Τι είδους γέφυρα είμαστε;

Έχω μια κρυφή υποψία,
όχι- όχι.
Έχω μια κρυφή βεβαιότητα.
Δεν είμαστε το σταυροδρόμι των πολιτισμών. Δεν είμαστε η χρυσή γέφυρα ανάμεσα σε ανατολή και δύση.
Δεν είμαστε ένα κομμάτι Παρθενώνα, ούτε ένα κομμάτι Περικλή και χρυσού αιώνα, ένα κομμάτι Ολυμπίας, ούτε Ελευσίνας, ούτε ένα κομμάτι Ιουστινιανού και Αγιάς Σοφιάς ,ούτε ένα κομμάτι Βενιζέλου και Εθνικής Αντίστασης .
Δεν είμαστε πάλι, ένα κομμάτι «Επιστημονικής Επανάστασης» ούτε Διαφωτισμού. Ούτε ένα κομμάτι από τον Γουτεμβέργιο, ούτε ένα κομμάτι της αστικής ή βιομηχανικής επανάστασης, ούτε η θαλασσοκράτειρα χώρα είμαστε που στο ένα χέρι κρατάει την Ευρώπη και στ’ άλλο την Ασία και έχει στο τσεπάκι τα πολιτικά και στρατιωτικά πλεονεκτήματα. Ούτε είμαστε ένα κομμάτι συστηματικής βιομηχανίας, ούτε καν μια σεβαστή στρατιά συνειδητών εργατών φτιάξαμε, ούτε ένα μικρό τελευταίο βαγόνι δεν είμαστε στην ατμομηχανή της Ευρώπης. Στα 2500 χρόνια του σύγχρονου πολιτισμού της Ευρώπης, δώσαμε τον Αρχαίο ελληνικό πολιτισμό μας και αποχωρήσαμε σίγουροι ότι δεν χρειάζεται να κουνήσουμε ούτε το μικρό μας δακτυλάκι πια για όλες τις επόμενες χιλιετίες. Συμμετείχαμε στους δύο σύγχρονους παγκόσμιους πολέμους, και δώσαμε το μερίδιό μας σε αίμα.
Ούτε κομμάτι όπερας, μπαλέτου, ούτε ένα κομμάτι επιστημονικής έρευνας και υψηλής τεχνολογίας είμαστε ,ούτε ένα κομμάτι εγκαθίδρυσης της πραγματικής δημοκρατίας και συνεργασίας βιώσαμε και πραγματώσαμε.
Ούτε ούτε ούτε ούτε.
Το βλέπω στην ευκολία που σκοτώνουμε ένα παιδί, δύο παιδιά, τρία παιδιά, μια έφηβη, δύο, τρεις έφηβες, μια γυναίκα, δυο γυναίκες, τρεις γυναίκες, μια γριούλα, δυό ,τρεις, ένα ζευγάρι ηλικιωμένων,
Στον τρόπο που χτυπάμε τον αντίπαλο στο γήπεδο, αν είναι δυνατόν μέχρι θανάτου,
Το βλέπω στην ευκολία που περιθωριοποιούμε όποιον διαφέρει από εμάς, όποιον νομίζουμε ότι μας φέρνει σε δύσκολη θέση, μέχρι να τον ισοπεδώσουμε, να τον εξαφανίσουμε,
Στον τρόπο που εξαγοραζόμαστε,
Στον τρόπο που μπαίνουμε σε ό, τι παράνομο και συμφέρον υπάρχει.
Στον τρόπο που κλέβουμε, λεφτά, αντικείμενα, οικογενειακές περιουσίες, επαγγελματικές θέσεις, εκτιμήσεις, φίλους, συζύγους, εραστές, ιδέες, πνευματικές ιδιοκτησίες, πτυχιακές εργασίες, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, και ό,τι άλλο μπορούμε χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς ενδοιασμούς.
Στον τρόπο που ασκούμε διοίκηση σε εταιρία, σύλλογο και διαχειριζόμαστε εξουσία, σε κόμμα ή κυβερνητική θέση.
Στον τρόπο που δεν υπολογίζουμε και αγνοούμε (με την έννοια της αγνόησης όχι της άγνοιας), τον πόνο του διπλανού μας,
Στον τρόπο της κυνικής συμπεριφοράς και αδιαφορίας απέναντι σε όλους τους κοινωνικά αποκλεισμένους,
Στον τρόπο που προωθούμε τα μικρά και μεγάλα συμφέροντά μας, χρησιμοποιώντας, ανθρώπους, παλιές επαφές, παλιές και νέες γνωριμίες, παρέες, οποιοδήποτε λόμπυ, ανεξαρτήτως πνευματικής, πολιτικής, ιδεολογικής, κλπ., κλπ. συγγένειας με αυτό,
Στον τρόπο που πνίγουμε με το λάστιχο και πετάμε τα αδέσποτα νεογέννητα γατάκια στα σκουπίδια,
Στον τρόπο που πετάμε τα σκουπίδια μας στους δρόμους, στα παρτέρια, στις παραλίες, στα βουνά και τις εξοχές,
Στον τρόπο που δεν κάνουμε τη δουλειά μας, για την οποία πληρωνόμαστε , χωρίς καμία τύψη και  αδιαφορούμε για το αποτέλεσμα, ή ακόμα χειρότερα, δημιουργούμε τις συνθήκες για «να ξαναπροσπαθήσουμε» να αποδώσουμε το ζητούμενο και να αμειφτούμε ξανά, αγνοώντας κάθε έννοια της λέξης επαγγελματισμός.
Στον τρόπο που κρίνουμε, κριτικάρουμε, χλευάζουμε, σαρκάζουμε, απορρίπτουμε και ποδοπατούμε οτιδήποτε δεν καταλαβαίνομε ή δεν αντέχουμε.
Στον τρόπο που οικειοποιούμαστε και εκμεταλλευόμαστε τα παιδιά μας για να ικανοποιήσουμε τις φιλοδοξίες, τα απωθημένα, και τις ανεπάρκειές μας.
Στον τρόπο που αρπαζόμαστε απ’ τις διάφορες θέσεις στην κοινωνία, αρνούμενοι να αφήσουμε χώρο σε νέους και άλλους ανθρώπους.
Στον τρόπο που περιφρονούμε και μειώνουμε τις επιτυχίες των άλλων.
Για όλα αυτά τα μικρά , τα μεγάλα, τα μέγιστα ,
Έχω τη κρυφή βεβαιότητα ότι δεν έχουμε αποτελέσει την ένδοξη ιστορική συνέχεια.
Είμαστε η ξύλινη γέφυρα που σαπίζει σ’ ένα βάλτο κι επάνω της κάθονται
όλη η αδιαφορία, ο κυνισμός, η ψυχρή αυτοματοποίηση του ανθρώπου στη δύση και
η ραθυμία, το μπαξίσι, η δεισιδαιμονία, και η άγνοια της ανατολής.
Ανθελληνικές σκέψεις;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s