Ανταπόδoση.

Το μικρό παράθυρο της κουζίνας, το καλοκαίρι, ήταν πάντα κουφωμένο. Ήταν βορεινό και σε συνδυασμό με την μπαλκονόπορτα της τραπεζαρίας, έκανε ρεύμα.
Αυτό το ρεύμα, ήταν το αντίστοιχο σημερινό αιρ κοντίσιον! Υπήρχε συγκεκριμένη εποχή και συγκεκριμένη συζήτηση και άδεια(!) για να δημιουργηθεί, (γιατί αλλιώς μπορεί να παίρναμε κανένα πλευρίτη!) και ήταν αυτό που μας έσωζε τα καυτά μεσημέρια το καλοκαίρι!
Η διαδικασία ήταν περίπου αυτή που ακολουθεί η οικογένεια για να αποφασίσει να ανοίξει τον κλιματισμό.
Δεν το θυμάμαι απλώς,
το ξαναζώ.
Δεν χρειάζεται να κλείσω τα μάτια, ούτε να κάνω ιδιαίτερη προσπάθεια, είναι εκεί, μια μνήμη όμορφα τυλιγμένη στο συρτάρι της, καταχωρημένη για πάντα στα εγκεφαλικά μου κύτταρα.
Κάποια στιγμή έγινε κάτι, άλλο, σύγχρονο, σημερινό, και οι αισθήσεις, η ακοή κυρίως, οδήγησε γρήγορα στην αντίληψη κι από εκεί στη μνήμη. Υλικό για τους ψυχολόγους θα πείτε ή για τους ερευνητές ψυχιάτρους που προσπαθούν αποκρυπτογραφούν την άβυσσο του νου.
Όπως και να’ χει, κάποιο μικρό κουρελάκι ξέφυγε λίγο, κι αμέσως ξετυλίχτηκε ολοζώντανη μπροστά μου, όχι μόνο η σκηνή, αλλά και η ατμόσφαιρα. Ένοιωσα την ένταση της ζέστης, την απόλυτη μεσημεριανή ησυχία του καλοκαιριού στη γειτονιά, τη δροσιά της τραπεζαρίας , άκουσα το ροχαλητό του πατέρα μου να έρχεται απ΄την κρεβατοκάμαρα και εντείνοντας την προσοχή μου, άκουσα και την ήσυχη ρυθμική αναπνοή της μητέρας μου, απ’ το πάτωμα!
Απ’ το πάτωμα; Μάλιστα! Ήταν μια καλοκαιρινή τελετουργία αυτή, που αφού ο πατέρας μου προσπάθησε χρόνια ολόκληρα να την κόψει, στο τέλος το πήρε απόφαση και παραιτήθηκε. Το δέχτηκε στωικά και είμαστε όλοι ευτυχισμένοι.
Το σπίτι που γεννήθηκα και φέρνω στο μυαλό μου, ήταν ο πάνω όροφος μιας διπλοκατοικίας. Στην οροφή είχε κωνική στέγη με κόκκινα κεραμίδα. Από την είσοδο που ήταν δίφυλλη, μεγάλη, πράσινη ξύλινη, με τζαμάκια στο επάνω μέρος, δυο στρογγυλά χρυσά πόμολα και ένα ρόπτρο,
έμπαινες κατευθείαν, χωρίς χολ, σε ένα μεγάλο παραλληλόγραμμο δωμάτιο. Αυτό ήταν το δωμάτιο υποδοχής ή σάλα. Εκεί λοιπόν ήταν η περιβόητη μπαλκονόπορτα που έβγαζε σε ένα μικρό μπαλκόνι.
Μόλις οι ζέστες άρχιζαν να επιμένουν και να παραμένουν  συνεχώς για δεύτερη εβδομάδα, τότε άρχιζε η ιστορία με τη μπαλκονόπορτα.
Η μητέρα μου άρχιζε να περπατάει ξυπόλητη στο σπίτι που είχε παντού ξύλινα πατώματα και τα ζεστά μεσημέρια, αφού έκλεινε σε όλα τα παράθυρα τα παντζούρια, (τα σκούρα δηλαδή), για να αφήσει έξω την αντηλιά και τη ζέστη, κούφωνε το παράθυρο της κουζίνας και την μπαλκονόπορτα. Κούφωνε, θα πει, έπιανε το ένα παντζούρι με το άλλο με το σιδερένιο πιαστράκι, χωρίς να τα τραβήξει να εφαρμόσουν και να κλείσουν . Έτσι έμπαινε στο σπίτι ελάχιστο φως, αλλά αρκετός αέρας και σε συνδυασμό με το κουφωμένο παράθυρο της κουζίνας , σχηματιζόταν εκείνο το περιβόητο ρεύμα!
Δεν μπορούσαν εύκολα να το έχουν όλοι αυτό, γιατί δεν τους ευνοούσε η θέση των παραθύρων τους.
Τώρα όμως υπήρχε ένα άλλο πρόβλημα σοβαρό και αξεπέραστο. Ζήτημα ζωής και θανάτου! Αν το μεσημέρι που η μάνα μας έπεφτε λίγο να κοιμηθεί και να ξεκουραστεί, εμείς βγαίναμε στο μπαλκόνι και πέφταμε; Θα σκοτωνόμαστε!
Έτσι λοιπόν το πήρε απόφαση, ο μόνος τρόπος να κοιμηθεί, να ξεκουραστεί και να περάσουν οι ζεστές ώρες του μεσημεριού, ήταν να φυλάει την μπαλκονόπορτα!
Έπαιρνε λοιπόν ένα παλιό σεντόνι, το έστρωνε μπροστά στην μπαλκονόπορτα και ξάπλωνε εκεί μια ωρίτσα. Εκεί στο πάτωμα, μπροστά στο ρεύμα, την έπαιρνε ο ύπνος και έλεγε ότι ήταν ο πιο δροσερός και ωραίος ύπνος του καλοκαιριού.
Εκεί λοιπόν κάποια μεσημέρια με τη απόχρωση της παραβατικότητας, προσπαθούσα αθόρυβα, με δεξιοτεχνία διαρρήκτη, να ανοίξω αθόρυβα την πόρτα του μπουφέ που ήταν μόλις ενάμιση μέτρο μακριά της, να πάρω την γυάλα με το φρεσκοφτιαγμένο βύσσινο, να το μεταφέρω στην κουζίνα, να φάω κάμποσο και να γυρίσω αθόρυβα να το βάλω στη θέση του, χωρίς να ακουστεί κιχ!
Η πόρτα του μπουφέ έτριζε ελαφρά, η καρδιά μου χτύπαγε δυνατά και νόμιζα ότι θα ξυπνούσε από τον χτύπο της. Η γυάλα κόντευε να μου πέσει όπως σηκωνόμουν από το χαμηλό ράφι και το πάτωμα μέχρι την κουζίνα, ακουγόταν εφιαλτικό παρότι περπατούσα στα νύχια. Έτρωγα μια κουταλιά με την ψυχή στο στόμα, έπλενα σιγά σιγά το κουταλάκι για να μη χρειαστεί να γυρίσω στην κουζίνα και ξεκινούσα με χίλιες προφυλάξεις για τον μπουφέ. Έβαζα το γλυκό στη θέση του, έκλεινα την καταραμένη πόρτα που ξαναέτριζε στο ίδιο σημείο και ξεκινούσα να φύγω σίγουρη ότι δεν κατάλαβε τίποτε.
Μια φορά μόνο συνειδητοποίησα ότι η ρυθμική αναπνοή δεν ακούγεται όπως πριν και πάγωσα. Ήμουν έτοιμη για μεγάλο μάλωμα και περίμενα ένοχη πιο εκεί. Όμως εκείνη άλλαξε πλευρό και συνέχισε να κάνει ότι κοιμάται μέχρι που έφυγα απ΄το δωμάτιο.
Τώρα που δεν μοιάζεις πια καθόλου με εκείνη τη μεσημεριάτικη κοιμισμένη στο πάτωμα γυναίκα, τώρα που μετράω 36,37,38 ώρες ξύπνια,
να σε φυλάω, να σε ησυχάζω, να σου εξηγώ ατελείωτες φορές ότι όχι, δεν ήρθαν να μας σκοτώσουν και όχι, ο διάβολος δεν είναι μεταμορφωμένος σε γάτα και δεν ήρθε να μας πάρει την ψυχή,
Τώρα που σε ακούω να μου μιλάς για την κόρη σου με δυσαρέσκεια γιατί σε διατάζει!
Να τρως να κοιμάσαι και δεν σε αφήνει να κάνεις ό, τι θέλεις, δηλαδή τι θέλεις;
Απλώς να κατέβεις από αυτή τη χρυσή σκάλα με τα χίλια σκαλοπάτια που είναι πίσω από
τον καναπέ…
(- Νάτη! Νάτη! Δεν τη βλέπεις; Γιατί δεν τη βλέπεις; Μα γιατί δεν τη βλέπεις;)
Τώρα που σηκώθηκες για έβδομη φορά από το κρεβάτι και πας να κεράσεις τα δυο πεθαμένα από δεκαετίας αδέλφια σου- που ήρθαν να μας δούνε-
Τώρα σε κοιτάζω μέσα απ’ τα μισόκλειστα βλέφαρά μου και η αναπνοή μου δεν ακούγεται ρυθμική όπως όταν κοιμάμαι,
ήρθε η στιγμή να σου ανταποδώσω την ανοχή στην ανυπακοή, αλλά εσύ τώρα, πιο μικρή από εμένα τότε,

δεν μπορείς να το καταλάβεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s