατί μας βάζει να το δούμε, μια και αυτός το έχει ήδη δει; Θέλει να μας πει ότι αυτό είναι γι αυτόν η πολιτική; Αυτό έχει αποκομίσει από τον απόηχο της πολιτικής ζωής που φτάνει στα κλειδωμένα φέτος αυτιά του; Μια ατελείωτη ίντριγκα, όπου πάντα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, όπου δεν υπάρχουν όρια και κόκκινες γραμμές όπου κανόνας είναι η ιταμότητα, το προσωπικό συμφέρον, η απολαβή, η διαβολή, η εξαγορά ανθρώπων και συνειδήσεων και όπου το κάθε λογής όπλο από την ψυχολογική βία, έως τον απόλυτο έλεγχο των ανθρώπων, τη σεξουαλική χρήση των ανθρώπων έως και τους διαδοχικούς φόνους είναι στην καθημερινή διάταξη και δεν εκπλήσσει κανέναν; Αυτό θέλει να μας πει; ή πιστεύει ότι πρέπει να μας προφυλάξει! Και μας δείχνει κάτι τόσο σκληρό για να μας πει με τον τρόπο του να μην ασχολούμαστε με την πολιτική και να μην πονάμε; Κανείς δεν ξέρει και κυρίως δεν είναι η εποχή τώρα για να ανοίξουμε τόσο βαθειά πηγάδια συζήτησης μαζί του.
Κανείς δεν ξέρει τι σκέφτονται αυτά τα παιδιά και υπάρχει καμιά αριστερά γαμώτο μου που να τη νοιάζει; Υπάρχει κανένας που είναι στην κυβέρνηση και νοιώθει ότι είναι υπεύθυνος για την εκπαίδευση, για την παιδεία, για τον πολιτισμό, για τη νεολαία και για την συνέχιση της ζωής σε αυτό το κομματάκι γης που λέγεται Ελλάδα;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s