Ένα με τη φύση.

θαλασσα

Αναρωτιέμαι πάντα πώς γίνεται, όταν είσαι στην εξοχή στην ύπαιθρο στην περιφέρεια, όπως κι αν το πεις, εκτός Αθήνας τέλος πάντων, Ο ουρανός να κατεβαίνει τόσο χαμηλά, να σε αγγίζει φιλικά στον ώμο και να σε τραβάει ψηλότερα απ’ το μπόι σου. Τα δέντρα να καταλαμβάνουν το είναι σου, να νοιώθεις τις ρίζες τους να σε συνδέουν γερά και αιώνια με τη γη, Τη θάλασσα να εισβάλει εντός σου και να εισπνέεις,να γεύεσαι την αλμύρα της σαν να είναι δική σου ανάσα Το πράσινο να φυτρώνει στη σκέψη σου και να μπουμπουκιάζει τη διάθεσή σου

Ο αέρας να φυσάει στο μυαλό σου και να καθαρίζει τη σκέψη σου… Πώς γίνεται  τόσο εύκολα κάθε φορά,να γίνεσαι μέρος της φύσης φεύγοντας απ’ την Αττική.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s